De bloesem van de boom voor mijn ramen waait naar binnen, laat kleine gele bloemetjes achter in mijn bed.
Het is gek hoe je het merkt. Altijd de dingen waarvan je eigenlijk niet eens doorhad dat het miste. Een deur die open blijft, zin hebben om morgen dat nieuwe shirt aan te trekken, mee zingen met muziek, mijn planten zijn gelukkiger dan ooit.
Ooit schreef ik over hoe mijn planten van meisjes gekregen - of naar meisjes vernoemd - sterven als de de liefde op is. Misschien dat ze merken dat er weer meer liefde is voor mezelf.
Ik geloof weer dat er meer is. Niet dat ik nou constant ongelukkig was, maar wel constant aan het vechten om te blijven staan. Het voelt eindelijk makkelijk, alsof de basis is verhoogd. Het kan, het is beter en het wordt nog beter.