#adiaforia

[want-you-so-much-it-hurts]

σ'αγαπώ μου είχες πει με ένα βλέμμα που δήλωνε ότι ανάγκαζες το στόμα σου να πει πράγματα που δεν ένιωθες

[want-you-so-much-it-hurts]

Εδώ δεν μπορώ να βρω τα κλειδιά μου θα βρω τον έρωτα της ζωής μου?

[want-you-so-much-it-hurts]

και που λες συνηδητοποιείς πόσο τοξικός ήταν για εσένα και παίρνεις την μεγάλη απόφαση να τον χωρίσεις, το κάνεις και νιώθεις για μια στιγμή ελευθέρη αλλά περνάνε οι μέρες και αρχίζεις να νιώθεις κενή, σου λείπουν οι συζητήσεις σας, οι καυγάδες σας, τα φιλιά σας. Και καταλαβαίνεις ότι μπορεί να σου φαινόταν τοξικός αλλά ήταν η ζωή σου ολόκληρη.

[want-you-so-much-it-hurts]

η υπομονή εξαντλείται με την αδιαφορία

[want-you-so-much-it-hurts]

Agnose tous san to "r" sto marlboro

Source: Homopiensa

[bananartista]

Epitteto #02 - Adiaforia - Entity N° 16033

Tecnica mista su carta A4 (21 x 29,7 cm , 350 grammi)

View On WordPress

[spoilersgr]

Σταμάτης Φασουλής: Η αδιαφορία του πατέρα του, ο εθισμός στην πόκα και το ποτό και η ψυχανάλυση

by Δήμητρα Λ21/09/2020 18:5021/09/2020 18:520 Ο Σταμάτης Φασουλής γεννήθηκε στα Αμπελάκια Σαλαμίνας και μεγάλωσε στην Κυψέλη.  Έχει σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Της Έπη Τρίμη Ήταν ένα από τα βασικά στελέχη του Ελεύθερου Θεάτρου και κατόπιν της Ελεύθερης Σκηνής. Έχει σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις, μεταξύ αυτών: Το τρίτο στεφάνι, Νίκη, Πλούτος, Ο θάνατος του εμποράκου, Βίρα τις άγκυρες και Αλέξης Ζορμπάς. Επίσης, έχει πολλές εμφανίσεις ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Το 2001 ξεκίνησε με δική του πρωτοβουλία η απονομή του Βραβείου Χορν Έχει συγγράψει τρία βιβλία: Ένας ηθοποιός διημερεύει, Μια πατρίδα τάβλι και Ένα βότσαλο στη μνήμη. Επιπλέον, το 2017 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο τηλεοπτικό σόου Your Face Sounds Familiar και το 2020 στο Just the 2 Of Us. Ο Σταμάτης Φασουλής έχει εκφράσει δημοσίως τις πολιτικές του απόψεις. Έχει ασκήσει κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, ενώ στο δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε υπέρ του “Ναι”. Τέλος, αρθρογραφεί τακτικά στα “Νέα”. Δεν έχω παράπονο για τα λεφτά που μου ήρθαν “Μου ήρθαν πολλά, έχω παράπονο ότι δεν έχω τίποτα. Πώς τα κατάφερα δεν ξέρω. Ένα σπίτι 80 τ.μ. έχω κι ένα αυτοκίνητο του ’94 και κάτι λίγα χρήματα στην τράπεζα. Έπρεπε να έχω πολύ περισσότερα, έκανα πολλές επιτυχίες, είμαι ηλίθιος”. Για 15 χρόνια έπαιζα πόκα κάθε μέρα “Την πόκα τη σταμάτησα χωρίς λόγο, όπως σταμάτησα και το ποτό.. Για 10 χρόνια έπινα πάρα πολύ, χωρίς να το καταλάβω και χωρίς να το προσπαθήσω”, είχε πει ο Σταμάτης Φασουλής. Η εγκατάλειψη της ψυχανάλυσης “Σηκώθηκα και έφυγα απ’ την ψυχανάλυση. Μου είπε πράγματα πολύ ωραία αλλά από την άλλη μεριά δεν αισθανόμουν πολύ ωραία, είχε εξομολογηθεί ο Σταμάτης Φασουλής. Μου φαινόταν κάπου αστείο. Ήταν ένας ξένος άνθρωπος και του έλεγα για τα δικά μου. Δεν με παρατάς λέω εγώ; Ύστερα έγινε ένα πράγμα που δεν μου άρεσε. Με την τρίτη συνεδρία άρχισε να μου εξηγεί τα πράγματα, βέβαια έπεσε διάνα. Αλλά λέω τι αναλυτής είναι. Άσε με χριστιανέ μου να μιλήσω εγώ να τα ξεράσω όλα”. Η ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα του “Ο πατέρας μου δεν μου είπε ποτέ μπράβο, αλλά αισθανόταν σχεδόν τύψεις που μου είχε φερθεί αδιάφορα. Κάθε βράδυ έρχονταν οι γονείς μου να πιουν ένα ποτό και να δουν το νούμερό μου, και όταν έρχονταν να πουν καληνύχτα, ο πατέρας μου δεν ερχόταν. Ερχόταν η μητέρα μου και μου έλεγε “ο μπαμπάς να σου πει καληνύχτα;” και έλεγα ναι και τότε ερχόταν. Κάτι που έδειχνε ότι με σέβεται πάρα πολύ και ότι θέλει την άδεια να μου μιλήσει, εμένα που ήμουν στο σπίτι και δεν με έβλεπε, ήμουν αόρατος. Δεν με υποτιμούσε, αλλά μου έκανε κάτι χειρότερο, δεν υπήρχα, με είχε εξαφανίσει.Όταν πέθανε ο πατέρας μου είχα δύο παραστάσεις. Το μπαλκόνι του σπιτιού μας έβλεπε το ‘Σμαρούλα’. Και με άκουγε η μητέρα μου να γελάω, ενώ ο πατέρας μου ήταν νεκρός. Συμφιλιώθηκα αργότερα με τον πατέρα μου στον έναν χρόνο αφότου έφυγε”, είχε πει ο ηθοποιός. Ο έρωτας έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου “Ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω οικογένεια, φοβόμουν τις ευθύνες. Δεν λέω την ηλικία μου γιατί δεν θέλω να την ακούω. Μου λείπουν τα νιάτα μου, έχει πει πριν λίγους μήνες ο Σταμάτης Φασουλής.

[m1st3r1os0-blog]

Yo no reparo corazones rotos, yo no arreglo personas incompletas, yo disfruto las ruinas, los relieves de las cicatrices, yo no reparo, destruyo los escombros, termino el trabajo sucio, doy el golpe final, porque no hay otra forma de renacer que morir primero; el dolor es siempre requerido, se toca fondo y cuando ya no hay mas hacia donde descender, se empieza el ascenso. Así que yo no sirvo de consuelo, sirvo de soporte para quien quiera conmigo volver a volar.

¿Te animas?