...to knip or not to knip, that is the question?
Er was één ding dat ik al heel vroeg in mijn prille bestaantje zeker wist, later zou ik moeder worden….van zodra ik de reflex had om met mij twee kleine handjes Pop vast te houden, begon het al, flesje geven, Pop wiegen, in bedje doen, kleertjes en pampertje verversen, niet noodzakelijk in die volgorde…Ik sleurde Pop overal mee.
Toen ik dus de man met de juiste genen tegenkwam en hij mij in zijn hart sloot, kwam die uitgesproken kinderwens al snel ter sprake, zo’n drie weken na het onverwachte startschot van onze relatie…
Was hij iemand die later, lees in onafzienbare korte tijd, ook de vader van mijn Kinders wou worden of lag dit engagement niet in zijn belangensfeer?
Na een positieve repliek, kwam er na enkele luttele maanden terug een schot, maar dit van een totaal ander kaliber en zo bleken we, tot ons groot geluk, heel snel zwanger te zijn…
De ongelofelijke misselijkheid en het braken na elke gang van de maaltijd, overheerst de eerste 16 weken. Aan mijn fysieke buitenkant is nog niks te merken, maar dit minuscuul ontluikende leven binnenin, neemt over en daar is lekker gezellig eten nu eventjes niet meer bij. Overleven op cola en yoghurt, gort, is nu aan de orde, het enige tolereerbare wat niet onmiddellijk per kerende wordt teruggezonden…
Zoals voorspelt door De Vroedvrouw, een probleem van voorbijgaande aard en het genieten van mijn beginnende buikje kan kort daarop starten.
Rond maand zes, beginnen de drie B’s zich duidelijk te manifesteren, buik, billen en borsten van enkele cupmaten meer, zo aanwezig dat Manlief er naar eigen zeggen een beetje schrik begint van te krijgen. De evolutie van AA naar D, daar valt gewoon niet naast te kijken, merk ik ook op buitenshuis, als ik vele ogen zie afdwalen en men tegen mijn ranke boezem praat...
Maand 9 als een obese pinguin waggel ik het huis rond en hoop iedere dag dat Het Kind, er nu toch echt wel eens uit zal gaan komen. Maar Het Kind besluit te wachten…
Alles staat klaar. Ik ben volledig voorbereid op het bevallen! Of zoals ze in het Spaans zeggen: Dar al Luz, het licht geven.
De aangedikte bevallingsverhalen, ze laten me eerder koud. Schrik voor de pijn heb ik niet. Mijn moeder en haar moeder en diens moeder hebben toch maar even een hele hoop kinders op de wereld gezet en dit allemaal zonder epidurale, dus besluit ik mijn geslacht eer aan te doen. Zo ben ik tegen beter weten in, dit wondermiddel liever kwijt dan rijk. Medicatie, neen dank u, toch niet voor de natuurlijke gang van zaken….
Na prenatale lessen, waarin ik niet leer puffen, maar gefocust ademhalen, massa’s boeken, naslagwerken en infiltratiecursussen word ik zelf de gouden handleiding naar een vlotte bevalling en het omgaan met pasgeboren baby’s, maar zoals u misschien zelf wel ondervonden hebt, de troep Kersversemama’s heeft lak aan goede raad…Evenwel volledig te begrijpen, want ze krijgen die ook gratis van iedereen, op de meest willekeurige tijdstippen en plaatsen, aangeboden en wie kent zijn baby best? Niemand anders dan de moeder…
Maar wist je dat: rood de eerst kleur is die de baby ziet? Het dragen van rode lippenstift, biedt hem, naast je geur, een punt van herkenning.
We onze baby’tjes vaak verkeerd onder de oksels opnemen, wat extra druk in de borstkast teweegbrengt en reflux bevordert.
Ook nog deze, raar maar waar, steek een gevallen tuutje nooit in eigen mond, maar spoel met water. De bacteriën in jouw mond kunnen schadelijk zijn voor je baby…
Sterker dan mezelf, is het, dit (on-)gewenst baby-advies..
Zelf zuig ik tijdens mijn zwangerschap de kenners op dit gebied leeg, en op aanraden van De Vroedvrouw, neem ik een gegidste rondleiding op de kraamafdeling van het Jan Palfijn, het ziekenhuis waar ik onderwater wens te bevallen.
Waarna ik in een klein kamertje met De Ziekenhuisvroedvrouw mijn geboorteplan zal bespreken. Dit geboorteplan, waarvan weinigen weet hebben, omdat menig gynaecoloog, dit gewoon stilzwijgt, zeker het soort dat al lang zijn vakantie op de Bahama’s heeft vastliggen, wiens golfclubs steevast in de consultatieruimte staan en deze vooruitzichten toch niet door een vrouw, die leven gaat geven in de war gaat laten sturen, maar alvast de bevallingsdatum en indien mogelijk het uur vastlegt in zijn agenda bij de laatste consultatie op 36 weken…, is een soort handleiding waarin zwangere vrouwen op voorhand bij het ziekenhuis kunnen laten vastleggen wat hun wensen zijn voor, tijdens en na de bevalling.
Wenst u een knip? vraagt De Ziekenhuisvroedvrouw, als puntje 7 op haar standaardvragenlijstje. Het doet mijn maag omdraaien, mijn ogen wegtollen en ik voel me zo licht hoofdig worden…Ben ik nog wel mee?
Hier vraagt, een net nog zo lieve en aangename dame, in een zacht lichtblauw uniformpje met de glimlach op de lippen of ik haar de toestemming wil geven, het stukje huid dat zich tussen mijn anus en vagina bevindt met een reuzeschaar door te knippen…
Wens ik dit? Tuurlijk wens ik dit niet en terwijl ze doorratelt over hoe hygiënisch en makkelijk voor de gynaecoloog dit wel is,
pak ik de schrik van mijn leven,
nijp mijn benen toe en besluit dit kind nooit op de wereld te zetten.
Wenst u een knip, klinkt het nog eens in mijn hoofd en zij gaat verder, je kan ook kiezen voor inscheuren, dit is wel natuurlijker, geneest meestal mooier en sneller, maar is moeilijker te hechten….
Knippen, scheuren, wat doe ik hier eigenlijk? Plots ben ik mezelf niet meer maar een klein bang kuikentje… Komaan zeg, daar moet toch een ander oplossing voor zijn. Wijselijk antwoord ik er nog een keertje te zullen over nadenken…
Verbouwereerd en verslagen want Het Kind moet er sowieso uit, verlaat ik het bureautje, bel De Vroedvrouw, de mijne en zeg haar dat ik een bevalling onder volledige verdoving verkies, haaks op al mijn natuurlijke bevallingsprincipes, desnoods langs mijn neusgaten, dan dat ik iemand de toestemming ga geven mijn perineum door te knippen met een uitbeenschaar, waarmee ik vroeger mijn vader de borstkassen van de kippen zag opensnijden!
De Vroedvrouw, aan wie ik heel veel te danken heb, stelt me gerust en een mum van tijd sta ik in het Kruidvat met de grootste fles amandelolie van Kneipp stevig tegen mijn uitdijende lijf geklemd. Smeren maar borst, buik, billen en dat heilig stukje perineum…met bijhorend kort schietgebed: alsjeblieft niet scheuren, alsjeblieft niet knippen…
Enkele dagen later, sta ik daar, kersverse moeder op mijn hoge hakken en wankele benen, de pousette fier voor mij uitduwend, denkend: laat ze dit maar op mijn graf zetten:
MissMamaMie
moeder van drie,
niet echt een normale
zonder epidurale
en perineum ongeschonden
heeft ze hen de wereld ingezonden.
