imperfectie

[imperfectie]

Ik verhuis naar een nieuwe stad. Twee auto’s rijden, één enkel gevuld met planten. Een drie keer zo kleine kamer, maar alles lijkt toch te passen. Inmiddels een maand geleden, ruim. Het voelt soms alsof ik nog een vreemde ben hier, alleen op bezoek ben. De stad leeft niet zoals ze zou moeten leven. 

Met het afronden van stage is dan ook het laatste stukje structuur verdwenen. Het is nu één lange sleur tot afstuderen. Agenda’s blijven leeg, er bestaat geen verschil meer tussen dag en nacht. De leegte van de dagen neemt me soms even over. 

En ze kruipen ook wel voorbij hoor, die dagen. Ik til de boodschappen van de buurvrouw naar boven. Eet de vers gebakken koekjes van mijn huisgenoot, speel nog een spelletje met vrienden. Bel mijn moeder, geef de planten water, streep wat van mijn to do lijstje af. Ze kruipen voorbij, het blijft doorgaan. 

[imperfectie]

Water geleidt stroom. We beelden ons een lichaam gevuld met water in, wanneer we met handen vast via een grasspriet het schrikdraad aanraken. Ik houd mijn adem ik, voel hoe mijn hart sneller lijkt te kloppen nadat het stil bleef staan. Het water kleurt donker en paars als een storm voor het weer liggen gaat.

Vogels houden hun evenwicht op stroomkabels. Ik strek mijn armen uit, sluit mijn handen om de draden, de vogels verdwijnen. Als ik mezelf zou kunnen optrekken, zou ik koprollen als over een rekstok. De wereld ondersteboven.

[imperfectie]

Over milder zijn. 

Het komt wel goed - maar het mag ook lastig zijn. Sommige dagen duren langer dan andere, maar je bed blijft op je wachten. Met de juiste liefde en aandacht blijven planten groeien. Er zijn mensen die om je geven op verschillende manieren. Een collega komt even praten, de man op straat lacht naar je, je deelt je druiven met een dakloze man. Geen verloren tijd als je tekening mislukt en met een laag pindakaas smaken die smakeloze zelfgebakken koekjes best. Zachter zijn, liever zijn, milder zijn. Vage woorden zonder duidelijke regels. 

Ik werk nog halve dagen, ik drink minder. Ik slaap vroeger, vind nieuwe (of herontdek) hobby’s, ik ben eerlijker. Ik neem mijn medicatie en therapie gaat weer starten. 

Ik droom de laatste tijd veel over verhuizen, over nieuwe ruimtes inrichten. Het voelt als een metafoor voor mijn leven. Ik verander de regels, het komt wel goed. 

[imperfectie]

De bloesem van de boom voor mijn ramen waait naar binnen, laat kleine gele bloemetjes achter in mijn bed. 

Het is gek hoe je het merkt. Altijd de dingen waarvan je eigenlijk niet eens doorhad dat het miste. Een deur die open blijft, zin hebben om morgen dat nieuwe shirt aan te trekken, mee zingen met muziek, mijn planten zijn gelukkiger dan ooit. 

Ooit schreef ik over hoe mijn planten van meisjes gekregen - of naar meisjes vernoemd - sterven als de de liefde op is. Misschien dat ze merken dat er weer meer liefde is voor mezelf. 

Ik geloof weer dat er meer is. Niet dat ik nou constant ongelukkig was, maar wel constant aan het vechten om te blijven staan. Het voelt eindelijk makkelijk, alsof de basis is verhoogd. Het kan, het is beter en het wordt nog beter. 

[imperfectie]

Vallen kan. En het gebeurde. Niet alsof de laatste jaren en alle stappen vooruit uitgewist zijn, niet alsof ik terug bij af ben. Zelfs het vallen voelde niet hetzelfde. 

Ik ben niet stil meer, of in ieder geval niet zoals eerst. Nog steeds verdwijn ik wel eens in mijn gedachten, maar ik praat. Ik praat met mensen die me begrijpen, me willen helpen, me verder kunnen brengen. Mijn vriendin die mijn hoofd naar haar schouder brengt als ze doorheeft dat ik begin weg te zakken in mijn gedachten. Vrienden die me meenemen naar het strand. Ik mag in het bed van mijn zus slapen als ik langskom. Mijn ouders zijn trots op me, mijn stagebegeleider heeft vertrouwen in me, en ook al gaat het beter - de studieadviseur hoopt dat ik nog eens bel omdat hij het zo gezellig vindt (ergens tussen alle aantekeningen over scriptie en stage in schreef hij ‘aardig’ omdat hij dat ook noemenswaardig vond). 

Het voelt niet meer vertrouwd en veilig. Het voelt ver weg, het voelt kinderachtig, het voelt niet alsof het nog bij me hoort. Oude patronen waar ik zo lang en zo verstrikt in heb gezeten, niet langer nodig. Het voelt als een einde. Nog drie stappen maken, dit was het. Afgerond. 

[imperfectie]

Er hangt een briefje aan de binnenkant van het keukenkastje. Soms lees ik de eerste woorden als ik mijn tanden poets, maar ik stop als ik besef wat de volgende zullen zeggen. Het voelt als verraad. Soms zijn brieven meer voor de schrijver bedoeld dan de ontvanger. 

Alsof ik een ander persoon ben geworden. Tegelijkertijd alsof ik nooit veranderen ga. 

[imperfectie]

het meest verliefd

[imperfectie]

Mensen mediteren en koken en werken en vinden hun ritme. Ik probeer de dagen behapbaar te maken. Ik bel met vrienden, ik probeer in ieder geval één artikel te lezen, schrijf een verjaardagskaartje aan m’n lief. Loop een rondje buiten, bel de dokter en neem medicatie als het nodig is. Soms (vaak) ben ik bang dat alles aan het afbrokkelen is, dat ik niet sterk genoeg ben, dat het te lang gaat duren. Ik probeer te blijven staan. Is het genoeg?

[imperfectie]

12 jaar. Ik werd verliefd op de dochter van de priester. Ze had één bruin oog en één groen oog en blonde krullen. Ik vroeg of ze samen naar sport wilde fietsen, kriebels in mijn buik. Ze fietste al met anderen. Ik schreef pagina’s vol in mijn dagboek, later door anderen voorgelezen tijdens een slaapfeestje. ‘s nachts deed ik alsof ik sliep en hoorde ik ze fluisteren: ‘maar wat als ze het echt meent?’. 

16 jaar. We vierden samen onze verjaardag. Het was vooral veel alcohol, ik weet niet veel meer. We waren weggeslopen naar een speeltuin verderop, verstopten ons in het huisje van de glijbaan. Ik hoopte op dingen waar ik de alcohol de schuld van kon geven. Ze gebeurden niet. 

17 jaar. Ik rookte samen met het zusje van mijn beste vriendin in de tuin van haar ouders een sigaret. De restanten moesten meegenomen worden zodat haar ouders er niet achterkwamen dat ze rookte. Ik weet niet meer of zij mij kuste of ik haar. Ik een paniekaanval in de badkamer. Er was in ieder geval nog de alcohol om de schuld te geven. 

19 jaar. Ik reisde een keer naar Utrecht, zij naar Groningen. Ik durfde haar hand niet te pakken, ik durfde haar niet te kussen. Niet durven leek gelijk aan niks voelen. Haar berichten onbeantwoord, ik sloot het af. Het bewijs was ik nodig had was verzameld: ik voelde niks. 

20 jaar. Het werd een anekdote om in een kroeg aan mannen te vertellen. Leek meer te leven bij anderen dan onder mijn eigen huid. Het bestond wel, maar buiten mij om. In functie van iemand anders, dat bleek ook een manier van afstand nemen. 

[imperfectie]

Ik wenste niet verliefd op je te zijn. Maar dat wil ik wel. 

Dat ben ik wel - en nog meer dan dat. 

Je moeder noemt iets over moerassen en eilandjes, je zus over de kruimels van een relatie. Gister vertelde je hoe fijn je het vond dat je weer van me kon genieten. Ik voel het overal in mijn lichaam, maar de woorden durven mijn lippen bijna niet over. Niet omdat ik niet verliefd op je wil zijn, maar omdat er met zo’n groot gevoel ook zo veel kwetsbaarheid is. 

Maar je houdt mijn hand vast in musea, je legt je hoofd op mijn schouder in een kroeg, ik kus je voorhoofd. 

Ik weet dat jij dit wilt, ik weet dat ik dit wil. Er is meer ruimte om te ademen, het voelt veilig, we kunnen verder. 

[imperfectie]

Gebouwen die terugkomen in mijn dromen:

Een grijze stationshal met een grote trap. Ik sta altijd onderaan. De vloer en muren glimmen, de mensen zijn druk. 

Een hoog flatgebouw. De wolken weerspiegelen in de ramen.

Een rommelige kas, mos groeit op de ramen, omringd door een kleine tuin. Vaak als onderdeel van een dierentuin of pretpark. Soms zijn er binnen insecten in terrariums en als je verder loopt door de klapdeuren kom je bij de ijsberen.   

[imperfectie]

Soms zou ik willen dat je een eikel was. Boos werd. Dat je zou schreeuwen of me uit zou schelden. Dat ik een reden had om weg te vluchten, me af te sluiten. En dat ik terug zou mogen schreeuwen. Dat ik boos zou mogen zijn, in plaats van me kwetsbaar voelen. Het zou zo veel makkelijker zijn als je me op een andere manier pijn deed. Soms zou ik willen dat ik niet verliefd op je was.

[imperfectie]

Ik ben vijfentwintig inmiddels en het is allemaal beter. Geen prijs gewonnen, niemand die me bloemen heeft gegeven. Het is geen eerste vakantiedag of wakker gekust worden door je lief. Het is ook nog huilen onder de douche en jezelf ‘s morgens vroeg uit bed slepen en twijfelen over later.  

Drie keer per week vergader ik tussen psychiaters en psychologen en denk ik er wel eens aan dat mijn naam in soortgelijke vergaderingen door soortgelijke personen is genoemd. Misschien soms met zorgen, met frustraties, soms achteloos. Word ik wel eens overweldigd met de angst dat aan de verkeerde kant zit, dat ik een mislukkeling blijk, door de mand ga vallen. Gefaald, slecht, mislukt. Nog steeds dat kleine, zieke meisje. 

Maar ik maak ‘s avonds salades klaar als lunch. Houd mezelf even vast onder de douche. Ik vertrok nog voor twaalf uur van een feestje. Lever opdrachten in ruim voor de deadline. Ik ben eerlijk over hoe ik me voel en wat ik denk tegen mijn vriendin. Verschoon mijn bed, doe de afwas, drink wijn en lach met vrienden, sport en mediteer. Opeens ben ik bijna echt volwassen. 

Ik maak sprongen en soms ook drie terug. Het is allemaal beter, maar er zijn geen bloemen of rust na een eindstreep. Er is wel iemand die me soms kust als ze denkt dat ik slaap. Vrienden om me mee te dansen, vrienden om mee te huilen. Een zus om te bellen. Planten die groeien, de kat bij de supermarkt aaien, een zacht schoon bed om elke avond in te kruipen. Een dagboek om alles in op te schrijven, en weten dat ik zoveel meer aan kan.  

[imperfectie]

De dagen worden weer langer, laten we ons daar maar op focussen. Snel genoeg zal het licht door de gordijnen ons wekken - en zal jij nog geïrriteerd je slaapmasker pakken. De zomer bestaat nog steeds, zoals toen met mijn huisgenoten ‘s nachts op het balkon omdat het te warm was om te slapen. Zoals bier bij het cafe op de hoek en de man die je vertelde hoe fijn en verliefd we eruit zagen. Zoals dat ik stiekem steeds even naar je keek op het feestje - al was het toen geen zomer meer. 

De kou is lastig, beschadigde ons allebei eerder. Het is niet eerlijk, maar we doen ons best. Ik vernoem mijn planten niet meer naar liefdes, ze verdwijnen mee. Maar de dagen worden weer langer, en ze zullen weer gaan groeien. 

[imperfectie]

Ik heb een muur in mijn nieuwe kamer oranje geverfd, mijn planten tellen inmiddels weer vijftig samen. Mijn wekker gaat vaak om half zeven ‘s morgens en soms haal ik koffie op het station voor ik op de trein stap. Deze week gaf ik voor het eerst een eigen therapiesessie (geven inderdaad, niet ontvangen). Ik leer veel, ik groei veel, het is eng. Misschien ga ik in februari naar Engeland en zie ik de mensen die ik een half jaar geleden ontmoette aan de andere kant van de wereld. Mijn vriendin lacht me een beetje uit om mijn meest beluisterde nummers op spotify, maar ze wil wel met me samen zijn. We stuurden zonder dat we het wisten deze de week op dezelfde dag allebei een kaartje naar elkaar. Ik wil proberen cum laude te slagen, maar wil ook zachter voor mezelf zijn. Afgelopen twee weken waren even lastig, maar mijn vrienden vertelde me donderdag dat ze vonden dat ik goed bezig was. Ik praat steeds meer en eerlijker met mijn moeder. Het is allemaal veel, maar het is allemaal goed. 

[imperfectie]

beloftes op bierviltjes en 's nachts trek je de dekens goed zodat ik het niet koud krijg. je vroeg me verkering in een kroeg met je vrienden erbij. ze zeggen dat ze je nog nooit zo gelukkig hebben gezien. ik ben geloof ik ook nog nooit zo gelukkig geweest.

[imperfectie]

In mijn bed, om half drie, na een avond met mijn vrienden in de kroeg.  ‘Ik wil dit’ zei je, ‘jij en ik, ons. Ik wil dit.’  Je keek me aan, ik kuste je.  ‘Geen druk, op jouw tempo. Maar ik wil dit.’