#ali teoman

[yeryuzugokyuzu]

Ali Teoman, "Zaman dediğin bazen güne haftaya vurulmuyor, sayıma ölçüme gelmiyor hep." diyor ya, öyle acayip öyle tanımı güç...

biryudumkitap.com alıntısı

[kahvedenadam]

Geçmişte kalan duyguları deşmek herzaman üzüntü vermiştir bana, çünkü olayları anımsayabilirsiniz, ama duyguları asla.

[skyozlem]

Bir Garip Cindi Zümrüdüanka

Kendine has tarzını uzun süre unutamayacağımı söyleyebilirim. Alıp götüren akıcı bir hikayesi vardı. Çok içten yazılmış bir kitaptı sanki yazarla karşılıklı sohbet ediyorduk.

[skyozlem]

Okudum ,diğer okuduklarımın tam tersine , dilinin kemiğini söküp attığı ,ayarsızca yazdığı bir yeraltı edebiyatı argo küfür ve dayının yazımından bildiğim hak arasında eski Türkçe diye adlandırdığımız kelimelerle birlikte yazdığı bir aksiyonlu roman

[kargagurultu]

İyi şeyler birdenbire olur, bu kadar bekletmez insanı

Sabahları yüzümü yıkarken, aynaya bakmam pek. Sanki günün büyüsünü bozuyormuş gibi gelir her defasında. Ne zaman ki havluyu elime alır, yüzümü kurulamaya başlarım, işte o zaman kendi yüzümün aldığı şeklin hayalini kurar, gülerim. Eskiden olsa, radyoya koşar, hemen açardım. Evin içerisinde bir ses olmayınca ya da sağa sola koşturan bir kedi… Halbuki daha haftalar öncesinde, ne güzel uyanırdım. Pardon, uyandırılırdım. Kedi tarafından uyandırılmanın en güzel yanı ne biliyor musunuz? Güne güzel başlıyor olmak. Sonrası umurumda değil, hayatınızın akışına göre saçma sapan veya olağan şeyleri zaten yaşıyoruz. Ama o uyandıktan sonraki ilk beş dakika, bana hep küçüklüğümü hatırlatırdı.

“Diğer öğünleri bilmem ama… Kahvaltının mutlulukla bir ilgisi var.”

İlkokul zamanlarımda, sabahçı olduğum dönemlerde, annem sabah erken kalkıp, ekmek kızartıp, yumurta kırıp, kahvaltıyı hazırlardı. İtiraf etmem gerekirse, ortaokulun sonuna kadar hep annem, eliyle yaptırdı kahvaltısını. O istemese de, ben zorluyordum. Belki tereyağın üzerine çilek reçelini sürdüğünde, “Aç bakalım ağzını, uçak geliyooo…” demiyordu ama, onun sevincini yaşatıyordu, çocuk olmanın sevincini.

Lise de dahil, bütün okul hayatım boyunca, öğretmenlerim tarafından tek bir öğrenci koluna(galiba artık ona kulüp deniyor) seçiliyordum; Kütüphane. Ama ne yazık ki, okulumuzda bir kütüphane yoktu o sıralar. Bizim tek kütüphanemiz, öğretmenimizin oturduğu masanın arkasındaki dolap idi. Her öğrenci bir kitap alırdı, ama en çok öğretmenlerimiz alırdı. İşte o sıralarda tanıştım Orhan Veli, Cemal Süreya, Turgut Uyar ile. Her gün, üçüncü tenefüs saatinde, beslenmelerimizi masanın üzerine çıkartıp, yemeklerimizi yedikten sonra, on dakika da olsa kitap okurduk. Hoş, kitap okuma saatlerimiz, hep altıncı dersin, yani son dersin, yine son yirmi dakikası olurdu. Belki eğer Zehra Hocam olur da bir gün bu satırları okursa, “Orhan Veli’nin kitaplarını kim aldı arkadaşlar?” diye sorduğunda, benim hep camdan dışarı baktığımı bilir idi. Eğer kitapları benim aldığımı bilmiyorsa da öğrenmiş oldu. Evet, ben kitap hırsızı idim çocukken. Ama sadece üç kitap çalmıştım. Çocukluğumu burada bırakıp, biraz şiir dinleyelim, okuyalım.

O zamanlar internetimiz olmadığı için ve tek bilgisayar da öğretmenler odasında olduğu için, Orhan Veli’nin yüzünü merak ettiğim halde, hiç görememiştim. Öğretmenime sormuş, o da Sait Faik’in şu sözlerini bana aynen defterime yazdırmıştı;

“İki incecik bacak, kısaca bir trençkot, kanarya sarısı bir kaşkol, müselles bir yüz, şişirilmiş bir göğüse benzeyen bir sırt, -denebilirse- ergenlik bozuğu bir yüz: işte görünüşte Orhan Veli.”

Trençkot ne demekti? Veya müselles? Bunların da anlamlarını yazdırmıştı tabii ki. Ve hep, kitaplarını okurken, böyle bir yüz yaratmaya başladım kendi kendime. Ve sonra da şiirlerini okumaya başladım.

Sonra aklıma bir anda Müşfik(Kenter) ağabey geldi. O dönemler ağabeydi, ölmeden çok az önce amca. Ama en çok, bir ağabeydi. Hiç, tanımadığım bir ağabeyimdi. Filmlerini mi anlatsam, oynadığı tiyatro oyunlarını mı, Yıldız Kenter’i mi, yoksa bir şiir delisi olduğunu mu? Bir defasında, sigara içerken Müşfik ağabeye, “Yahu çok sigara içiyorsun, azalt şu mereti.” derdi Yıldız Kenter. Ama o, ölümünün son 25 senesinde, hiç sigara kullanmadı. Biz, sigara kullananlara hep şu söylenir; “Kanser olacaksın.” Yani? Evet. Kanser olacağım e çünkü sigara içiyorum. Yani aslında, nasıl öleceğimi, biliyorum.

Müşfik ağabeyden, hani o çok korktuğum sessizlik üzerine;

Orhan Veli bir yana, bizler karşı cinsi, nasıl seveceğimizi Turgut, Cemal, Ece ağabeylerden öğrendik.

Cemal(Süreya) ağabey, bir kadını nasıl seveceğimizi, ama her şeyiyle nasıl seveceğimizi öğretti bizlere.

Cemal ağabeye bir gün, “Niçin yazıyorsunuz?” sorusu üzerine çok da güzel bir cevap vermişti;

“Niçin mi yazıyorum? Şiirimi mi soruyorsunuz? Çok kazık soru: karşılık vermek çok güç benim için. Bugünümü alırsak, o kadar değil belki. Bugün, alışmışım, öteden beri yazdığım için de yazıyorum. Ama başta, ortada? Niçin yazdığımı kolay anlatamam. Kendim de pek anlamış değilim çünkü. Bir düşünce adamı için düşüncelerini yazarak ortaya koymak söz konusudur. Yazı onun için, düşüncenin doğrudan kalıbı, üstüne tam oturmuş giysisidir. Ama, özgül tanımıyla, yazmak başka bir olay. Pasternak’a sormuşlardı: “Bizi doğruya götür!” şöyle karşılık vermişti: “Benim işim rüzgarın ağaç yapraklarında yarattığı hışırtıdan öte bir şey değil.”

Tam anımsayamıyorum ama, öyle bir söz söylemişti Pasternak. Yazmak da öyle bir şey olmasın? Yazmak bana her zaman çok zor gelmiştir. Daha ilkokulda, ortaokulda adım “üstad”dı. Şanslarım oldu. Ama, bugün, daha önce de belirttiğim gibi, elli yaşı çoktan dönmüş biri olarak neye yetenekli olduğumu hala çözebilmiş değilim. Yazacaksın diye dürtüldüm de sanki. Öyle dediler. Sanki dediler. Öyle de dediler, sanki de dediler. Bunun dışında sanırım, kendim nasılsam, yazma deneyim de öyle olmuş. Kimi zaman, özellikle düz yazıda, düşüncemi ortaya koyma, çevremdekileri değerlendirme, sözü alma tavrı öne Geçmiş. Okuduklarımdan o türlü de yararlanmadan edemeyen bir adam var onlarda. Kimi zaman da düşüncesini yazdıklarıyla birlikte çaprazlı pırtı halinde eynine giymiş bir adam. Sanırım, ikincisiyim ben. Yazma edimimde bir av, bir başarı isteği, bir görünme tutkusu yok gibi geliyor bana. Varsa da, farkında değilim. Yazmayı bırakabilir miyim? Rahatça evet.”

Kendimi bazen ağaca benzetiyorum. Sonbahar da döküyoruz ya yaprakları hani, boğulup kalıyoruz bütün kış. Bizim yaşamımız da böyle. Hep sonbahar. Ama acı sonbahar.

Ne diyorduk? Cemal ağabey diyorduk. Kadınlar diyorduk… E biz susalım, Cemal ağabey’in dizeleriyle Hakan konuşsun.

Daha konuşacak çok şair, paylaşacak çok dize, unutulacak ama sonra tekrar, tekrar ve tekrar hatırlanacak çok anılar ve sevecek çok kadın ile kediler var.

Artık buraya film dışında başka bir şey yazmamak en doğrusu. Yahu biri de çıkıp desin ki, “Bize ne senden, okuduklarından, film öner, kâfi…”

Denemelerin son yazısını, Ali Teoman ile bitirelim, hem de bir kitap önerisi olsun, Eşikte;

“Yaşam bir tiyatro sahnesi, yaşam bir oyun, yaşam bir senaryo, yaşam bir öykü, yaşam bir düş, ne yaparsak yapalım bizden kaçan, parmaklarımızın arasından kayıp giden, rüzgârın oradan oraya savurduğu ufak kağıt parçacıkları…”

Satırları yazarken, şiirleri dinlemekten çok, aşağıdaki şarkıyı dinledim, siz de dinleyin istedim. Bana verdiği duygu umut, size de ümit olsun…

[burakurnaz]

Ali Teoman, öğrencilerinden biri olan Mehmet Ulusoy'un geceleri okuldan kaçarak Zihni Küçümen'in tiyatrosunda profesyonel oyunculuk yaptığından habersiz, gelen davete icabet ederek bir galaya gider, en önde oturur. Sahneden kendisini gören öğrencisi, oyunu dizleri titreyerek oynar; ya okuldan atılacaktır ya tiyatrodan. Ama oyun sonunda kulise gelen müdürü, onu tebrik eder. Sonra da ‘‘Bir şeyi merak ediyorum, buraya nasıl gelip gidiyorsun?’’ diye sorar. ‘‘Parmaklıklardan atlıyorum’’ cevabını alınca, cebinden okul anahtarını çıkarır: ‘‘Al şunu da adam gibi girip çık, çok iyi sanatçısın!’’

[skyozlem]

Kaptan Gemide Kaçak Yolcu Var,

[ankhuzaktaolamaz]

Evet, mezbahada görevliydi kendisi. Eh, bu da veteriner hekimlik mesleğinin ayrılmaz bir parçasıdır, değil mi? Kesimin gerektiği şekilde yapılıp yapılmadığını ve tüketime arzedilecek etlerin sağlığa uygun olup olmadıklarını kontrol ediyordu. Kendi ifadesiyle, çok sevdiği hayvanlara, ebediyete intikallerinde refakat ederek onlara karşı son vazifesini ifa etmiş oluyordu böylece. Fevkalade sadık bir hayvan dostuydu. Hayvan Sevenler Derneği HASED'in en faal üyelerinden ve en ateşli hayvan hakları savunucularından biriydi. İnanır mısınız, kırk küsur yıl mezbahada çalışmış olmasına rağmen, taviz vermez bir vejetaryendi. Ağzına bir lokma et koymaması bir yana, süt, yağ, peynir gibi hayvani gıdaları da suret-i katiyye de sokmazdı evine. Tamamen meyva sebzeyle, tahılla, hatta zaman zaman sadece otlarla beslenirdi.

Ali Teoman - Karadelik Güncesi / Sel Yayıncılık 2007