Westerpark D1 – Strawberries D1
Het is half 12, iedereen zit in vol ornaat in de kleedkamer. Starend naar de bak met aardbeien op tafel. Max is degene die er als eerst voor gaat, hop de eerste aardbei is al verdwenen. Niet lang daarna is de hele bak leeg en zijn we klaar voor de strijd met de Strawberries. In ons hoofd staan we al 1-0 voor, die aardbeien hebben we in ieder geval allemaal opgegeten.
God mag weten hoe lang we bezig waren, maar we stonden ons mannetje gedurende de eerste helft zeker wel. De tactiek van de Strawberries kwam maar niet uit de voeten en wij werden sterker en sterker. Uit een mooie aanval staat Cris oog in oog met de keepster, ze blijft er koel onder en denkt aan de aardbei die ze in de kleedkamer nog verslonden had. Als een echte spits manoeuvreert ze soepeltjes langs de keepster en zet ons op een voorsprong. 1-0! Gejuich in het veld én langs de lijn, na het debacle van vorige week staan de WesterSparkles weer te shinen.
De WesterSparkles staan duidelijk aan. De goede moed zit er dan ook in. We krijgen een strafcorner, die Smit normaal kneiterhard het doel in slaat. Nu kwam de bal op de klomp van de keepster maar de rebound precies in Cris haar stick. Wederom blijft ze koel, speelt de bal langs de keep maar ook net langs het doel. Gelukkig staat Max bij de tweede paal en tikt de bal het doel in. 2-0! En Max kan ook nog ‘scoren in een competitiewedstrijd’ van haar bucketlist afvinken. Hoppa, twee vliegen in één klap!
Het fluitsignaal klinkt, rust. Het staat 2-0 en we bereiden onszelf voor op de tweede helft. Als we dit zo doorzetten dan proosten we straks tevreden met de sangria bij Casa Westpacito.
Na de rust beginnen we zelfverzekerd en sterk, maar de supporters van de Strawberries lijken ook niet op te geven, ze moedigen hun team hard aan. ‘Kom op Strohwbheeries!’ galmt het over het veld. Maar waar dat in de eerste helft nagenoeg loze woorden waren, blijken de Strowhbeeries er nu energie uit te halen. Uit een strafcorner scoren ze, het staat 2-1.
We hebben nog nooit zoveel druk gehad op onze achterhoede. Het is lastig de kom te spelen en we komen er moeilijk uit. De strawberries hebben zich goed herpakt en gaan vol de strijd aan. Verliezen is voor hun duidelijk geen optie. Een hele tijd lukt het ons het fort te verdedigingen. Maar de aanvallen blijven maar komen en uiteindelijk floept er toch een bal het net in. 2-2. Gelijk. We moeten het nu niet weggeven. We vechten. Bikkelen. Proberen die strawberries net zo op te eten als in de kleedkamer. Maar deze zijn toch iets zuurder. En zo zuur eindigt de wedstrijd ook, want 2-2 is de eindstand.
Had je ons voor de wedstrijd gezegd dat we gelijk zouden spelen tegen dit team, waren we tevreden geweest. Nu voelde het alsnog als een nederlaag. Toch is onze coach blij en wij uiteindelijk ook. We houden 1 punt in Amsterdam en staan nu 6e in de poule. Helaas moeten we onze doelstelling van 6 punten in de eerste drie competitiewedstrijden bijstellen naar 4.