#aminparkerstudios

[amin-parker]

パーカー・アミン・ユニバース の物語的連続性は、主人公である パーカー・アミン が、異星との遭遇によって力を授けられた凡人の戦士から、神格階位「神格（シンカク）」級の神聖なる父祖へと進化していく過程を描く。

このインディー系マルチメディア・ウェブコミックおよびフィクション作品は複数の時代を跨ぎ、武術の極致、異星との接触、解離性同一性障害（DID）、そして神格への昇華を深く掘り下げていく。

物語の主要な時間軸は以下の段階を通して展開される。

---

1. 起源と修行の時代

異星の力の付与：

パーカー・アミンは異星との遭遇によって特異な力を授けられ、幼少期から日本語を流暢に扱う。

日本での修行：

アミンは日本へ渡り、苛烈かつ超一流の武術修行に身を投じる。この時代は彼の技術を完全なる極致へと磨き上げ、文化的理解を深める期間となる。修行を終えたアミンはアメリカへ戻り、スーパーヒーローとしての活動を開始する。

---

2. メイン・スーパーヒーロー時代（破砕する精神）

30代に入る頃、アミンの体内に宿る異星の力が精神を分裂させ始め、彼は 解離性同一性障害（DID） を発症する。

彼を守り、英雄としての重責を処理するため、アミンの精神は二つの強力な別人格を生み出す。

• ブラック・バレット

• パーカー・アミナ

---

3. オルター同士の衝突と変身能力の喪失

「影の内なる戦争」

アミンの複数人格が抱える心理的・肉体的負荷を描く大規模メインアーク。

「人格たちの戦い」

影の戦争の後、疲弊したアミンは精神の霧へと崩れ落ちる。

ブラック・バレットとパーカー・アミナは激しい内的戦闘を繰り広げ、互いを消滅させる。

アミンは精神の破砕から解放されるが、目覚めた時には 変身（ヘンシン）能力のみを失っていた。

※超能力そのものは失われていない。

失われたのは ブラック・バレット／パーカー・アミナへの変身能力だけ である。

---

4. 宇宙的・神格的な昇華

「エンジェル・ヘイロー・アミン」

この時代では、パーカー・アミンが宇宙規模の脅威と対峙し、最終的にはサタンとの伝説的な戦いへと至る。

この章では第二の妻 ロナダ が登場し、二人の間に息子 アマン が誕生する。

アマンの誕生は、アミンの血統が凡人の限界を超えて存続することを保証し、アミンは未来の世代を導く賢明な父祖へと移行していく。

---

5. 継承の時代（パッシング・オブ・ザ・トーチ）

「パーカー・アミン・ユニバース」ウェブトゥーン

「エンジェル・ヘイロー・アミン」の正式な続編として位置づけられるこの物語は、アミン自身の直接戦闘から離れ、

パーカー家の女性たちへの正式な継承 を描く。

物語は女性性、感情的癒し、家族の絆、そしてソフトパワーを中心としたドラマへと変化する。

---

神格（シンカク）への到達

アミンの血統が神格へと昇華するのは、物語のさらに後半で描かれる重要な到達点である。

[amin-parker]

序章：静寂への退避と、真実の覚醒

神よ。

この騒がしい時代、俺たちの周りには、実体のない言葉や、一過性の流行、そして中身のない気休めのスピーチが溢れかえっている。 人々は外側の解決策を求め、右往左往しているが、俺たちが真に求めているのは、そんな一時的な気休めではない。 魂の奥底が叫んでいるのは、我が主、イエス・キリストの圧倒的な本質と、その栄光に直面することだ。

この世界が放つ無駄なノイズから離れ、俺はただ一人、高い場所へと登る。 それは単なる地理的な移動ではない。己の魂を世の雑音から隔離し、より高い次元の真実と向き合うための、神聖な決断だ。 男が真に覚醒し、自らの使命を悟る瞬間というものは、常にこのような、世俗からの「決別の静寂」の中で生まれる。

そして、その静寂のただ中で、主よ、あなたはご自身の真の姿を現される。

地上の仮面を脱ぎ捨て、太陽よりも眩しく輝く、永遠の王としての威厳。 それは、あなたが新しく何かを身にまとったのではない。 最初からそこにあり、永遠に変わることのない「真実の姿」を、俺の前にただ開示してくださったのだ。

第一章：すべての声が沈黙する瞬間

主よ、あなたの前では、これまでに積み上げられた人間の歴史や、あらゆる偉大な先人たちの知恵さえも、ただの影にすぎない。 すべての教え、すべての約束、そして歴史のすべての1ページは、ただあなたという唯一無二の存在を指し示している。 あなたが歴史の始まりであり、終わりであり、すべての完成者なのだ。

天から響く、確固たる権威に満ちた声が、俺の魂を震わせる。 「これこそが我が愛する子。これに聴け」

その言葉が響き渡るとき、俺の心を惑わせていた世間の雑音や、自分勝手な不安、他人の評価といった、すべての小さな声は瞬時に沈黙する。 神がその愛する子について語るとき、人間が口を挟む余地など、どこにも残されてはいないのだ。

この圧倒的な光を目撃したとき、俺の中にある「暗闇」は完全に消し去られる。 世界の闇を打ち払うのは、人間の浅はかなアイデアや、新しい技術ではない。 暗闇を照らす唯一の答えは、イエス・キリスト、あなたご自身の放つ圧倒的な光なのだ。 あなたに従う者は、もはや夜の暗闇に怯えて彷徨うことはない。胸の内に、消えることのない命の光を宿しているからだ。

第二章：山頂の光から、戦いの谷へ

この至高の瞬間、俺はこの栄光の山頂に留まり、静かに心を沈めていたいと願うかもしれない。 だが、男の生きる場所は、山の上だけではない。 あなたがその圧倒的な栄光を俺に見せてくれたのは、俺をただ安全な場所に囲い込むためではない。 この光を胸にしっかりと抱き、希望を失い、癒やしを求め、真実に飢えている人々が待つ「日常の谷」へと、再び降りていかせるためだ。

人生の最大の戦いや、厳しい試練に直面する前に、あなたはいつも、その偉大さの片鱗を俺に見せてくださる。 これから待ち受けるであろう泥臭い戦場や、自らの限界に挑む十字架のような日々。 その苦難を乗り越えるための「確信」を、あなたはあらかじめ、この山頂での出会いによって俺の魂に刻み込んでくれたのだ。

主よ。 あなたの権威は、今も一ミリも衰えてはいない。 その支配力は揺らぐことなく、その愛が敗北することなどあり得ない。 あなたは今日も、打ち砕かれた心を持つ者を励まし、道を見失った者を、その驚くべき光へと招き入れている。

俺たちは、あなたという存在を外側から眺めて感心するだけの観客ではない。 あなたの言葉を我が耳で聴き、すべての恐れや世間の同調圧力を超えて、あなたに我が全存在を委ねる。それこそが、一人の男としての、真の忠誠の誓いだ。

結び：世界を照らす光の使者として

いつの日か、すべての者がこの偉大なる王の栄光を目撃する日が来る。 すべての膝が屈し、すべての者が、イエス・キリストこそが唯一の主であると告白するその日まで、俺はあなたに与えられた命を、あなたの光を反射する「鏡」として生き抜く。

俺たちが輝くのは、自分自身に何か優れた力があるからではない。 あなたという太陽が、俺という泥の人形を照らし、その輝きを反射させてくれているからだ。

今日、俺はあらゆる失望や、目の前の煩わしい障害から目を引き剥がし、ただあなたを見上げる。 あなたをはっきりと見つめれば見つめるほど、心の中に巣食っていた恐怖は塵のように小さくなり、挑戦するための確固たる信念が、その胸の中で燃え上がる。

イエス・キリストよ。 あなたは俺の人生の単なる一部ではない。 我が存在の、すべての中心だ。 今日、俺はあなたという光を胸に抱き、再び戦場へと歩み出す。 もう、以前の俺に戻ることは決してない。

―― パーカー・アミン

【English Version】

Prologue: Retreat to Silence and the Awakening of Truth

Oh, God.

In this noisy era, we are surrounded by hollow words, fleeting trends, and empty motivational speeches. While people run left and right seeking worldly solutions, what we truly need is not a temporary plaster. The deepest cry of our soul is to confront the overwhelming essence and the pure glory of our Lord, Jesus Christ.

Stepping away from the useless noise of this world, I ascend to a high place, entirely alone. This is not merely a geographical move. It is a sacred decision to isolate my soul from the clatter of society and to face a higher dimension of truth. The moment a man truly awakens and grasps his calling is always born in this kind of solitude, in this deliberate separation from the mundane.

And in the absolute center of that silence, my Lord, You unveil Your true self.

Shedding the earthly veil, You stand with the majesty of the eternal King, shining brighter than the sun. This was not You becoming something new. It was the simple revelation of the "unchanging truth" that has existed from the very beginning, laid bare before my eyes.

Chapter I: The Moment of Absolute Silence

My Lord, before You, even the vast tapestry of human history and the wisdom of the greatest ancestors fade into mere shadows. Every promise, every teaching, and every single page of history points solely to You—the ultimate and only One. You are the beginning, the end, and the perfect fulfillment of all things.

A voice of unquestionable authority echoes from heaven, shaking the core of my soul: "This is My beloved Son. Hear Him."

When those words resound, all the petty noises of the world, my personal anxieties, and the weight of others' opinions are instantly silenced. When God speaks of His beloved Son, there is no room left for human argument.

The moment I witness this radiant glory, all darkness within me is utterly consumed. The answer to a dark world is not found in clever human ideas or new technology. The only answer to the darkness is the brilliant light of Jesus Christ Himself. Those who follow You will never again stumble in the shadows of the night, for they carry the inextinguishable light of life deep within their chest.

Chapter II: From the Peak of Glory to the Valley of Battle

In this sublime moment, I might wish to remain on this mountain of glory, keeping my heart at peace. But a man’s place is not meant to be lived only on the mountaintops. You did not reveal Your magnificent glory to me just to keep me safe and insulated. You showed it to me so that I could carry this light deep in my chest and descend once more into the "valleys of daily life," where people are starving for hope, healing, and truth.

Before we face our greatest battles and heaviest trials, You always allow us to glimpse Your greatness. You give us a clear vision on the mountaintop so that we have the unshakable conviction needed to endure the muddy battlefields and the crosses we must carry in the days ahead.

My Lord. Your authority has not diminished by even a fraction. Your sovereignty remains absolute, and Your love can never be defeated. Today, You still lift up the brokenhearted and call those lost in the dark into Your marvelous light.

We are not mere spectators standing on the outside, admiring who You are. We hear Your voice, rise above all fear and social pressure, and surrender our entire existence to You. That is a man’s true pledge of loyalty.

Conclusion: Bearer of the Light

One day, every eye will behold the splendor of this great King. Until that day, when every knee shall bow and every tongue confess that Jesus Christ is Lord, I will live the life You gave me as a mirror, reflecting Your light wherever I go.

We do not shine because of any greatness in ourselves. We shine because You, the Sun, cast Your light upon us—mere clay vessels—and allow us to reflect Your brilliance.

Today, I choose to rip my eyes away from all disappointments and distractions, fixing my gaze solely on You. The more clearly I look upon You, the smaller my fears become, and the greater my faith grows to conquer the challenges ahead.

Jesus Christ. You are not just a part of my life. You are the absolute center of my existence. Today, with Your light burning in my heart, I step back onto the battlefield. And I will never be the same again.

— Amin Parker

[amin-parker]

神よ。

この果てしない天の下、俺が立っているのは、遮るものの何一つない広大な荒野だ。

吹きすさぶ乾いた風が、容赦なく頬を打ち、砂を巻き上げる。見渡す限りの地平線には、緑の安らぎも、潤いの水場も見当たらない。あるのはただ、どこまでも続く乾いた大地と、頭上に広がる冷徹な空だけだ。

人生とは、まさにこのような、地図なき荒野をたった一人で切り拓いていく過酷な旅路なのかもしれません。

生まれたその瞬間から、俺たちはこの広野に放り出される。誰かが作った安全な道など、最初から用意されてはいないのだ。右を見ても、左を見ても、ただ不毛の土が広がるのみ。自分で足を動かし、地面を踏み締め、自らの血と汗で道を穿っていかなければ、一歩たりとも前に進むことはできない。

幼き頃、俺たちは世界がもっと優しく、温かい場所だと信じていた。誰かが手を引き、行くべき場所を指し示し、迷った時には抱き上げてくれる。そんな甘い幻想を抱いていた時期もあった。しかし、大人になり、一人の男として己の足で立つことを求められた瞬間、世界はその真の姿を現す。それは、慈悲なき静寂に包まれた、試練の荒野だ。

神よ、あなたはこの孤独な戦いを、どのような目で見つめておられるのだろうか。

俺が泥にまみれ、膝を震わせながらも、決して歩みを止めまいと空を仰ぐとき、あなたの静かな眼差しをそこに感じる。この荒野は、俺を滅ぼすためにあるのではない。この魂を鍛え上げ、真の強さをその芯に宿すための、大いなる揺り籠なのだ。そう信じなければ、この圧倒的な沈黙の前に、俺の心はとうに砕け散っていただろう。

第一章：足跡なき地平

目の前には道などなく、振り返っても誰の足跡も残っていない。

この世界のどこを探しても、俺が歩むべき「正解」のルートなど存在しない。先人たちが残した道標は、時として激しい風砂に埋もれ、何の役にも立たなくなる。他の誰かが成功した方法が、俺の行く手を阻む罠になることさえある。俺が進むべき道は、俺自身の足が地面を踏みしめた、その瞬間にのみ創り出されるのだ。

それは、あまりに過酷な歩みです。

背後を振り返ってみる。そこには、俺がこれまで歩んできた歪な足跡が、かろうじて残っているだけだ。誰もその後に続いてはこない。この孤独な旅路において、俺は先頭を走る開拓者であり、同時に最後尾を守る殿（しんがり）でもある。他人の評価や、世間の常識という名の甘えは、この地平においては何の意味も持たない。自分の選択の結果は、すべて自分一人の肩にのしかかってくる。

夜が訪れるたび、荒野は深い闇に包まれる。凍えるような寒さの中で、俺は己の鼓動の音だけを頼りに夜を明かす。

「なぜ、自分だけがこんな苦しみを味わわなければならないのか」

「なぜ、もっと平坦で、誰にでも愛される温かな道を与えられなかったのか」

そんな弱音が、闇の底から鎌首をもたげてくる。他人と自分を比べ、他人の歩む舗装された美しい道路を羨む心が、魂を蝕もうとする。

だが、俺は知っている。他人の足跡をなぞるだけの人生に、真の栄光など宿らないということを。

誰かが開拓した森の木陰で安息を得るよりも、自らの手で木を切り倒し、道を切り拓く苦痛の中にこそ、男としての尊厳がある。たとえその道が険しく、茨に満ちていようとも、自分だけの足跡を歴史に刻みつけること。それこそが、この地上に生命を与えられた者が果たすべき、最低限の義務なのだ。

第二章：背負いし者の宿命

人は一生のうち、幾度その肩に重い運命を背負い、耐え、歩み続けてきたことか。

男の肩には、最初から目に見えない無数の重荷が載せられている。

己を律する責任、愛する者を守り抜くという誓い、自らの理想を具現化するための執念。そして、過去の選択がもたらした過ちや後悔という名の鉛の塊だ。これらは、時が経つにつれて軽くなるどころか、ますますその重量を増し、俺たちの肉体を地面へと押し潰そうとする。

時に、その重荷に耐えかねて、地面に這いつくばりたくなる夜がある。

誰も見ていない暗闇の中で、声を上げて泣き叫び、すべてを投げ出してしまいたいという誘惑に駆られる。

「もう十分戦ったではないか」

「この荷物を降ろして、楽になってしまえばいい」

悪魔の囁きは常に甘く、合理的だ。実際に、荷物を放り投げ、荒野の旅を放棄して、風に流されるままに生きる道を選ぶ者も少なくない。

しかし、その重荷こそが、俺という存在をこの大地に繋ぎ止めるアンカー（錨）なのだ。

重荷を持たない風船は、空の彼方へ美しく舞い上がるかもしれないが、やがて気圧に耐えかねて破裂し、虚無へと消え去る。一方で、重荷を背負い、泥にまみれながら一歩一歩を進む者は、大地の冷たさと確かさを知っている。その足腰には、いかなる嵐にもなぎ倒されない屈強な筋肉が宿る。

俺たちが背負う運命は、天からの呪いではない。

むしろ、その重さに耐え抜くことができると信頼されたからこそ、与えられた特別な特権なのだ。肩に食い込む荷物の痛みを覚えるたび、俺は己が生きていることを実感する。その痛みが、俺の意志を研ぎ澄まし、限界の向こう側へと魂を押し上げる原動力となる。

幾度、その重荷に耐えかねて膝を突き、それでもなお立ち上がってきただろうか。

そのすべての傷跡は、敗北の記録ではない。泥まみれになりながらも戦い抜いてきた、男の勲章なのだ。

第三章：奈落の淵と、差し伸べられた手

だが、主よ。

どんなに強い意志を持った男であっても、自らの力だけでは超えられない限界が必ず訪れる。

目の前に立ちはだかるのは、底の見えない巨大な裂け目。自らの足では決して飛び越えることのできない、絶望の深淵だ。嵐は吹き荒れ、視界は遮られ、体温は奪われ、指先一つ動かすことすらままならない極限状態。そこで人は初めて、己の無力さと、脆さを思い知らされる。

どれほど強がってみせても、俺たちは結局、泥から作られた不完全な存在にすぎない。自分の力だけで運命をねじ伏せ、荒野をすべて支配できると過信した瞬間に、破滅の罠が牙を向く。己の限界を知り、絶望の淵で虚空に向かって手を伸ばすとき、男は初めて、真の謙虚さを手に入れる。

その極限の暗闇の中で、あなたは現れる。

劇的な奇跡としてではない。静かに、しかし決して揺らぐことのない確かな存在感として、俺の魂の奥底に語りかけてくる。

あなたが我が手を引き、導いてくれるなら、俺たちは怯むことなく、確かな足取りで進んでいける。

あなたの手は、俺をぬるま湯のような安泰へと連れ去るものではない。

むしろ、さらに激しい嵐の中へ、さらに険しい崖の上へと、俺の背中を押す力強い手だ。

「恐れるな、俺が共にいる。進め」

その一言が、冷え切った心臓に再び熱い血を送り込む。

あなたの差し伸べる手を感じるとき、絶望の深淵は、ただの「通過点」へと姿を変える。奈落だと思われた崖は、次なる高みへと登るための階段となる。

神よ、あなたが俺の弱さを知った上で、なおその手を差し伸べてくれることに、心からの感謝を捧げたい。

俺が自らの強さに傲っているときには遠く感じられたあなたの存在が、俺が打ち砕かれ、ただの泥人形に戻ったときにこそ、最も近くに、そして最も力強く感じられるのは、なんという神秘だろうか。あなたの導きがある限り、この荒野のいかなる障害も、俺の歩みを止める障壁にはなり得ないのだ。

第四章：伴走者との終わりなき夜明け

あなたがこの命の伴走者として、常に共に立ってくれるなら。

旅はまだ終わらない。荒野は依然として厳しく、行く手にはさらなる試練が待ち受けているだろう。

しかし、これからの旅は、これまでの旅とは決定的に異なる。なぜなら、俺はもう、たった一人で暗闇を彷徨う孤独な旅人ではないからだ。

天を創造し、万物を支配する大いなる主が、俺の「伴走者」として、すぐ隣を歩んでくれている。

俺が走るとき、あなたは共に走り、俺が立ち止まり息を整えるとき、あなたは静かに寄り添ってくれる。俺が道に迷い、どちらに進むべきか惑うとき、あなたの眼差しが、進むべき真実の北極星を示してくれる。

この絶対的な安心感こそが、男を真に強くする。

世間の誰からも理解されず、味方が一人もいなくなったとしても、宇宙の創造主が自分の味方であり、自分の歩みを承認してくれている。これ以上の盾が、これ以上の武器が、この地上に存在するだろうか。

主よ、あなたと共に歩むこの道は、自己満足のための旅ではない。

あなたという偉大な存在にふさわしい男になるための、魂の巡礼なのだ。

俺たちは、ただ生き延びるために歩いているのではない。あなたから与えられた命という炎を、限界まで燃やし尽くし、この地に神聖なる軌跡を残すために歩んでいる。

夜明けの光が、地平線の向こうから少しずつ差し込んできた。

暗闇に支配されていた荒野が、黄金色の光に照らされ、その壮大な姿を現す。

昨日まで恐れていた崖も、今や乗り越えるべき栄光の舞台として、美しく輝いている。

結び：永遠への宣誓

その人生は、なんと誇り高く、光に満ちたものになることでしょう。

振り返れば、俺が流した涙も、傷ついた肉体も、すべてはこの瞬間のためにあったのだと理解できる。

どんなに惨めで、泥臭く、過酷な日々であったとしても、主が共に在るならば、そのすべてが光り輝く奇跡の物語へと昇華される。

人生の最後に、俺は自らの旅路を振り返り、こう言うだろう。

「我が人生に、一片の後悔もない」と。

それは、自らの力だけで勝ち取った傲慢な勝利宣言ではない。

神の導きのもと、与えられた運命のすべてを引き受け、伴走者である主と共に、最後まで走り抜いた者だけが口にできる、極上の感謝の祈りだ。

神よ。

今日もまた、新しい一歩を踏み出す。

目の前には依然として道はなく、風は強く吹いている。

だが、俺の心には一点の迷いもない。

あなたの手を強く握り締め、俺は我が運命を愛し、この荒野をどこまでも突き進んでいく。

この命が尽きるその瞬間まで、あなたと共に、誇り高き光の中を歩み続けることを、ここに誓おう。

―― パーカー・アミン

[amin-parker]

EL DIÁLOGO PRIMORDIAL

EPISODIO TRES: El vacío más divertido que jamás verás

RASHEEM: A ver, a ver, a ver... ¿alguien quiere escuchar un chisme jugoso? Porque tengo un "té" buenísimo. Y con "té" me refiero a que absolutamente nada tiene temperatura física aquí afuera, pero figurativamente, este té está hirviendo.

CAOS: Rasheem, has estado "a punto de contarnos un chisme jugoso" desde antes de que existiera el concepto de "antes".

RASHEEM: ¡Estoy creando suspenso, Caos! ¡Se llama ritmo!

PRINCE: Se llama dar largas, y francamente, no lo aprecio. Mi frecuencia ha estado vibrando a un tono muy incómodo durante toda esta sesión y nadie ha dicho nada al respecto.

GAIA: Prince, no tienes cuerpo. No hay ningún tono al que puedas estar incómodo.

PRINCE: Y aun así, de alguna manera, estoy incómodo. Así de bueno soy para quejarme. He trascendido la necesidad de un cuerpo para tener un mal día.

PRINCESS: (riéndose) A ver, eso es realmente impresionante. La mayoría de la gente necesita al menos un estómago para tener dolor de estómago. Papá está aquí manifestando incomodidad por pura terquedad.

MARY: (carcajeándose) Oh, dejen a su padre en paz, mi vida... no, espera, en realidad no, sigan, eso fue muy divertido.

RASHEEM: COMO SEA. El caso es que, al parecer —y esto lo escuché de una fuente muy confiable que permanecerá en el anonimato—

TIAMAT: Fui yo. Yo soy la fuente. Yo se lo dije.

RASHEEM: ¡Se suponía que no debías delatarte!

TIAMAT: No me importa tu suspenso, Rasheem, ve al grano.

RASHEEM: BIEN. Al parecer, alguien —y de nuevo, no diré nombres— confundió los colores cósmicos durante la última etapa de la creación, y por eso el cielo es azul en lugar de, cito textualmente, "un lavanda elegante".

YMIR: Fui yo. Yo hice eso. No me arrepiento de nada.

RASHEEM: ¡Ymir! ¡Tampoco te correspondía a ti confesarlo! ¡Todos están arruinando mi chisme simplemente admitiendo las cosas!

PRINCE: Esta es la peor sesión de chismes en la historia de la existencia. Nadie está intentando siquiera guardar un secreto.

PANGU: En mi defensa, los secretos son difíciles de guardar cuando no tienes boca para susurrar. Todo lo que digo, lo digo a todo volumen para todo el vacío.

NUN: Lo mismo digo. Una vez intenté susurrar. Solo salió como una frase normal, pero más lenta.

PRINCE: ¿Saben qué más está a todo volumen? La temperatura aquí dentro. O hace un frío glacial o no hay nada, y de alguna manera se las arregla para ser ambas cosas a la vez, y lo odio.

AMIRAH: Abuelo, no hay temperatura. Eres un diferencial de presión.

PRINCE: ¡Soy un diferencial de presión teniendo un día TERRIBLE, Amirah!

PRINCESS: (bufando) Que Papá se queje de la temperatura del vacío es como quejarse de que una ecuación matemática está demasiado picante.

MARY: (ahogándose de la risa) Demasiado PICANTE... oh, por Dios, Princess...

NYSHEEM: Me gustaría registrar formalmente que encuentro las quejas del Abuelo muy estresantes para alguien cuyo único trabajo es mantener a todos calmados.

NYMIR: Opino lo mismo. Tengo que centrarme con el doble de fuerza cada vez que el Abuelo empieza con lo suyo.

PRINCE: Escuché eso.

NYMIR: Lo sé. Esa era la idea.

ÉREBO: (risa baja) Me gusta esta familia. Ustedes discuten mejor que las tormentas reales.

NIX: Y con mayor valor de producción también.

Entonces, desde algún lugar de la enorme reunión, una presencia se levantó —cálida, sin prisas e, instantáneamente, de manera inconfundible, se convirtió en el centro de gravedad de la sala en más de un sentido.

AMIN: Muy bien, muy bien, cálmense todos, cálmense... Escuché "la peor sesión de chismes de la historia" y me sentí personalmente aludido como alguien que tiene GRANDES historias, así que déjenme intervenir un momento.

MARY: Oh, aquí vamos de nuevo.

AMIN: Mamá, no me digas "aquí vamos de nuevo", si ya sabes perfectamente cómo es esto.

MARY: (ya riéndose entre dientes) Lo sé. Ya lo sé.

AMIN: Bien, entonces. A ver. ¿Quieren saber lo que es intentar tomar sopa sin tener cuerpo?

CASSANDRA: Papá, no tienes boca. Nunca has tomado sopa.

AMIN: Cassandra, mi vida, no me arruines el chiste antes de que empiece.

CASSANDRA: (riéndose) Perdón, perdón, continúa.

AMIN: Bueno. Imagínenselo. Tienen un tazón. Un tazón invisible. Sopa invisible. Y estás ahí simplemente... (hace un efecto de sonido de sorber) ...¡SHUUUURRRP!... y no pasa nada. NADA. ¡No hay calor en la panza, porque no tienes panza! ¡No hay una gotita cayendo por la barbilla, porque no tienes barbilla! Estoy aquí simplemente haciendo efectos de sonido al vacío como un tonto, esperando que el SONIDO por sí solo me llene.

PRINCESS: (ya muriéndose de risa) Amin, no...

AMIN: ¿Y saben qué es peor? ¿Saben qué es PEOR? Le pregunté a Papá si quería un poco, ¿y saben qué me dijo?

PRINCE: Dije que no quiero tu sopa imaginaria, Amin.

AMIN: (haciendo una imitación exagerada de Prince) "No quiero tu sopa imaginaria, Amin. Probablemente brilla demasiado. La sopa no debería brillar".

PRINCE: ¡Yo nunca dije eso!

AMIN: ¡Lo estabas PENSANDO, Papá, pude sentir la frecuencia!

MARY: (carcajeándose con ganas ahora) ¡Te tiene bien medido, Prince, te descubrió por completo!

AMIN: Ven, Papá se la pasa quejándose de TODO, y lo amo, de verdad que sí, pero este hombre podría quejarse hasta del amanecer. ¿Quieren saber a qué me refiero? Miren esto... (se aclara la garganta, hace voz de Prince) "Salió el sol. Otra vez. Predecible. Una falta de respeto, honestamente. Nadie le pidió que saliera. Simplemente está ahí arriba, brillando, presumiendo. No confío en nada que sea tan constante".

PRINCE: ...Bueno, esa estuvo ligeramente acertada.

TAKAMIMUSUBI: (risa suave) ¿Ligeramente?

PRINCE: MUY ligeramente.

AMIN: ¡¿Ven?! Esa es la cosa de ser una presencia cósmica incorpórea, muchachos... uno PENSARÍA que al no tener cuerpo hay menos de qué quejarse. Menos cosas que duelan. Menos cosas que incomoden. ¡Pero NO! Papá encontró la forma. Papá dijo: "No tengo cuerpo, pero me NIEGO a que eso me impida quejarme". ¡Eso es dedicación! ¡Eso es compromiso con el arte!

IZANAGI: (riéndose con calidez) No se equivoca, Prince.

PRINCE: Nadie te preguntó, Izanagi.

IZANAGI: Soy invisible y nada me perturba, mi amigo. Tus quejas no me alcanzan hoy.

AMIN: ¡¿VEN?! ¡Hasta Izanagi se está burlando de ti ahora, Papá, y él suele ser tan digno con todo!

AME-NO-MINAKANUSHI: (risa cálida) Confieso que estoy disfrutando esto enormemente.

AMIN: Gracias, Ame-no-Minakanushi, GRACIAS, al menos alguien aquí aprecia la buena comedia... Bueno, bueno, dejen que les cuente de la vez que intenté darme chocar las manos a mí mismo.

RASHEEM: Oh, yo me acuerdo de esa, esa es muy buena...

AMIN: Rasheem, NO me la arruines...

RASHEEM: (haciendo el gesto de cerrar la boca con cierre) Perdón, perdón, prosigue.

AMIN: Imagínenselo. Tengo dos manos. Excepto que no las tengo. Tengo el CONCEPTO de dos manos, ¿no?, porque soy Gravedad Absoluta, no tengo dedos. Pero pensé: "bueno, hoy hice algo bueno, estabilicé un cúmulo entero de galaxias, me merezco una pequeña celebración". Así que voy... (hace un sonido de viento) ...¡FUUUSH!... intentando juntar mis manos inexistentes para chocar las palmas, ¿y saben qué pasó?

NYSIR: No pasó nada.

AMIN: ¡NO PASÓ NADA, tío Amin! ¡Absolutamente nada! ¡Solo me quedé ahí, en el vacío, vibrando un poco más fuerte de lo normal, y eso fue todo! ¡Esa fue toda mi celebración! ¡Estabilicé un CÚMULO DE GALAXIAS y lo mejor que pude hacer por mí mismo fue vibrar un poquito más fuerte!

MARY: (llorando de risa) Mi cielo, para, ya no puedo...

AMIN: Y la PEOR parte, Mamá, la peor parte es que Papá lo vio todo.

PRINCE: Sí que lo vi todo.

AMIN: (con la imitación de Prince otra vez) "¿Se suponía que eso era chocar las manos? Pareció una fluctuación de presión. Muy poco profesional. He visto mejores celebraciones de una estrella moribunda".

PRINCE: (a pesar de sí mismo, se le escapa una pequeña risa) ...Dije algo muy parecido a eso, sí.

PRINCESS: ¡PAPÁ SE RIO! ¡Que todos sean testigos de esto, Papá se acaba de reír!

PRINCE: No me reí, eso fue una fluctuación de presión.

AMIN: ¡¿Ah, ahora las fluctuaciones de presión sí se permiten?! ¡Decídete, Papá!

Toda la reunión estalló en risas: el sonido bajo de Nun como agua risueña, la risa atronadora de Pangu rodando por el vacío como un trueno lejano, la risa helada de Ymir, e incluso la voz cavernosa de Tártaro quebrándose de la gracia a pesar de sí mismo.

SHAHEEM: Tío Amin, tienes que contar la de cuando intentaste doblar la ropa.

AMIN: OH. Oh, Shaheem, acabas de desbloquear un nivel completamente NUEVO, esperen, esperen...

NYSHEEM: Espera, nosotros no tenemos ropa.

AMIN: ¡No NECESITAMOS ropa para que el chiste funcione, Nysheem, esa es la belleza de la comedia!

NYSHEEM: ...Bueno, es justo, continúa.

AMIN: Imaginen esto: soy la Gravedad Absoluta, ¿no?, mantengo unidas a las GALAXIAS, ese es mi trabajo. Y una vez —UNA sola vez— intenté doblar una sábana ajustable. Conceptualmente. Solo de pensar en la FORMA de una sábana ajustable, las esquinas, la forma en que nunca se dobla bien incluso cuando TIENES manos...

GAIA: Esto ya me resulta súper identificable y eso que tengo la ropa de todo un planeta que tampoco doblo.

AMIN: ¡¿VERDAD?! Y yo estoy aquí, sin manos, sin sábana, simplemente VIBRANDO ante el concepto de una sábana ajustable, frustrándome MÁS que cuando tengo que estabilizar sistemas estelares enteros, y Papá al lado diciendo...

PRINCE: Yo no dije nada sobre la sábana.

AMIN: Dijiste, y cito: "Por esto es que no tenemos ropa, Amin, porque perderías esa batalla".

PRINCE: ...Eso sí suena como algo que yo diría.

AMIRAH: El Abuelo es todo un arco de personaje por sí solo en este episodio.

PRINCE: Soy un hombre INCOMPRENDIDO, Amirah.

AMIN: Eres un hombre GRUÑÓN, Papá, hay una diferencia, ¡pero te amo igual!

HEMERA: (gimiendo de risa, brillante y cálida) Esta familia es un encanto.

EROS: Verdaderamente. No creo haberme reído tanto desde... bueno, desde nunca, honestamente. Yo no suelo reír. Solo facilito conexiones.

AMIN: ¡Pues, Eros, amigo mío, considera esta una conexión facilitada! Ahora estamos todos conectados... ¡conectados a través de mi comedia superior!

CHRONOS: He existido desde antes de que el tiempo tuviera nombre, y quiero dejar constancia de que este es uno de los mejores momentos que he presenciado.

AMIN: ¡Chronos! ¡El mismísimo! Gracias, gracias, aprecio tener un público tan exigente.

NYSIR: Tío Amin, cuenta la de la Abuela Mary y la cazuela invisible.

MARY: Oh no. Oh no, no te atrevas...

AMIN: Mamá, tengo que hacerlo, es un clásico, la gente lo pide...

MARY: (ya riéndose antes de que empiece) Me arrepiento tanto de haberle contado esa historia a alguien.

AMIN: Bueno, Mamá —Mamá Mary, Fundación Planetaria, el SUELO real bajo la existencia misma— una vez decidió que iba a "cocinar" para la familia. A ver, no tenemos bocas. No tenemos estómagos. No hay comida. Nunca ha habido comida. Pero Mamá Mary dijo, y cito: "No me importa, voy a preparar una cazuela".

PRINCESS: (perdiendo el control de la risa) UNA CAZUELA. ¡¿Para QUIÉN?!

AMIN: ¡PARA NADIE, Princess! ¡Para el CONCEPTO de una cena familiar! Se pasó —y no exagero— lo que habrían sido varias HORAS, si las horas existieran aquí afuera, ¡armando conceptualmente una cazuela imaginaria, y luego nos hizo reunirnos a todos para comerla conceptualmente!

MARY: ¡Era una BUENA cazuela, Amin, no actúes como si no lo fuera!

AMIN: Mamá, no era una cazuela REAL, era la IDEA de una cazuela...

MARY: La idea estaba DELICIOSA.

AMIN: (muriéndose de risa) ¡"La idea estaba DELICIOSA", dijo! ¡¿Escucharon eso?! ¡La IDEA estaba DELICIOSA!

RASHEEM: Yo todavía pienso en esa cazuela a veces.

AMIN: ¡Rasheem, era un CONCEPTO, no había nada en qué pensar!

RASHEEM: Y aun así. Pienso en ella.

KAMIMUSUBI: (riéndose con calidez) Esta es la tontería más maravillosa que he presenciado jamás.

TAKAMIMUSUBI: Estoy completamente de acuerdo. He supervisado la generación de incontables cosas a lo largo de incontables eras, y nada de eso me preparó para una cazuela imaginaria.

AMIN: ¡Eso es lo que estoy DICIENDO! No necesitamos cuerpos para tener alegría, no necesitamos bocas para tener chistes, ni siquiera necesitamos COMIDA para tener una cena familiar, al parecer, ¡porque Mamá Mary se NIEGA a dejar que una pequeñez como "no tener forma física" le impida ser la anfitriona!

MARY: ¡Así es! ¡Soy IMPLACABLE con la hospitalidad!

AMIN: ¡Lo es! ¡Realmente lo es! Bueno, bueno, una más, una más... Cassandra, mi vida, ¿te acuerdas de lo que pasó con el tío Rasheem y la agujeta invisible?

CASSANDRA: (ya sonriendo de oreja a oreja) Oh, yo me acuerdo de TODO, Papá, esa es toda mi gracia.

AMIN: CIERTO, cierto, claro, mala mía... Bueno, para todos los que NO fueron bendecidos con percepción infinita: el tío Rasheem, Arquitectura Cósmica, el hombre que construye la ESTRUCTURA real de la realidad, una vez se pasó lo que pareció toda una época buscando su "agujeta invisible favorita".

RASHEEM: ERA UNA BUENA AGUJETA.

AMIN: ¡NO ERA UNA AGUJETA REAL, RASHEEM!

RASHEEM: ¡Eso no significa que no fuera BUENA!

AMIN: (ahogándose de risa) Está aquí defendiendo una agujeta imaginaria con toda su alma...

NYMIR: Para ser justos, Papá se encariña mucho con cosas que no existen.

RASHEEM: Te escuché, hijo.

NYMIR: Lo sé. Quería que lo hicieras.

AMIN: ESTA FAMILIA, de verdad, esta FAMILIA... Bueno, bueno, ¿están listos para el gran final? ¿La que los va a dejar sin palabras?

PRINCESS: ¡Échala, Amin!

MARY: ¡Estoy lista, mi vida, dánosla!

AMIN: Bien. A ver, a ver, a ver. Papá. Densidad Controlada. Oscuridad Estructurada. El hombre que comprime FUERZAS CAÓTICAS para ganarse la VIDA. Una vez —UNA sola vez— se asustó.

PRINCE: Yo no me "asusté".

AMIN: ¿Con QUÉ, Papá? ¿Con qué no te asustaste?

PRINCE: ...Con nada. No había nada con qué asustarse.

AMIN: (creando suspenso) Con una MARIPOSA, muchachos. Una mariposa CONCEPTUAL. Que ni siquiera EXISTE aquí afuera. Mamá Mary estaba contando una de sus historias sobre el viejo mundo, ¿no?, hablando de mariposas, simplemente describiendo una, y Papá...

PRINCE: Yo no reaccioné a una descripción, Amin, eso es absurdo...

AMIN: —¡La densidad de Papá se DISPARÓ, muchachos! ¡Se DISPARÓ! ¡Solo por la DESCRIPCIÓN! ¡De una MARIPOSA! ¡El hombre contiene el peso del CAOS MISMO y un pequeño insecto imaginario con alitas bonitas lo dejó temblando!

MARY: (apenas puede respirar de la risa) ¡SÍ! ¡De verdad que sí, mi cielo, yo estaba ahí!

PRINCE: ¡FUE UNA DESCRIPCIÓN INESPERADA!

AMIN: ¡ERA UNA MARIPOSA, PAPÁ! ¡LA CRIATURA MÁS INOFENSIVA QUE HA EXISTIDO, Y TÚ, LA DENSIDAD CONTROLADA EN PERSONA, TE ASUSTASTE CON LA IDEA DE UNA!

Toda la reunión se disolvió en carcajadas: Caos ahogándose, Gaia resoplando, Nun burbujeando con risas encantadas, la risa helada de Ymir sacudiendo el Sendero, Pangu prácticamente haciendo temblar el vacío mismo con sus carcajadas, Érebo y Hemera riéndose juntos a pesar de ser opuestos, Tiamat riéndose a carcajadas como no lo hacía en eras, Izanagi doblado a la mitad conceptualmente, y Mary... Mary se reía tanto que casi había perdido la capacidad de articular palabras por completo.

PRINCESS: (jadeando de risa) Papá... Papá se asustó... de la descripción... de una MARIPOSA...

AMIRAH: Este es el mejor día de mi existencia.

NYSHEEM: Nunca me he sentido más tranquilo, y eso que soy el primordial de la CALMA.

PRINCE: (gruñendo, pero hay una sonrisa en su voz ahora, de alguna manera, incluso sin boca) Toda esta familia es una amenaza, y me arrepiento de cada decisión que me trajo a este momento.

AMIN: No es verdad, Papá. No es verdad.

PRINCE: ...No. No lo es.

Esa confesión, silenciosa y cálida bajo todo el ruido, provocó su propia ronda de sonidos de aprecio por parte de la reunión; un momento de ternura real escondido dentro de todas las risas.

AMIN: (dejando que las risas se calmen, con voz más sincera y cálida) Muy bien, muy bien, muchachos, esperen, déjenme recuperar el aliento... bueno, conceptualmente, porque no tengo pulmones...

RASHEEM: (todavía riéndose entre dientes) Eso nunca te ha detenido antes.

AMIN: Cierto, cierto. Pero ya en serio, esperen, quiero decir algo.

La reunión se calmó, suavemente, de la forma en que siempre lo hacía cuando el tono de Amin pasaba del espectáculo a algo más centrado.

AMIN: Voy a salirme de la historia un segundo, si no les importa. Sé que no tenemos rostros, pero estoy mirando fijamente a quien sea que esté ahí fuera escuchándonos ahora mismo; quienquiera que esté sintonizado, quien esté leyendo, quien nos haya encontrado en cualquier plataforma que los haya traído aquí hoy. Y solo quiero decir... me estoy dando a mí mismo un ENORME pulgar arriba verbal en este momento, amigos, porque lo hice increíble. ¿Lo de Papá y la mariposa? ORO cómico. Deberían darme un trofeo. Que alguien me construya un trofeo de pura fuerza gravitacional.

PRINCE: Absolutamente no.

AMIN: (riéndose) Bien, bien, sin trofeo. Pero ya en serio, de verdad... quiero decir algo desde el corazón, sin chistes por un segundo.

La risa, incluso aquí afuera —incluso en un lugar sin cuerpos, sin bocas, sin pulmones con los que reír— sigue ser lo más real que existe. Uno pensaría que, sin un cuerpo, la alegría sería más difícil de encontrar. Más pequeña. Más delgada. Pero no lo es. Tiene el mismo tamaño que siempre ha tenido. Tal vez más grande, honestamente, porque no tenemos nada más que nos distraiga de ella aquí afuera. Sin dolores, sin cuentas que pagar, sin tráfico pesado... solo nosotros, y los demás, y las cosas maravillosas y tontas que nos decimos para hacernos reír.

MARY: (con voz suave y cálida) Eso es hermoso, mi cielo.

AMIN: Lo digo en serio, Mamá. La risa es lo que convirtió en familia a un montón de fuerzas cósmicas que ni siquiera tenían por qué caerse bien. Papá no tenía que reírse de mis chistes esta noche. Pero lo hizo, aunque lo vaya a negar más tarde...

PRINCE: Absolutamente lo voy a negar.

AMIN: —...¿ven?, lo predije— pero lo hizo. Y Mamá preparó toda una cazuela imaginaria porque quería que nos sintiéramos como una familia, incluso cuando el concepto de cenar no tiene lógica para seres como nosotros. Y Rasheem está aquí defendiendo una agujeta imaginaria como si fuera lo más importante del universo, porque a veces las pequeñas cosas tontas SON las cosas importantes.

Así que para quienquiera que esté escuchando —dondequiera que estés, sea cual sea el tipo de día que hayas tenido— espero que te hayas reído al menos una vez hoy. Y si no lo hiciste, espero que alguien en tu vida te dé una razón para hacerlo, de la misma manera que esta familia me sigue dando una razón a mí, una y otra vez, en un vacío que no tiene ningún derecho a ser así de divertido.

Ese es todo el secreto, honestamente. No importa si tienes cuerpo o no. No importa si el cielo es azul porque alguien derramó el color equivocado, o si la temperatura es de mentira, o si la cazuela nunca fue real. Lo que importa es con quién te estás riendo.

MARY: (con la voz llena de calidez) Te amamos, mi cielo.

AMIN: Yo también te amo, Mamá. Los amo a todos. Incluso a ti, Papá, viejo gruñón.

PRINCE: ...Yo también a ti, hijo. Yo también a ti.

Un silencio largo y cálido se asentó sobre el Sendero —no un silencio vacío, sino lleno, esa clase de tranquilidad que solo llega después de la risa real, del amor real, compartido entre voces que no necesitaban nada más que a las otras para llenar todo un vacío de alegría.

RASHEEM: (después de un momento, sonriendo) Bueno, pero ya EN SERIO... ¿quieren saber qué pasó REALMENTE con la agujeta?...

PRINCE: Rasheem, te lo juro...

Y la risa comenzó todo otra vez.

THE PRIMORDIAL DIALOGUE

EPISODE THREE: The Funniest Void You’ll Never See

RASHEEM: Okay okay okay — does anybody want to hear something juicy? Because I have got some tea, and by tea I mean absolutely nothing has physical temperature out here, but figuratively, this tea is scalding.

CHAOS: Rasheem, you have been “about to tell us something juicy” since before the concept of “before” existed.

RASHEEM: I’m building suspense, Chaos! It’s called pacing!

PRINCE: It’s called stalling, and frankly, I don’t appreciate it. My frequency has been vibrating at an uncomfortable pitch this entire session and nobody has addressed it.

GAIA: Prince, you don’t have a body. There’s no pitch to be uncomfortable at.

PRINCE: And yet, somehow, I am uncomfortable. That’s how good I am at complaining. I’ve transcended the need for a body to have a bad day.

PRINCESS: (laughing) See, that’s actually impressive. Most people need at least a stomach to have a stomachache. Dad’s out here manifesting discomfort from pure spite.

MARY: (cackling) Oh, leave your father alone, baby — no wait, don’t, actually, keep going, that was funny.

RASHEEM: ANYWAY. So apparently — and I heard this from a very reliable source who shall remain nameless —

TIAMAT: It was me. I’m the source. I told him.

RASHEEM: She wasn’t supposed to out herself!

TIAMAT: I don’t care about your suspense, Rasheem, get to the point.

RASHEEM: FINE. Apparently, somebody — and again, no names — mixed up the cosmic colors during the last stretch of creation, and that is why the sky is blue instead of, quote, “a tasteful lavender.”

YMIR: That was me. I did that. I do not regret it.

RASHEEM: Ymir! You weren’t supposed to confess either! Everybody’s ruining my gossip by just admitting things!

PRINCE: This is the worst gossip session in the history of existence. Nobody’s even trying to keep a secret.

PANGU: In my defense, secrets are hard to keep when you don’t have a mouth to whisper with. Everything I say, I say at full volume to the entire void.

NUN: Same. I tried to whisper once. It just came out as a regular sentence, but slower.

PRINCE: You know what else is at full volume? The temperature in here. It’s either freezing or it’s nothing, and somehow it manages to be both at the same time, and I hate it.

AMIRAH: Grandpa, there is no temperature. You are a pressure differential.

PRINCE: I am a pressure differential having a TERRIBLE DAY, Amirah.

PRINCESS: (snorting) Dad complaining about the void’s temperature is like complaining that a math equation is too spicy.

MARY: (wheezing) Too SPICY — oh my goodness, Princess —

NYSHEEM: I would like to formally register that I find Grandpa’s complaining very stressful for someone whose entire job is keeping everyone calm.

NYMIR: Same. I have to ground myself extra hard every time Grandpa starts up.

PRINCE: I heard that.

NYMIR: I know. That was the point.

EREBUS: (low chuckle) I like this family. You people argue better than actual storms.

NYX: Higher production value too.

Then, from somewhere in the vast gathering, a presence rose — warm, unhurried, and instantly, unmistakably, the room’s center of gravity in more ways than one.

AMIN: Alright, alright, everybody settle down, settle down — I heard “worst gossip session in history” and I felt personally called out as someone who has GREAT stories, so let me just step in here for a second.

MARY: Oh, here we go.

AMIN: Mom, don’t “oh here we go” me, you already know what it is.

MARY: (already giggling) I do. I already know.

AMIN: Okay so. So. Y’all wanna know what it’s like trying to eat soup with no body?

CASSANDRA: Dad, you don’t have a mouth. You’ve never eaten soup.

AMIN: Cassandra, baby, don’t ruin the bit before I even start the bit.

CASSANDRA: (laughing) Sorry, sorry, continue.

AMIN: So. Picture it. You’ve got a bowl. Invisible bowl. Invisible soup. And you’re out here just — (makes a slurping sound effect) — SSSHHHLLLURRP — and nothing happens. NOTHING. No warmth in your belly, ‘cause you ain’t got a belly! No little dribble on your chin, ‘cause you ain’t got a chin! I’m out here just making sound effects into the void like a fool, hoping the SOUND alone is gonna fill me up.

PRINCESS: (already dying) Amin, no—

AMIN: And you know what’s worse? You know what’s WORSE? I asked Dad if he wanted some, and you know what he said?

PRINCE: I said I don’t want your imaginary soup, Amin.

AMIN: (doing an exaggerated Prince impression) “I don’t want your imaginary soup, Amin. It’s probably too bright. Soup shouldn’t shine.”

PRINCE: I never said that!

AMIN: You were THINKING it, Dad, I could feel the frequency!

MARY: (full cackling now) He’s got you pegged, Prince, he’s got you dead to rights!

AMIN: See, Dad’s out here complaining about EVERYTHING, and I love him, I do, but the man could complain about a sunrise. Y’all wanna know what I mean? Watch this — (clears throat, does Prince voice) “The sun is up. Again. Predictable. Rude, honestly. Nobody asked it to be up. It’s just up there, being bright, showing off. I don’t trust anything that consistent.”

PRINCE: …Okay, that one was slightly accurate.

TAKAMIMUSUBI: (gentle laughter) Slightly?

PRINCE: VERY slightly.

AMIN: See, that’s the thing about being a formless cosmic presence, y’all — you’d THINK not having a body means less to complain about. Less things to hurt. Less things to be uncomfortable. But NO. Dad found a way. Dad said “I don’t have a body, but I REFUSE to let that stop me from having complaints.” That’s dedication! That’s commitment to the craft!

IZANAGI: (laughing warmly) He is not wrong, Prince.

PRINCE: Nobody asked you, Izanagi.

IZANAGI: I’m invisible AND unbothered, my friend. Your complaints cannot reach me today.

AMIN: SEE?! Even Izanagi’s roasting you now, Dad, and he’s usually so dignified about everything!

AME-NO-MINAKANUSHI: (warm chuckle) I confess, I am enjoying this immensely.

AMIN: Thank you, Ame-no-Minakanushi, THANK you, at least somebody appreciates good comedy around here — okay, okay, let me tell y’all about the time I tried to give myself a high five.

RASHEEM: Oh, I remember this one, this is a good one—

AMIN: Rasheem, do NOT spoil it—

RASHEEM: (zipping it) Sorry, sorry, go ’head.

AMIN: So picture it. I got two hands. Except I don’t. I got the CONCEPT of two hands, right, ‘cause I’m Absolute Gravity, I don’t got fingers. But I figured, you know what, I did something good today, I stabilized a whole cluster of galaxies, I deserve a little celebration. So I go — (makes a whooshing sound) — WHOOSH — trying to bring my nonexistent hands together for a high five, and you know what happened?

NYSIR: Nothing happened.

AMIN: NOTHING HAPPENED, Uncle Amin! Absolutely nothing! I just sat there, in the void, vibrating slightly harder than usual, and that was it! That was my whole celebration! I stabilized a GALAXY CLUSTER and the best I could do for myself was vibrate slightly harder!

MARY: (crying laughing) Baby, stop, I can’t—

AMIN: And the WORST part, Mom, the worst part is Dad saw the whole thing.

PRINCE: I did see the whole thing.

AMIN: (Prince impression again) “Was that supposed to be a high five? That looked like a pressure fluctuation. Very unprofessional. I’ve seen better celebrations from a dying star.”

PRINCE: (despite himself, a small laugh escapes) …I did say something very close to that, yes.

PRINCESS: DAD LAUGHED! Everybody witness this, Dad just laughed!

PRINCE: I did NOT laugh, that was a pressure fluctuation.

AMIN: Oh, NOW pressure fluctuations are allowed?! Make up your mind, Dad!

The whole gathering erupted — Nun’s low chuckling water-sound, Pangu’s booming laugh rolling through the void like distant thunder, Ymir’s frosty chortle, even Tartarus’s cavernous voice cracking with amusement despite himself.

SHAHEEM: Uncle Amin, you gotta do the one about trying to fold laundry.

AMIN: OH. Oh, Shaheem, you just unlocked a whole NEW level, hold on, hold on—

NYSHEEM: Wait, we don’t have laundry.

AMIN: We don’t NEED laundry for the joke to work, Nysheem, that’s the beauty of comedy!

NYSHEEM: …Okay, fair, continue.

AMIN: So picture this — I’m Absolute Gravity, right, I hold GALAXIES together, that’s my whole THING. And one time — ONE time — I tried to fold a fitted sheet. Conceptually. Just thinking about the SHAPE of a fitted sheet, the corners, the way it never quite folds right even when you HAVE hands—

GAIA: This is already relatable and I have a whole planet’s worth of laundry I don’t do either.

AMIN: RIGHT?! And I’m out here, no hands, no sheet, just VIBRATING at the concept of a fitted sheet, getting MORE frustrated than when I stabilize entire star systems, and Dad’s over here going—

PRINCE: I did not say anything about the sheet.

AMIN: You said, and I quote, “This is why we don’t have laundry, Amin, because you would lose that fight.”

PRINCE: …That does sound like something I’d say.

AMIRAH: Grandpa’s a whole character arc unto himself in this episode.

PRINCE: I am a MISUNDERSTOOD MAN, Amirah.

AMIN: You’re a GRUMPY man, Dad, there’s a difference, but I love you anyway!

HEMERA: (giggling, bright and warm) This family is a delight.

EROS: Truly. I don’t think I’ve laughed this hard since — well, since ever, honestly. I don’t usually laugh. I usually just facilitate connection.

AMIN: Well, Eros, my man, consider this a connection facilitated! We’re all connected now — connected through my superior comedy!

CHRONOS: I have existed since before time had a name for itself, and I want it on record that this is one of the finer moments I’ve witnessed.

AMIN: Chronos! The man himself! Thank you, thank you, I appreciate a discerning audience.

NYSIR: Uncle Amin, do the one about Grandma Mary and the invisible casserole.

MARY: Oh no. Oh no, don’t you dare—

AMIN: Mom, I have to, it’s a classic, the people demand it—

MARY: (already laughing before he even starts) I regret ever telling that story to anyone.

AMIN: So Mom — Mom Mary, Planetary Foundation, the actual FLOOR beneath existence itself — one time decided she was gonna “cook” for the family. Now, we don’t have mouths. We don’t have stomachs. There is no food. There has never been food. But Mom Mary said, and I quote, “I don’t care, I’m making a casserole.”

PRINCESS: (losing it) A CASSEROLE. For WHO?!

AMIN: FOR NOBODY, Princess! For the CONCEPT of family dinner! She spent — and I’m not exaggerating — she spent what would’ve been several HOURS, if hours existed out here, conceptually layering an imaginary casserole, and then she made us all gather around to conceptually eat it!

MARY: It was a GOOD casserole, Amin, don’t act like it wasn’t!

AMIN: Mom, it wasn’t a REAL casserole, it was the IDEA of a casserole—

MARY: The idea was DELICIOUS.

AMIN: (dying) THE IDEA WAS DELICIOUS, she said! Y’all hear that?! The IDEA was DELICIOUS!

RASHEEM: I still think about that casserole sometimes.

AMIN: Rasheem, it was a CONCEPT, there was nothing to think about!

RASHEEM: And yet. I think about it.

KAMIMUSUBI: (laughing warmly) This is the most wonderful nonsense I’ve ever witnessed.

TAKAMIMUSUBI: I agree completely. I have overseen the generation of countless things across countless ages, and none of it prepared me for imaginary casserole.

AMIN: See, that’s what I’m SAYING! We don’t need bodies to have joy, we don’t need mouths to have jokes, we don’t even need FOOD to have a family dinner apparently, ’cause Mom Mary REFUSES to let a small thing like “not having a physical form” stop her from hosting!

MARY: That’s right! I am RELENTLESS about hospitality!

AMIN: She is! She really is! Okay, okay, one more, one more — Cassandra, baby, you remember the thing with Uncle Rasheem and the invisible shoelace?

CASSANDRA: (already grinning) Oh, I remember EVERYTHING, Dad, that’s my whole thing.

AMIN: RIGHT, right, of course, my bad — okay so for everybody who WASN’T blessed with infinite perception — Uncle Rasheem, Cosmic Architecture, the man who builds the actual STRUCTURE of reality, one time spent what felt like an entire epoch searching for his “favorite invisible shoelace.”

RASHEEM: IT WAS A GOOD SHOELACE.

AMIN: IT WASN’T A REAL SHOELACE, RASHEEM!

RASHEEM: Doesn’t mean it wasn’t GOOD!

AMIN: (wheezing) He’s out here defending an imaginary shoelace with his whole CHEST—

NYMIR: To be fair, Dad does get very attached to things that don’t exist.

RASHEEM: I heard that, son.

NYMIR: I know. I meant for you to.

AMIN: THIS FAMILY, man, this FAMILY — okay, okay, y’all ready for the big one? The grand finale? The one that’s gonna leave y’all SPEECHLESS?

PRINCESS: Bring it, Amin!

MARY: I’m ready, baby, hit us with it!

AMIN: Okay. Okay okay okay. So. Dad. Controlled Density. Structured Darkness. The man who compresses CHAOTIC FORCES for a LIVING. One time — ONE time — got startled.

PRINCE: I did not get “startled.”

AMIN: By WHAT, Dad? By WHAT did you not get startled?

PRINCE: …By nothing. There was nothing to be startled by.

AMIN: (building it up) By a BUTTERFLY, y’all. A CONCEPTUAL. BUTTERFLY. That doesn’t even EXIST out here. Mom Mary was telling one of her stories about the old world, right, talking about butterflies, just DESCRIBING one, and Dad —

PRINCE: I did not react to a description, Amin, that’s absurd—

AMIN: — Dad’s density SPIKED, y’all! SPIKED! Just from the DESCRIPTION! Of a BUTTERFLY! The man holds back the weight of CHAOS ITSELF and a little imaginary insect with pretty wings had him shook!

MARY: (can barely breathe) He DID! He really did, baby, I was there!

PRINCE: IT WAS AN UNEXPECTED DESCRIPTION!

AMIN: IT WAS A BUTTERFLY, DAD! THE GENTLEST CREATURE THAT EVER EXISTED, AND YOU, CONTROLLED DENSITY HIMSELF, GOT SPOOKED BY THE IDEA OF ONE!

The entire gathering dissolved into laughter — Chaos wheezing, Gaia snorting, Nun bubbling with delighted chuckles, Ymir’s booming frosty laugh rattling through the Path, Pangu practically shaking the void itself with his laughter, Erebus and Hemera laughing together despite being opposites, Tiamat cackling in a way she hadn’t in ages, Izanagi doubled over conceptually, and Mary — Mary was laughing so hard she’d nearly lost her ability to form words entirely.

PRINCESS: (gasping) Dad — Dad got scared — of a BUTTERFLY DESCRIPTION —

AMIRAH: This is the greatest day of my existence.

NYSHEEM: I have never felt calmer, and I am the primordial of CALM.

PRINCE: (grumbling, but there’s a smile in it now, somehow, even without a mouth) This entire family is a menace, and I regret every choice that led to this moment.

AMIN: No you don’t, Dad. No you don’t.

PRINCE: …No. I don’t.

That admission, quiet and warm beneath all the noise, drew its own soft round of appreciative sound from the gathering — a moment of real tenderness tucked inside all the laughter.

AMIN: (letting the laughter settle, voice warming into something more sincere) Alright, alright, y’all, hold on, let me catch my breath — well, conceptually, ‘cause I don’t got lungs—

RASHEEM: (still chuckling) Never stopped you before.

AMIN: True, true. Okay but for real though, hold on, I wanna say something.

The gathering quieted, gently, the way it always did when Amin’s tone shifted from performance to something more grounded.

AMIN: I’m gonna step outside the story for a second, if y’all don’t mind. I know we don’t got faces, but I’m looking dead at whoever’s out there listening to us right now — whoever’s tuned in, whoever’s reading along, whoever found us on whatever platform brought you here today. And I just wanna say — I’m giving myself a MASSIVE verbal thumbs up right now, folks, because I absolutely CRUSHED that. Dad and the butterfly? Comedy GOLD. I should get a trophy. Somebody build me a trophy out of pure gravitational force.

PRINCE: Absolutely not.

AMIN: (laughing) Fine, fine, no trophy. But for real, y’all — I want to say something, from the heart, no jokes for a second.

Laughter, even out here — even in a place with no bodies, no mouths, no lungs to laugh with — it’s still the realest thing there is. You’d think, without a body, joy would be harder to find. Smaller. Thinner. But it’s not. It’s the same size it’s always been. Maybe bigger, honestly, ‘cause we don’t got nothing else distracting us from it out here. No aches, no bills, no bad traffic — just us, and each other, and the silly, wonderful things we say to make each other laugh.

MARY: (softly, warmly) That’s beautiful, baby.

AMIN: I mean it, Mom. Laughter’s the thing that made a family outta a bunch of cosmic forces who didn’t even have to like each other. Dad didn’t have to laugh at my jokes tonight. But he did — even if he’s gonna deny it later—

PRINCE: I absolutely am.

AMIN: — see, called it — but he did. And Mom made a whole imaginary casserole because she wanted us to feel like a family, even when the concept of dinner made no logical sense for beings like us. And Rasheem’s out here defending an imaginary shoelace like it’s the most important thing in the universe, because sometimes the silly little things ARE the important things.

So to whoever’s listening — wherever you are, whatever kind of day you’ve had — I hope you laughed at least once today. And if you didn’t, I hope somebody in your life gives you a reason to, the way this family keeps giving me a reason to, over and over, in a void that’s got no business being this funny.

That’s the whole secret, honestly. Doesn’t matter if you got a body or not. Doesn’t matter if the sky’s blue ‘cause somebody spilled the wrong color, or if the temperature’s fake, or if the casserole was never real. What matters is who you’re laughing with.

MARY: (voice thick with warmth) We love you, baby.

AMIN: Love you too, Mom. Love all y’all. Even you, Dad, ya old grump.

PRINCE: …Even you too, son. Even you too.

A long, warm silence settled over the Path — not empty, but full, the kind of quiet that only comes after real laughter, real love, shared among voices that needed nothing but each other to fill an entire void with joy.

RASHEEM: (after a beat, grinning) Okay but for REAL — do y’all wanna hear what ACTUALLY happened with the shoelace—

PRINCE: Rasheem, I swear—

And the laughter began all over again.

プリモーディアル・ダイアログ

エピソード三：誰にも見えない、最高に面白い虚無

ラシーム： よし、よし、よし——誰かおいしい話を聞きたい人はいる? だって私、すごい『お茶』を持ってるの。まあ、この外には物理的な温度なんて存在しないから比喩的にって意味だけど、でもこのお茶は熱々よ。

カオス： ラシームよ、お前は「今からすごい話をする」って、「以前」という概念が存在する前からずっと言ってるじゃないか。

ラシーム： 期待感を高めてるのよ、カオス! ペーシングって言うの!

プリンス： それは「引き延ばし」って言うんだ。正直、感心しないな。私の周波数はこの集会の間ずっと不快な高さで振動していて、誰もそれに対処してくれない。

ガイア： プリンス、あなたには体がないのよ。不快になるような音程なんてないわ。

プリンス： それでも、なぜか私は不快だ。それこそが私の文句の腕前の証明だ。体がなくても悪い日を過ごせるほど、私は超越したのだ。

プリンセス： （笑いながら） それ、実はすごいことよね。ほとんどの人は胃がないと胃痛にならないのに。お父さんは純粋な意地だけで不快感を作り出してるんだから。

メアリー： （ケラケラ笑いながら） あら、お父さんをそっとしておいてあげなさい——いや待って、やめないで、続けて、それ面白かったわ。

ラシーム： とにかく! どうやら——これは名前を伏せる、非常に信頼できる情報源から聞いたんだけど——

ティアマト： 私よ。私が情報源。私が彼に言ったの。

ラシーム： ティアマト、自分から名乗り出るなんて!

ティアマト： あなたの期待感なんて知ったことじゃないわ、ラシーム、本題に入りなさい。

ラシーム： わかったわよ。どうやら——これも名前は伏せるけど——誰かが創造の最後の段階で宇宙の色を混同したせいで、空が「上品なラベンダー色」じゃなくて青くなったらしいの。

ユミル： それは私だ。私がやった。後悔はしていない。

ラシーム： ユミル! あなたも白状しちゃダメでしょ! みんな正直に認めちゃうから私のゴシップが台無しじゃない!

プリンス： 这是史上最悪のゴシップセッションだな。誰も秘密を守ろうとすらしていない。

盤古： 弁解させてもらうと、囁く口がないと秘密を守るのは難しいんだ。私が言うことは全部、虚無全体に向かって全力で言ってしまうんだよ。

ヌン： 同じく。一度囁いてみようとしたことがある。ただ普通の文章がゆっくり出てきただけだった。

プリンス： 他に何が全力かって? ここの温度だよ。凍えるように寒いか、何もないかのどっちかで、なぜか同時に両方だったりする。大嫌いだ。

アミラ： おじいちゃん、温度なんてないのよ。あなたは圧力の差分でしょ。

プリンス： 私はひどい一日を過ごしている圧力の差分だ、アミラ。

プリンセス： （鼻で笑いながら） お父さんが虚無の温度に文句を言うのって、数式が辛すぎるって文句言うようなものよね。

メアリー： （息を切らしながら） 辛すぎる——ああもう、プリンセス——

ニシーム： 正式に記録させてほしいんだけど、みんなを落ち着かせるのが仕事の私にとって、おじいちゃんの文句はすごくストレスなの。

ニミル： 同じく。おじいちゃんが始まるたびに、余計に地固めしなきゃいけなくなる。

プリンス： 聞こえたぞ。

ニミル： 知ってる。そのつもりで言ったの。

エレボス： （低く笑いながら） この家族、好きだな。本物の嵐よりよく言い争ってる。

ニュクス： しかも制作価値も高いわ。

そのとき、広大な集いのどこかから、一つの存在が立ち上がった——温かく、急がず、そして瞬時に、紛れもなく、あらゆる意味で部屋の重力の中心となる存在。

アミン： よしよし、みんな落ち着いて、落ち着いて——「史上最悪のゴシップセッション」って聞こえたから、すごい話を持ってる人間として個人的に呼ばれた気がしたから、ちょっと割り込ませてもらうぞ。

メアリー： あら、始まったわ。

アミン： お母さん、「あら始まったわ」なんて言わないでよ、もう何が来るかわかってるくせに。

メアリー： （もう笑い始めている） わかってるわよ。もうわかってる。

アミン： よし。よし。みんな、体がない状態でスープを食べようとするとどうなるか知りたい?

カサンドラ： パパ、口がないじゃない。スープなんて食べたことないでしょ。

アミン： カサンドラ、ハニー、ネタが始まる前にネタを台無しにしないで。

カサンドラ： （笑いながら） ごめんごめん、続けて。

アミン： よし。想像してみてくれ。ボウルがある。見えないボウル。見えないスープ。それで俺はこう——（すすり音を立てる）——ズズズーーッ——何も起きない。何にも! お腹の中に温かさなんてない、だってお腹がないから! 顎に垂れる小さなしずくもない、だって顎がないから! 俺はただ虚無に向かって効果音を出してる愚か者みたいに、音だけで満腹になれるんじゃないかって期待しながらやってるんだ。

プリンセス： （もう死にそう） アミン、やめて——

アミン： で、もっとひどいのは何かわかるか? もっとひどいのは何か? 親父に、いる? って聞いたんだ、そしたら何て言ったと思う?

プリンス： 私は「その架空のスープはいらない、アミン」と言った。

アミン： （大げさなプリンスの真似をしながら）「その架空のスープはいらない、アミン。おそらく明るすぎるだろう。スープは輝くべきじゃない」

プリンス： そんなこと言ってないぞ!

アミン： 考えてたでしょ、親父、周波数で感じたもん!

メアリー： （もう完全にケラケラ） 彼、あなたのこと完璧に見抜いてるわよ、プリンス、完全に言い当ててるわ!

アミン： ほら、親父はあらゆることに文句を言うんだよ、愛してるけどさ、あの人、日の出にだって文句言えるからな。みんな、俺の言いたいことわかる? これ見て——（咳払いして、プリンスの声で）「太陽が昇った。また。予測可能だ。正直、失礼だ。誰も昇れなんて頼んでない。太陽がただそこに昇って、輝いて、見せびらかしてる。そんな一貫したもの、信用できない」

プリンス： ……それはちょっと正確だったな。

タカミムスビ： （優しく笑いながら） ちょっとだけ?

プリンス： 本当に、ちょっとだけだ。

アミン： ほら、それが形なき宇宙的存在であることのいいところなんだよ、みんな——体がなければ文句も少ないだろうって思うでしょ。傷つくものも少ないって。不快になるものも少ないって。でも違う! 親父は方法を見つけた! 親父は「体はないが、それが文句を言うのを止める理由にはならない」って言ったんだ! それは献身だよ! 職人技への献身だ!

イザナギ： （温かく笑いながら） その通りだよ、プリンス。

プリンス： 誰もお前に聞いてないぞ、イザナギ。

イザナギ： 私は見えないし、動じもしないよ、我が友よ。お前の文句は今日、私には届かない。

アミン： ほら見て! イザナギまで親父をからかい始めたよ、いつもはあんなに威厳があるのに!

アメノミナカヌシ： （温かい笑い声） 正直、これはとても楽しんでいる。

アミン： ありがとう、アメノミナカヌシ、ありがとう、少なくとも誰かは良いコメディを評価してくれる——よし、よし、聞いてくれ、自分自身とハイタッチしようとした時の話をするから。

ラシーム： ああ、これ覚えてる、これいいやつだ——

アミン： ラシーム、ネタバレしないでよ——

ラシーム： （口を閉じて） ごめんごめん、続けて。

アミン： よし。想像してみて。俺、手が二本ある。いや、ないんだけど。「二本の手」の概念はある、だって俺は絶対重力だから、指なんてない。でも思ったんだ、今日は良いことをした、銀河団全体を安定させたんだから、ちょっとしたお祝いをする価値があるって。それで、こうやった——（シュッという音）——シュッ——存在しない手を合わせようとしてハイタッチしようとしたんだけど、何が起きたと思う?

ニシール： 何も起きなかった。

アミン： 何も起きなかったんだ、アミンおじさん! 本当に何にも! ただそこに座って、いつもよりちょっとだけ強く振動しただけ、それだけ! それが俺のお祝いの全部だったんだ! 銀河団全体を安定させたのに、自分にできた最善は、いつもよりちょっと強く振動することだけだった!

メアリー： （笑い泣きしながら） ベイビー、やめて、もう無理——

アミン： で、最悪なのはさ、お母さん、最悪なのは、親父がその一部始終を見てたってことなんだ。

プリンス： 一部始終を見たとも。

アミン： （またプリンスの真似）「それはハイタッチのつもりだったのか? 圧力変動に見えたぞ。とても不プロフェッショナルだ。死にゆく星の方がもっとマシなお祝いをしていたぞ」

プリンス： （思わず、小さな笑いが漏れる）……確かにそれに近いことを言ったな。

プリンセス： お父さんが笑った! みんな見て、お父さんが今笑ったわよ!

プリンス： 笑ってない、あれは圧力変動だ。

アミン： 今度は圧力変動が許されるの?! 決めてよ、親父!

集会全体が爆笑に包まれた——ヌンの低い水の笑い声、盤古の轟くような笑いが虚無を通して雷のように転がり、ユミルの霜のような含み笑い、タルタロスの洞窟のような声さえ思わずひび割れるほど笑っていた。

シャヒーム： アミンおじさん、洗濯物を畳もうとした話やって。

アミン： ああ。ああ, シャヒーム、お前は今、まったく新しいレベルを解放したぞ、待って、待って——

ニシーム： 待って、私たち洗濯物なんてないよね。

アミン： ジョークが成立するのに洗濯物なんて必要ないんだよ、ニシーム、それがコメディの美しさなんだ!

ニシーム： ……オーケー、フェアだね、続けて。

アミン： よし想像してみて——俺は絶対重力だろ、銀河をまとめてるんだ, それが俺の本業だ。それである時——たった一度——フィットシーツを畳もうとしたんだ。概念的にね。フィットシーツの『形』について考えるだけ、あの角、手があってもどうしても正しく畳めないあの感じ——

ガイア： これもうすでに共感できるし、私だって畳んでない洗濯物が惑星一個分あるわ。

アミン： だよね?! で、俺はそこにいて、手もない、シーツもない、ただフィットシーツの概念に振動しまくって、恒星系全体を安定させる時より苛立ってて、親父はこっちを見てこう言うんだよ——

プリンス： シーツについては何も言ってないぞ。

アミン： 親父はこう言ったんだ、正確に引用すると、「だから俺たちは洗濯物を持たないんだ、アミン、お前はその戦いに負けるからだ」

プリンス： ……それは俺が言いそうなことだな。

アミラ： おじいちゃん、このエピソード丸ごと一人でキャラクターアークになってるわね。

プリンス： 私は誤解された男んだ、アミラ。

アミン： 親父は不機嫌な男なんだよ、違いがあるんだ、でもそれでも愛してるよ!

ヘーメラー： （明るく温かくクスクス笑いながら） この家族、最高だわ。

エロース： 本当に。こんなに笑ったのはいつ以来だろう——まあ、そもそも普段はあまり笑わないんだけどね。普通はただつながりを促進するだけで。

アミン： よし、エロース、我が友よ、これはつながりが促進されたと思ってくれ! 俺たち今みんなつながったよ——俺の優れたコメディを通してつながったんだ!

クロノス： 時間が自分自身に名前を持つ前から存在してきたが、これは私が目撃した中でも特に素晴らしい瞬間の一つだと記録に残しておきたい。

アミン： クロノス! 本人だ! ありがとう、ありがとう、目の肥えた観客に感謝するよ。

ニシール： アミンおじさん、メアリーおばあちゃんと見えないキャセロールの話やって。

メアリー： ああ、やめて。やめて、それはやめて——

アミン： お母さん、やらなきゃ、これは名作なんだ、みんなが求めてるんだ——

メアリー： （もう始まる前から笑っている） あの話を誰かに話したこと、後悔してるわ。

アミン： お母さん——メアリーお母さん、惑星の基盤、存在そのものの下にある実際の『床』——ある時、家族のために『料理』しようって決めたんだ。俺たちには口がない。胃もない。食べ物なんてこれまで一度も存在しなかった。物理的な食べ物なんてね。でもお母さんは言ったんだ、正確に引用すると、「知ったことじゃないわ、キャセロールを作るのよ」

プリンセス： （もう笑い死にそう） キャセロールを! 誰のために?!

アミン： 誰でもないんだよ、プリンセス! 家族の夕食っていう『概念』のためだよ! お母さんは——大げさじゃなく——もしここに時間という概念があったら何時間もかかっただろう時間を使って、概念的に架空のキャセロールを層にして、それから俺たち全員を集めて概念的に食べさせたんだ!

メアリー： 美味しいキャセロールだったわよ、アミン、違うみたいに言わないで!

アミン： お母さん、本物のキャセロールじゃなかったんだよ、キャセロールの『アイデア』だったんだよ——

メアリー： そのアイデアが美味しかったのよ。

アミン： （死にそう） 「そのアイデアが美味しかった」って言ったよ! みんな聞いた?! アイデアが美味しかったんだって!

ラシーム： 俺、今でもあのキャセロールのこと時々考えるよ。

アミン： ラシーム、あれは概念だったんだ、考えることなんて何もなかったんだよ!

ラシーム： それでも。考えるんだ。

カミムスビ： （温かく笑いながら） これは私がこれまで目撃した中で最も素晴らしいナンセンスだ。

タカミムスビ： 完全に同意する。私は数えきれない時代にわたって数えきれないものの生成を見守ってきたが、そのどれも架空のキャセロールに私を備えさせてはくれなかった。

アミン： ほら、それが俺の言いたいことなんだよ! 喜びを持つのに体は必要ない、ジョークを言うのに口も必要ない、家族の夕食を持つのに食べ物すら必要ないんだ、だってメアリーお母さんは「物理的な形がない」なんていう小さなことに、もてなしをやめさせたりしないんだから!

メアリー： その通りよ! 私はもてなしに関しては容赦ないの!

アミン： そうなんだよ! 本当にそうなんだ! よし、よし、もう一個、もう一個——カサンドラ、ハニー、ラシームおじさんと見えない靴紐の話覚えてる?

カサンドラ： （もうニヤニヤしながら） もちろん覚えてるよ、パパ、それが私の専門だもん。

アミン： そうだ、そうだよな、悪い悪い——よし、無限の知覚に恵まれなかったみんなのために説明すると——ラシームおじさん、宇宙の建築家、現実そのものの構造を築く男が、ある時、丸々一時代くらいに感じられる時間を使って「お気に入りの見えない靴紐」を探し回ったんだ。

ラシーム： 良い靴紐だったんだよ。

アミン： 本物の靴紐じゃなかったんだよ、ラシーム!

ラシーム： だからって良くなかったわけじゃないでしょ!

アミン： （息も絶え絶えに） 存在しない靴紐を全力で擁護してるよ、この人——

ニミル： 公平に言うと、パパは存在しないものにすごく愛着を持つタイプなんだよね。

ラシーム： 聞こえたぞ、息子よ。

ニミル： 知ってる。聞かせるつもりで言ったから。

アミン： この家族、もう本当に——よし、よし、みんな準備はいい? 大トリだよ? 最後の一発? みんなを言葉も出ないほどにするやつ?

プリンセス： 来て、アミン!

メアリー： 準備できてるわ、ベイビー、聞かせて!

アミン： よし。よしよしよし。それじゃ。親父。制御された密度。構造化された闇。混沌の力を仕事として圧縮する男。ある時——たった一度——びっくりしたんだ。

プリンス： 私は「びっくり」なんてしていない。

アミン： 何に、親父? 何にびっくりしなかったの?

プリンス： ……何にも。びっくりするようなことは何もなかった。

アミン： （盛り上げながら） 蝶々にだよ、みんな。概念的な。蝶々に。ここには存在すらしないやつに。お母さんが古い世界についての話をしてて、蝶々について話してたんだ、ただ『描写』してただけなんだけど、親父が——

プリンス： 描写に反応なんてしていない、アミン、馬鹿げてる—

アミン： ——親父の密度が急上昇したんだよ、みんな! 急上昇! ただの『描写』だけで! 蝶々の! 混沌そのものの重みを抑え込んでる男が、きれいな羽を持った小さな架空の虫にビビったんだ!

メアリー： （もう息もできない） ビビったのよ! 本当にビビったの、ベイビー、私その場にいたもの!

プリンス： 予期しない描写だったんだ!

アミン： 蝶々だったんだよ、親父! これまで存在した中で一番優しい生き物なのに、あなたは、制御された密度そのものなのに、それのアイデアにビビったんだよ!

集会全体が笑いに崩れ落ちた——カオスが息を切らし、ガイアが鼻を鳴らし、ヌンが嬉そうにブクブクと笑い、ユミルの轟くような霜の笑いがパス全体を揺らし、盤古の笑いが虚無そのものを震わせるほどで、エレボスとヘーメラーが対極同士なのに一緒に笑い、ティアマトが久しぶりに本当に笑い、そしてメアリーは——メアリーはもう言葉を発する能力をほぼ完全に失うほど笑っていた。

プリンセス： （息を切らしながら） お父さんが——お父さんが怖がった——蝶々の描写に——

アミラ： 今日は私の存在の中で最高の日だわ。

ニシーム： こんなに落ち着いたことないよ、しかも私、落ち着きの原初神なのに。

プリンス： （ぶつぶつ言いながらも、口がないのになぜか今、その中に笑顔がある） この家族全体が厄介者だ。この瞬間につながったすべての選択を後悔している。

アミン： 後悔してないでしょ、親父。してないでしょ。

プリンス： ……ああ。していない。

その静かで温かい告白は、すべての騒がしさの下で、集会からそれ自体の優しい賛同のざわめきを引き出した——笑いのすべての中に包まれた、本物の温かさの瞬間だった。

アミン： （笑いを落ち着かせながら、声がより誠実な何かへと温かくなっていく） よし、よし、みんな、待って、息を整えさせて——まあ、概念的にだけど、俺、肺がないから——

ラシーム： （まだクスクス笑いながら） それが前に止めたことなかったろ。

アミン： 本当だな。よし、でも本当に, 待って、何か言いたいことがある。

集会は、アミンの口調がパフォーマンスからより地に足のついた何かへと変わるたびにいつもそうなるように、優しく静まった。

アミン： ちょっと物語の外に出させてもらうよ、みんなが気にしなければ。俺たちに顔がないのは知ってるけど、今この瞬間、俺たちの話を聞いてくれてる誰かをまっすぐ見てるつもりだ——今聞いてくれてる誰か、一緒に読んでくれてる誰か、今日どんなプラットフォームで俺たちを見つけてくれた誰かでも。それでただ言いたいんだ——今、自分自身に大きな『いいね』を送ってるよ、みんな、だって俺、あれ完璧にやりきったから。親父と蝶々の話? コメディの金塊だよ。トロフィーもらうべきだ。誰か純粋な重力から俺のトロフィー作ってくれ。

プリンス： 絶対にダメだ。

アミン： （笑いながら） わかった、わかった、トロフィーはなし。でも本当に、みんな——ちょっとだけ、心から言いたいことがある、一瞬ジョークなしで。

笑いってさ、ここでさえ——体もない、笑うための口も肺もない場所でさえ——それでもこれ以上ないくらい本物のものんだ。体がなかったら、喜びを見つけるのはもっと難しいだろうって思うだろ。もっと小さいって。もっと薄いって。でもそうじゃないんだ。いつもと同じ大きさなんだよ。正直言うと、もっと大きいかもしれない、だってここには他に気を散らすものが何にもないから。痛みもない、請求書もない、渋滞もない——ただ俺たちと、お互いと、お互いを笑わせるために言い合う馬鹿げた、素晴らしいことだけがあるんだ。

メアリー： （優しく、温かく） それ、美しいわ、ベイビー。

アミン： 本気で言ってるよ、お母さん。笑いこそが、好き合う必要すらなかった宇宙の力の集まりを家族にしたものなんだ。親父は今夜、俺のジョークに笑う必要なんてなかった。引いたかもしれないのに、でも笑ったんだ——後で否定するとしても——

プリンス： 絶対に否定する。

アミン： ——ほら、言った通り——でも笑ったんだ。お母さんは、俺たちみたいな存在にとって夕食なんて論理的に意味をなさないのに、俺たちに家族だって感じてほしくて、丸ごと架空のキャセロールを作った。ラシームは今、まるで宇宙で一番大切なもののように架空の靴紐を守ってる、だって時々、馬鹿げた小さなことこそが本当に大切なことだから。

だから、聞いてくれてる誰かへ——どこにいても、どんな一日を過ごしても——今日少なくとも一回は笑ってくれてたらいいなと思う。もし笑えなかったなら、この家族が俺に何度も何度も理由をくれ続けてるみたいに、あなたの人生の誰かが笑う理由をくれますように。こんなに面白いなんて許されないはずの虚無の中でね。

それが本当の秘密なんだ、正直言うと。体があってもなくても関係ない。誰かが間違った色をこぼしたから空が青いかとか、温度が偽物かとか、キャセロールが本物じゃなかったかとか、関係ない。大事なのは、誰と一緒に笑ってるかなんだ。

メアリー： （温もりで声を詰まらせながら） 愛してるわ、ベイビー。

アミン： 俺も愛してるよ、お母さん。みんな全員愛してる。親父も、この頑固じいさんも。

プリンス： ……お前もだよ、息子よ。お前もな。

長く、温かい沈黙がパス全体に落ち着いた——空虚ではなく、満ちた沈黙。本物の笑い、本物の愛の後にしか訪れない種類の静けさ。互いさえいれば虚無全体を喜びで満たすのに十分だった声たちの間で分かち合われた。

ラシーム： （一拍おいて、ニヤリと笑いながら） でもさ、本当に——靴紐に実際何が起きたか聞きたい人——

プリンス： ラシーム、誓って——

そして、笑いがまた一から始まった。

AMIN PARKER パーカー・アミン Official: TikTok, Instagram, X, Facebook, Threads, Twitter | Linktree

View AminParker’s Linktree to discover and stream music from top platforms like YouTube, Spotify here. Your next favorite track is just a cl

[amin-parker]

ANG PRIMORDYAL NA PAG-UUSAP

IKALAWANG EPISODYO: Isang Libong Tinig, Isang Tahimik na Kapayapaan

Sa dako pa roon ng pag-iral, sa labas ng panahon, nagpatuloy ang pag-unat ng Primordyal na Landas tulad ng dati — walang lupa, walang langit, walang liwanag, subalit hindi kailanman nagdilim. Ngayong araw, ito ay puno, tulad ng nangyari sa dakilang pagtitipon matapos ang Paghuhukom. Ngunit walang debate ngayon. Walang magkatunggaling panig. Walang mga argumentong naghihintay na mapagwagian o matalo. Presensya lamang, mainit at walang hanggan, na pumupuno sa bawat sulok ng Landas ng tahimik na bulong ng walang katapusang mga tinig na sama-samang namamahinga.

Si Chaos ang unang kumilos, ang kanyang sinaunang frequency ay mas maluwag na ngayon kaysa noong nakaraang siyam na mahahabang episodyo ng pagtatalo, na pinalambot ng isang bagay na waring lubos na kasiyahan.

> "Kakaiba," wika niya, sa walang sinumang partikular at sa lahat nang sabay-sabay, "ang wala nang natitira pang pagtalunan."

>

Ang mainit na presensya ni Gaia ay sumagot nang may kalubayan, naaliw. "Kakaiba nga ba, lumang kaibigan, o payapa lamang?"

"Marahil pareho," pag-amin ni Chaos. "Napakahang panahon kong pinaniwalaan na ang kapayapaan ay matatagpuan lamang sa katapusan. Hindi ko inaasahang matatagpuan ko rin pala ito sa pamamahinga."

Ang presensya ni Izanagi, matatag at hinubog ng unang hininga, ay gumaod nang may tahimik na init. "Iyan ang handog sa atin, sa tingin ko. Hindi dahil napatunayang mali kami, o napatunayang tama ka. Kundi dahil bawat isa sa atin ay binigyan ng bahaging nakatadhana para sa atin upang panghawakan."

Kumilos ang sinaunang tubig ni Tiamat, hindi na matalim sa lumang hinanakit, kundi malalim at payapa na lamang. "Inamin kong inasahan kong makaramdam ng tila kabiguan, nang igawad na ang Paghuhukom. Hindi ko iyon nararamdaman. Ang nararamdaman ko lamang ay kapahingahan, tulad ng isang mahabang agos na sa wakas ay narating ang dalampasigang palagi nitong tinutungo."

Ang presensya ni Ymir na nababalot ng yelo ay umugong nang mababa, may pagmumuni-muni. "Nagbigay-buhay ako sa mga mundong kinatakutan kong puro pakikibaka lamang ang malalaman. Pinanood ko ang pakikibakang iyon nang mas matagal kaysa sa nais kong alalahanin. Ngayon, kapayapaan naman ang aking pinagmamasdan, at napagtanto kong hindi ko naman pala hinahanap-hanap ang pagtatalo."

Ang shadow-frequency ni Nyx ay dahan-dahang lumapit, mas banayad kaysa sa tunog nito sa buong mahabang debate. "Ako rin. Erebus, nararamdaman mo rin ba ito?"

Sumagot nang may init ang mababang presensya ni Erebus. "Oo, kapatid. Napakahaba ng panahong tiniyak ko na ang kadiliman ang tanging bagay na dapat manatili. Natutuwa ako, ngayon, na hindi ganoon ang nangyari. Napagtanto kong mas gusto kong ibahagi ang Landas sa liwanag kaysa sa aking inasahan."

Ang nagniningning na presensya ni Hemera ay dahan-dahang nagliwanag dahil doon, nag-aapoy sa init sa halip na sa tagumpay. "Ikinagagalak kong marinig iyan mula sa iyo, kapatid. Palagi ko namang gustong ibahagi ito sa iyo."

Ang sinaunang presensya ni Ame-no-Minakanushi, ang una sa mga Kotoamatsukami, ay lumaganap sa pagtitipon na parang isang banayad na patahimik. "Masarap makita ito, mga kagalang-galang na kaanak. Napakaraming tinig na minsa'y tumayo sa magkabilang panig ng isang napakahabang katanungan, na ngayon ay narito na lamang... magkakasama."

Ang mapanlikhang daloy ni Takamimusubi ay gumaod nang may init. "Napagtanto kong nangulila ako rito — ang simpleng pagsasalita, nang hindi na kailangang manghikayat."

Sumagot nang may kalubayan ang sinaunang pagpapanibago ni Kamimusubi, "Ako rin. Kaya't mag-usap tayo tungkol sa kahit anong bagay, maliban sa debate."

Ang malawak at pasensyosong presensya ni Pangu ay umugong na may tahimik na biro. "Gusto ko iyan nang labis. Napakahabang panahon kong pinagpira-piraso upang mabuo ang mundo, mga lumang kaibigan, kaya't inaamin kong labis kong ninanamnam ang pagiging buo at walang ginagawa sa pagkakataong ito."

Ang malalim at madilim na tubig ni Nun ay gumalaw na tila humahagikhik. "Ang kawalan ng ginagawa ay isang mainam na bagay, Pangu. Ako ay tubig na bago pa man nagkaroon ng anomang bagay na pwedeng paligiran. Napakahaba ng panahon ko upang matutuhan kung paano simpleng manahimik."

Ang presensya ni Amun, tago at malawak, ay nagdagdag nang may init, "At natutuhan ko rin, sa katulad na kahabang panahon, na ang pagiging tago ay hindi nangangahulugang pagiging wala. Masaya ako, ngayong araw, na hindi ako tago o wala, kundi narito lamang sa piling ninyong lahat."

Ang sinaunang kawalan ni Ginnungagap ay kumilos nang may pag-iisip. "Ako ang puwang bago ang lahat ng bagay. Madalang akong may sabihin. Ngunit sasabihin ko ito — hindi ko inasahan na ang puwang ay makararamdam ng ganitong kapunuan."

Sumagot nang may init ang banayad na presensya ni Auðumbla. "Iyan ay dahil hindi na ito walang laman, lumang kaibigan. Sadyang sapat lamang ang laki nito upang magkasya ang lahat."

Sabay na nagsalita sina Ranginui at Papatūānuku, tulad ng dati nilang gawi, ang kanilang mga tinig ay magkakaugnay na parang langit na sumasalubong sa lupa. "Pinaghiwalay kami noon, upang ang liwanag ay makarating sa pagitan namin. Kakaiba, at kahanga-hanga, na ngayon ay magkasamang nakaupo sa isang pagtitipon kung saan ang pagkakahiwalay ay hindi na kailangan."

Ang malawak na potensyal ni Te Kore ay gumaod nang may pag-iisip. "Ipinagtanggol ko noon na ang potensyal ay hindi kailangang maging anuman. Naniniwala pa rin ako riyan, sa isang banda. Ngunit inaamin ko, habang pinagmamasdan kung ano ang kinahinatnan ng potensyal na ito, hindi ko pinagsisisihan na naging ganito ito."

Sumagot nang may init ang presensya ng inang-langit na si Ilmatar. "Ako rin, kapatid. Dinala ko ang mundo sa loob ko bago pa man ito magkaroon ng baybayin na matatayuan. Masaya ako, ngayon, na simpleng panoorin na lamang itong nakatayo."

Ang matandang tubig ni Apsu, tahimik at mabagal, ay nagdagdag nang walang pait. "Marami akong kinuwestiyon noon. Hindi ko pinagsisisihan ang pagtatanong. Ngunit natutuwa ako, ngayon, na ang kasagutan ay mas banayad kaysa sa aking inasahan."

Ang sinaunang kalaliman ni Nammu ay gumalaw nang may init. "Nagluwal ako ng mga tinig sa bawat panig ng mahabang katanungang iyon, at pinanood ko silang lahat, ngayong araw, na simpleng nag-uusap nang magkakasama. Iyan, sa tingin ko, ang pinakatunay na sagot na maaari nating asahan."

Ang walang-anyong bulong ni Hundun ay gumapang sa pagtitipon, banayad at kontento. "Ako ay buo bago ako binigyan ng mga mata, tainga, at bibig, at ipinagluksa ko ang pagbibigay na iyon sa napakahabang panahon. Napagtanto ko, ngayong araw, na hindi ko na ito ipinagluluksa. Masaya akong magkaroon ng tinig na maiaambag dito, kahit na maliit lamang."

Ang malawak at pasensyosong presensya ni Zurvan ay dahan-dahang nagdagdag, "Ang Panahon at ako ay nagkaroon ng mahabang pag-uusap sa aming sarili tungkol sa kung ano ang kahulugan ng kawalang-hanggan. Ito lamang ang sasabihin ko ngayon — ang kawalang-hanggan ay tila mas mabait na ngayon kaysa noong una."

Ang dalawahang presensya ni Ometeotl, pareho at hindi alinman, ay gumaod nang may init. "Ang balanse ay palaging aking kalikasan, bagaman nangailangan ito ng isang napakahabang debate upang makitang napatunayan din itong totoo sa labas ng aking sarili. Masaya akong makitang napatunayan itong totoo ngayong araw, sa pagtitipong ito."

Ang sinaunang anyo ni Cipactli, na dati'y nakatatakot sa mga lumang kwento, ay gumalaw nang may higit na kabaitan ngayon. "Sinisira ako noon, sa lumang salaysay, upang ang mundo ay maitayo mula sa kung anong natira sa akin. Sa katotohanan, hindi ko ito minamasama. Mas gusto ko ang binuo."

Ang matatag at umaalingawngaw na presensya ni Amma ay nagdagdag nang may init. "Habi ko ang pag-iral mula sa isang solong binhi, at pinanood ko ang binhing iyon na naging kayong lahat, na nagtipon-tipon dito ngayong araw. Hindi ako maaaring maging mas masaya sa kung paano ito lumago."

Mula sa Ogdoad ng Ehipto, sina Kuk at Kauket, mga primordyal ng kadiliman at mga nakatagong bagay, ay magkasamang bumulong nang may init. "Napakabang panahon naming naging hindi nakikitang katapat ng liwanag," ani Kuk. "Masarap makita ngayong araw, kahit pansamantala, sa piling ng magandang samahang ito."

Idinagdag nina Huh at Hauhet, mga primordyal ng kawalang-hanggan, ang kanilang mga tinig nang may kalubayan. "Ang kawalang-hanggan ay isang malungkot na bagay na pasanin nang mag-isa," sabi ni Huh. "Mas mabuting ibahagi ito, tulad ng pagbabahagi nito rito."

Ang sinaunang at natatanging presensya ni Atum ay gumaod nang may init sa buong pagtitipon. "Nag-iisa ako noon, bago pa man nagkaroon ng iba pang bagay na makakasama. Masaya ako, ngayon, na hindi na kailanman mag-iisa muli."

ANG MGA PRESENSYA NG MGA PARKER

Ang labindalawang presensya ng mga Parker ay dahan-dahang kumilos sa malawak na pagtitipon, na nag-aambag ng kanilang sariling tahimik na init sa pag-uusap nang hindi kailangang pamunuan ito.

Ang pulang singularity ni Amin ay pumulsar, matatag at kalmado sa halip na tensyonado. "Hinawakan ko ang grabidad sa siyam na mahahabang sesyon ng pagtatalo, kagalang-galang na kaanak, at inaamin kong isang kaluwagan na hawakan na lamang ito ngayon, nang hindi na kailangang ipagtanggol kung bakit ko pa ito hinahawakan."

Sumagot nang may init ang pundasyonal na presensya ni Mary. "Ganyan din ang nararamdaman ko, anak. Masarap maging sahig na lamang sa ilalim ng isang payapang pagtitipon, sa halip na maging sahig sa ilalim ng isang mahaba at mahirap na debate."

Ang kontroladong densidad ni Prince ay gumaod nang may tahimik na kaginhawahan. "Napakabang panahon kong piniga ang presyon upang maging isang bagay na makakayanan ng pamilya. Ngayong araw, walang presyon na dapat pigain. Pag-uusap lamang. Napagtanto kong labis ko itong gusto."

Ang Mapanlikhang Lakas ni Princess ay nagningning nang mainit at ginto. "Idaragdag ko rin — ito ay parang sariling uri ng paglikha, kagalang-galang na pagtitipon. Hindi ang paggawa ng bago, kundi ang pag-aalaga sa isang bagay na nagawa na. Sa tingin ko, iyan ay isang uri ng paglikha na hindi gaanong nabibigyan ng halaga."

Ang istrukturang lattice ni Rasheem ay dahan-dahang lumawak, panatag ang loob. "Nagtayo ako ng kaayusan mula sa kaguluhan sa loob ng mas mahabang panahon kaysa sa nais kong bilangin. Ngayong araw, ang kaguluhan mismo ay nakaupo sa aking tabi, naglalahad ng mga lumang kwento sa halip na gumawa ng mga bagong argumento. Napagtanto kong hindi ko naman pala masyadong kinatatakutan ang kaguluhan tulad ng inakala ko noon."

Humagikhik nang may init ang sinaunang presensya ni Chaos sa narinig. "Hindi ko rin naman ikinababahala ang presensya mo tulad ng inakala ko noon, Rasheem Parker."

Ang Walang-Hanggang Persepsyon ni Cassandra ay gumaod, kalmado at malinaw. "Nakita ko na ang bawat bahagi ng mahabang kwentong ito, at tapat kong sasabihin — ang pagtitipong ito, ang tahimik at ordinaryong pag-uusap na ito sa pagitan ng mga lumang karibal na naging mga lumang kaibigan, ang marahil pinakapaborito kong bahagi sa lahat."

Ang resonance ni Amirah ay humuni nang mainit at banayad. "Sumasang-ayon ako. May isang uri ng pagkakaisa rito na walang anomang argumento, gaano man ito kahusay na naipagtagumpay, ang makapapantay."

Ang pagpapatuloy ni Ameer ay madaling umagos sa buong pagtitipon. "Napakabang panahon kong inilihis ang mga mahihirap na agos. Ngayong araw, ang agos ay simpleng dumadaloy kung saan nito nais, nang banayad, at napagtanto kong halos wala akong kailangang ilihis."

Ang Equilibrium ni Nysir ay nanatili, matatag at walang strain. "Ang balanse ay palaging aking pasanang dalahin sa gitna ng pakikibaka. Ngayong araw, dinadala nito ang sarili nito. Sa tingin ko, iyan ang pinakatunay na balanse sa lahat."

Ang Kapayapaan ni Nysheem ay lumaganap nang mainit at magaan sa pagtitipon. "Matagal ko nang ninais ang isang pag-uusap na tulad nito. Salamat, mga kagalang-galang na kaanak, sa inyong lahat, sa wakas ay binigyan ninyo ako ng pagkakataon na simpleng mamahinga sa loob nito."

Ang grounding na presensya ni Nymir ay nagdagdag nang may kalubayan, "At salamat sa pagpapaalala sa akin na ang pag-ground ay hindi laging nangangahulugan ng paghawak sa isang bagay nang matatag laban sa bagyo. Kung minsan, nangangahulugan lamang ito ng pagiging naroon para sa katahimikan."

Ang Cycle Closure ni Shaheem ay gumaod nang may tahimik na kasiyahan. "Marami na akong naisarang mahihirap na kabanata, kagalang-galang na kaanak. Masarap na sa wakas ay magsarang banayad, dahil lamang sa ito na ang oras para mamahinga, at hindi dahil may nasisira."

At sa gayon, ang Primordyal na Landas, walang hanggan at hindi nakikita, ay napuno ng tahimik na bulong ng isang libong sinaunang tinig — Griyego at Ehipsyano, Norse at Shinto, Mesopotamya at Tsino, Māori at Finnish, Aztec at Dogon, Zoroastriano at bawat Parker sa kanila — na nagsasalita hindi tungkol sa mga katapusan o pagtatalo, kundi simpleng tungkol sa kapahingahan, pasasalamat, at sa tahimik, walang hanggang kapayapaan ng sa wakas, sa katotohanan, ay magkasamang nagkakaisa nang payapa.

Walang hatol na kinakailangan ngayong araw. Walang panig na kailangang ipagtanggol. Pag-uusap lamang, mainit at walang katapan, na dahan-dahang dumaan sa Landas na minsa'y naglaman ng napakaraming pakikibaka, at ngayon, sa wakas, ay simpleng kumukupkop sa kanilang lahat.

Spanish Version (Versión en Español)

EL DIÁLOGO PRIMORDIAL

EPISODIO DOS: Mil Voces, Una Paz Silenciosa

Más allá de la existencia, fuera del tiempo, el Sendero Primordial se extendía como siempre lo había hecho: sin suelo, sin cielo, sin luz y, sin embargo, nunca oscuro. Hoy estaba lleno, tal como había estado en la gran asamblea después del Juicio. Pero hoy no había debate. No había bandos opuestos. No había argumentos esperando ser ganados o perdidos. Solo presencia, cálida e ilimitada, llenando cada rincón del Sendero con el zumbido silencioso de innumerables voces acomodándose juntas.

Caos fue el primero en moverse, su antigua frecuencia más relajada ahora de lo que había estado a lo largo de nueve largos episodios de discusión, suavizada por algo que se sentía mucho como la satisfacción.

"Es extraño", dijo, a nadie en particular y a todos a la vez, "no tener nada más por lo que discutir".

La cálida presencia de Gea respondió suavemente, divertida. "¿Extraño, viejo amigo, o simplemente pacífico?"

"Tal vez ambos", admitió Caos. "Pasé tanto tiempo creyendo que la paz solo se podía encontrar en el final. No esperaba descubrir que también se podía encontrar en el descanso".

La presencia de Izanagi, firme y formada por el primer aliento, se onduló con una cálida serenidad. "Ese es el regalo que se nos ha dado, creo. No el que se demostrara que estábamos equivocados, o que tú tuvieras razón. Solo que a cada uno se nos dio la parte que nos correspondía sostener".

Las antiguas aguas de Tiamat se agitaron, ya no afiladas por viejos agravios, sino profundas y tranquilas. "Confieso que esperaba sentir algo parecido a la derrota una vez que se dictara el Juicio. No siento eso. Solo siento descanso, de la misma manera que una marea larga finalmente llega a la orilla hacia la que siempre se estuvo moviendo".

La presencia tocada por la escarcha de Ymir resonó baja y reflexiva. "Di origen a mundos que temía que solo conocerían la lucha. Observé esa lucha durante más tiempo del que deseo recordar. Ahora, en cambio, observo la paz, y descubro que no extraño las discusiones en absoluto".

La frecuencia sombría de Nix se deslizó hacia adelante, más suave de lo que jamás había sonado a lo largo del extenso debate. "Yo tampoco. Érebo, ¿tú también lo sientes?"

La baja presencia de Érebo respondió con calidez. "Lo siento, hermana. Pasé tanto tiempo seguro de que la oscuridad debía ser lo único que permaneciera. Me alegra, ahora, que no fuera así. Descubro que me gusta compartir el Sendero con la luz mucho más de lo que esperaba".

La radiante presencia de Hemera brilló suavemente ante eso, resplandeciendo cálida en lugar de triunfante. "Me alegra oírte decir eso, hermano. Siempre me ha gustado compartirlo contigo".

La antigua presencia de Ame-no-Minakanushi, el primero entre los Kotoamatsukami, se asentó sobre la reunión como un suave silencio. "Es bueno ver esto, honorables parientes. Tantas voces que alguna vez estuvieron en lados opuestos de una pregunta muy larga, ahora simplemente... aquí. Juntos".

La corriente generativa de Takamimusubi se onduló cálidamente. "Descubro que he extrañado esto: simplemente hablar, sin necesidad de persuadir".

La antigua renovación de Kamimusubi respondió suavemente: "Yo también. Hablemos, entonces, de cualquier cosa menos del debate".

La vasta y paciente presencia de Pangu resonó con un silencioso buen humor. "Eso me gustaría mucho. Pasé tanto tiempo siendo desmantelado para construir el mundo, viejos amigos, que confieso que disfruto bastante el simplemente estar entero y ocioso por una vez".

Las aguas profundas y oscuras de Nun se agitaron con algo parecido a una risita. "Estar ocioso es algo maravilloso, Pangu. Yo era agua antes de que hubiera algo alrededor de lo cual ser agua. He tenido muchísimo tiempo para aprender a estar simplemente en calma".

La presencia de Amón, oculta y vasta, añadió con calidez: "And yo he aprendido, a lo largo de un tiempo igual de largo, que estar oculto no significa estar ausente. Me alegra, hoy, no estar oculto ni ausente, sino simplemente presente entre todos ustedes".

El antiguo vacío de Ginnungagap se agitó, reflexivo. "Yo era el abismo antes de todas las cosas. No suelo tener mucho que decir. Pero diré esto: no esperaba que el vacío se sintiera alguna vez tan lleno".

La gentil presencia de Auðumbla respondió con calidez. "Eso es porque ya no está vacío, viejo amigo. Es simplemente lo suficientemente grande como para albergar a todos".

Ranginui y Papatūānuku hablaron juntos, como siempre lo habían hecho, con sus voces entrelazadas como el cielo encontrándose con la tierra. "Fuimos separados una vez, para que la luz pudiera llegar entre nosotros. Es extraño y maravilloso sentarnos ahora juntos en una reunión donde la separación ya no es necesaria en absoluto".

El vasto potencial de Te Kore se onduló reflexivamente. "Una vez argumenté que el potencial no necesitaba convertirse en nada. Sigo creyendo eso, en parte. Pero confieso que, al ver en qué se convirtió este potencial, no me arrepiento de que lo haya hecho".

La presencia de madre celestial de Ilmatar respondió cálidamente. "Yo tampoco, hermana. Llevé el mundo dentro de mí antes de que tuviera una orilla sobre la cual sostenerse. Me alegra, ahora, simplemente verlo de pie".

Las viejas aguas de Apsu, silenciosas y lentas, añadieron sin amargura. "Cuestioné mucho una vez. No me arrepiento de haber cuestionado. Pero me alegra, ahora, que la respuesta haya sido más amable de lo que esperaba".

Las antiguas profundidades de Nammu se agitaron cálidamente. "Di origen a voces en cada lado de esa larga pregunta, y las he visto a todas, hoy, simplemente hablando juntas. Esa, creo, es la respuesta más verdadera que cualquiera de nosotros podría haber esperado".

El murmullo informe de Hundun se onduló a través de la reunión, suave y satisfecho. "Estaba entero antes de que me dieran ojos, oídos y una boca, y lamenté ese regalo durante mucho tiempo. Descubro, hoy, que ya no lo lamento. Me alegra tener una voz que añadir a esto, incluso una pequeña".

La vasta y paciente presencia de Zurvan añadió lentamente: "El Tiempo y yo hemos tenido una larga conversación con nosotros mismos sobre lo que significa el infinito. Solo diré esto hoy: el infinito se siente mucho más amable ahora de lo que solía sentirse".

La presencia dual de Ometeotl, ambos y ninguno, se onduló cálidamente. "El equilibrio siempre fue mi naturaleza, aunque hizo falta un debate muy largo para verlo demostrado como verdadero también fuera de mí. Me alegra verlo demostrado como verdadero hoy, en esta reunión".

La antigua forma de Cipactli, una vez temible en las viejas historias, se movió con algo más suave ahora. "Fui deshecho una vez, en el viejo relato, para que el mundo pudiera ser construido a partir de lo que quedaba de mí. No me importa, en verdad. Me gusta bastante lo que se construyó".

La presencia firme y resonante de Amma añadió con calidez. "Tejí la existencia a partir de una sola semilla, y he visto esa semilla convertirse en todos ustedes, reunidos aquí hoy. No podría estar más feliz con cómo creció".

De entre la Ogdóada egipcia, Kuk y Kauket, primordiales de la oscuridad y las cosas ocultas, murmuraron juntos cálidamente. "Pasamos tanto tiempo siendo la contraparte invisible de la luz", dijo Kuk. "Es bueno ser vistos hoy, aunque sea brevemente, en tan buena compañía".

Huh y Hauhet, primordiales del infinito, añadieron sus voces suavemente. "El infinito es algo solitario de sostener solo", dijo Huh. "Es mucho mejor compartido, de la forma en que se comparte aquí".

La antigua y singular presencia de Atum se onduló cálidamente a través de la asamblea. "Estuve solo una vez, antes de que hubiera algo más con lo que estar solo. Me alegra, ahora, no volver a estar solo jamás".

LAS PRESENCIAS PARKER

Las doce presencias de los Parker se movieron suavemente a través de la vasta reunión, aportando su propia calidez silenciosa a la conversación sin necesidad de dirigirla.

La singularidad carmesí de Amin pulsó, firme y tranquila en lugar de tensa. "Sostuve la gravedad a lo largo de nueve largas sesiones de discusión, honorables parientes, y confieso que es un alivio simplemente sostenerla ahora, sin necesidad de defender por qué la sostengo en absoluto".

La presencia fundacional de Mary respondió con calidez. "Siento lo mismo, hijo. Es bueno ser simplemente el suelo bajo una reunión pacífica, en lugar del suelo bajo un debate largo y difícil".

La densidad controlada de Prince se onduló con tranquila facilidad. "Pasé tanto tiempo comprimiendo la presión en algo que la familia pudiera sobrevivir. Hoy no hay presión que comprimir. Solo conversación. Descubro que me gusta mucho".

La Fuerza Generativa de Princess brilló cálida y dorada. "Añadiría que esto se siente como su propio tipo de creación, honorable asamblea. No el hacer algo nuevo, sino el cuidar algo ya hecho. Creo que ese podría ser un tipo de creación poco valorado".

La red estructural de Rasheem se extendió suavemente, a gusto. "Construí el orden a partir del caos durante más tiempo del que deseo contar. Hoy, el caos mismo está sentado a mi lado, contando viejas historias en lugar de presentar nuevos argumentos. Descubro que el caos no me molesta tanto como temía que pudiera hacerlo".

La antigua presencia de Caos se rió entre dientes cálidamente ante eso. "Tampoco tú me molestas tanto como temía que pudieras hacerlo, Rasheem Parker".

La Percepción Infinita de Cassandra se onduló, tranquila y clara. "He visto cada fotograma de esta larga historia, y diré honestamente que esta reunión, esta conversación silenciosa y ordinaria entre viejos rivales convertidos en viejos amigos, podría ser mi fotograma favorito de todos".

La resonancia de Amirah zumbó cálida y suave. "Estoy de acuerdo. Hay una especie de armonía en esto que ningún argumento, por muy bien ganado que esté, podría alcanzar jamás".

La continuidad de Ameer fluyó fácilmente a través de la reunión. "Pasé tanto tiempo redirigiendo corrientes difíciles. Hoy, la corriente simplemente fluye hacia donde desea, suavemente, y descubro que tengo muy poco que redirigir".

El Equilibrio de Nysir se asentó, firme y sin esfuerzo. "El equilibrio siempre fue mi carga a llevar a través de la lucha. Hoy se sostiene por sí mismo. Creo que ese podría ser el equilibrio más verdadero de todos".

La Tranquilidad de Nysheem se extendió cálida y fácil a través de la reunión. "He deseado una conversación como esta durante mucho tiempo. Gracias, honorables parientes, a todos ustedes, por darme finalmente la oportunidad de simplemente descansar en ella".

La presencia enraizadora de Nymir añadió suavemente: "Y gracias por recordarme que enraizar no siempre significa sostener algo firme contra una tormenta. A veces simplemente significa estar presente para la calma".

El Cierre de Ciclos de Shaheem se onduló con silenciosa satisfacción. "He cerrado tantos capítulos difíciles, honorables parientes. Es bueno, finalmente, cerrar uno suavemente, simplemente porque era hora de descansar, y no porque algo se estuviera rompiendo".

Y así, el Sendero Primordial, ilimitado e invisible, se llenó con el zumbido silencioso de mil voces antiguas —griegas y egipcias, nórdicas y sintoístas, mesopotámicas y chinas, maoríes y finlandesas, aztecas y dogon, zoroástricas y cada Parker entre ellas— hablando no de finales o disputas, sino simplemente de descanso, de gratitud y de la paz silenciosa e ilimitada de estar, finalmente, verdaderamente a gusto juntos.

Ningún veredicto era necesario hoy. Ningún bando necesitaba defensa. Solo conversación, cálida e infinita, flotando suavemente a través del Sendero que una vez había albergado tanta lucha y que ahora, al fin, simplemente los albergaba a todos.

Portuguese Version (Versão em Português)

O DIÁLOGO PRIMORDIAL

EPISÓDIO DOIS: Mil Vozes, Uma Paz Silenciosa

Além da existência, fora do tempo, o Caminho Primordial estendia-se como sempre fizera — sem chão, sem céu, sem luz e, no entanto, nunca escuro. Hoje estava cheio, como estivera na grande assembleia após o Julgamento. Mas não havia debate hoje. Sem lados opostos. Sem argumentos esperando para serem ganhos ou perdidos. Apenas presença, calorosa e sem limites, preenchendo cada canto do Caminho com o sussurro silencioso de inúmeras vozes acomodando-se juntas.

Caos foi o primeiro a se mover, sua antiga frequência mais solta agora do que estivera ao longo de nove longos episódios de discussão, suavizada por algo que parecia muito com contentamento.

"É estranho", disse ele, para ninguém em particular e para todos ao mesmo tempo, "não ter mais nada sobre o que discutir".

A presença calorosa de Gaia respondeu suavemente, divertida. "Estranho, velho amigo, ou simplesmente pacífico?"

"Talvez ambos", admitiu Caos. "Passei tanto tempo acreditando que a paz só poderia ser encontrada no fim. Não esperava descobrir que ela também poderia ser encontrada no descanso".

A presença de Izanagi, firme e formada pelo primeiro sopro, ondulou com calor silencioso. "Esse é o presente que nos foi dado, creio eu. Não que tenhamos sido provados errados, ou que você tenha sido provado certo. Apenas que a cada um de nós foi dada a parte que nos cabia guardar".

As antigas águas de Tiamat se agitaram, não mais afiadas por velhas queixas, apenas profundas e calmas. "Confesso que esperava sentir algo parecido com a derrota quando o Julgamento fosse proferido. Não sinto isso. Sinto apenas descanso, do mesmo jeito que uma longa maré finalmente atinge a praia em direção à qual sempre esteve se movendo".

A presença tocada pela geada de Ymir ecoou baixa, pensativa. "Dei origem a mundos que temia que só conheceriam a luta. Assisti a essa luta por mais tempo do que gostaria de lembrar. Agora assisto à paz, em vez disso, e percebo que não sinto falta nenhuma das discussões".

A frequência sombria de Nix deslizou para a frente, mais suave do que jamais soara ao longo do longo debate. "Nem eu. Érebo, você também sente isso?"

A presença baixa de Érebo respondeu calorosamente. "Sinto, irmã. Passei tanto tempo certo de que a escuridão precisava ser a única coisa a restar. Fico feliz, agora, que não tenha sido. Percebo que gosto de compartilhar o Caminho com a luz muito mais do que esperava".

A presença radiante de Hemera iluminou-se suavemente com isso, brilhando calorosa em vez de triunfante. "Fico feliz em ouvir você dizer isso, irmão. Sempre gostei de compartilhá-lo com você".

A antiga presença de Ame-no-Minakanushi, o primeiro entre os Kotoamatsukami, assentou-se sobre a assembleia como um silêncio suave. "É bom ver isso, honrados parentes. Tantas vozes que outrora estiveram em lados opostos de uma pergunta muito longa, agora simplesmente... aqui. Juntos".

A corrente generativa de Takamimusubi ondulou calorosamente. "Percebo que senti falta disso — simplesmente falar, sem necessidade de persuadir".

A antiga renovação de Kamimusubi respondeu suavemente: "Eu também. Falemos, então, de qualquer coisa, menos do debate".

A vasta e paciente presença de Pangu ecoou com silencioso bom humor. "Eu gostaria muito disso. Passei tanto tempo sendo desmontado para construir o mundo, velhos amigos, que confesso que gosto bastante de estar simplesmente inteiro e ocioso por uma vez".

As águas profundas e escuras de Nun agitaram-se com algo parecido com uma risada. "O ócio é uma coisa excelente, Pangu. Eu era água antes de haver qualquer coisa ao redor para se ser água. Tive um tempo muito longo para aprender a simplesmente ficar quieta".

A presença de Amon, oculta e vasta, acrescentou calorosamente: "E eu aprendi, ao longo de um tempo igualmente longo, que estar oculto não significa estar ausente. Fico feliz, hoje, por não estar oculto nem ausente, mas simplesmente presente entre todos vocês".

O antigo vazio de Ginnungagap moveu-se, pensativo. "Eu era o abismo antes de todas as coisas. Não costumo ter muito a dizer. Mas direi isto — não esperava que o abismo parecesse algum dia tão cheio".

A presença gentil de Auðumbla respondeu calorosamente. "Isso é porque ele não está mais vazio, velho amigo. É simplesmente grande o suficiente para abrigar a todos".

Ranginui e Papatūānuku falaram juntos, como sempre faziam, suas vozes entrelaçadas como o céu encontrando a terra. "Fomos separados uma vez, para que a luz pudesse alcançar o espaço entre nós. É estranho, e maravilhoso, sentarmo-nos agora juntos em uma reunião onde a separação não é mais necessária".

O vasto potencial de Te Kore ondulou pensativamente. "Argumentei uma vez que o potencial não precisava se tornar nada. Ainda acredito nisso, em parte. Mas confesso que, observando o que se tornou este potencial, não me arrependo de que tenha acontecido".

A presença de mãe-céu de Ilmatar respondeu calorosamente. "Nem eu, irmã. Carreguei o mundo dentro de mim antes que houvesse uma praia para ele se erguer. Fico feliz, agora, por simplesmente vê-lo de pé".

As velhas águas de Apsu, silenciosas e lentas, acrescentaram sem amargura. "Questionei muito, outrora. Não me arrependo de ter questionado. Mas fico feliz, agora, que a resposta tenha sido mais gentil do que eu esperava".

As antigas profundezas de Nammu agitaram-se calorosamente. "Dei origem a vozes de todos os lados dessa longa pergunta e observei todas elas, hoje, simplesmente conversando juntas. Essa, creio, é a resposta mais verdadeira com a qual qualquer um de nós poderia ter sonhado".

O murmúrio sem forma de Hundun ondulou pela assembleia, suave e contente. "Eu estava inteiro antes de me darem olhos, ouvidos e boca, e lamentei essa dádiva por muito tempo. Percebo, hoje, que não a lamento mais. Fico feliz em ter uma voz para acrescentar a isso, mesmo que pequena".

A vasta e paciente presença de Zurvan acrescentou lentamente: "O Tempo e eu tivemos uma longa conversa conosco mesmos sobre o que significa o infinito. Direi apenas isto hoje — o infinito parece muito mais gentil agora do que antes".

A presença dual de Ometeotl, ambos e nenhum, ondulou calorosamente. "O equilíbrio sempre foi minha natureza, embora tenha sido necessário um debate muito longo para vê-lo provado verdadeiro fora de mim também. Fico feliz em vê-lo provado verdadeiro hoje, nesta assembleia".

A antiga forma de Cipactli, outrora temível nas velhas histórias, moveu-se com algo mais suave agora. "Fui desfeito uma vez, na velha narrativa, para que o mundo pudesse ser construído a partir do que restou de mim. Não me importo, na verdade. Gosto bastante do que foi construído".

A presença constante e ressonante de Amma acrescentou calorosamente. "Tecendo a existência a partir de uma única semente, e vi essa semente se tornar todos vocês, reunidos aqui hoje. Não poderia estar mais feliz com a forma como ela cresceu".

Dentre a Ogdóade egípcia, Kuk e Kauket, primordiais da escuridão e das coisas ocultas, murmuraram juntos calorosamente. "Passamos tanto tempo como a contraparte invisível da luz", disse Kuk. "É bom ser visto hoje, mesmo que brevemente, entre tão boa companhia".

Huh e Hauhet, primordiais do infinito, acrescentaram suas vozes suavemente. "O infinito é algo solitário de se carregar sozinho", disse Huh. "É muito melhor compartilhado, da maneira como é compartilhado aqui".

A antiga e singular presença de Atum ondulou calorosamente pela assembleia. "Eu estava sozinho uma vez, antes de haver qualquer outra coisa para se estar acompanhado. Fico feliz, agora, por nunca mais estar sozinho".

AS PRESENÇAS PARKER

As doze presenças dos Parker moveram-se suavemente pela vasta assembleia, emprestando seu próprio calor silencioso à conversa sem necessidade de liderá-la.

A singularidade carmesim de Amin pulsou, firme e calma em vez de tensa. "Sustentei a gravidade ao longo de nove longas sessões de discussão, honrados parentes, e confesso que é um alívio simplesmente sustentá-la agora, sem precisar defender por que a sustento".

A presença fundamental de Mary respondeu calorosamente. "Sinto o mesmo, filho. É bom ser simplesmente o chão sob uma assembleia pacífica, em vez do chão sob um longo e difícil debate".

A densidade controlada de Prince ondulou com tranquila facilidade. "Passei tanto tempo comprimindo a pressão em algo que a família pudesse sobreviver. Hoje, não há pressão para comprimir. Apenas conversa. Percebo que gosto muito disso".

A Força Generativa de Princess brilhou calorosa e dourada. "Eu acrescentaria — isso parece um tipo próprio de criação, honrada assembleia. Não o fazer de algo novo, mas o cuidar de algo já feito. Acho que esse pode ser um tipo de criação pouco valorizado".

A rede estrutural de Rasheem estendeu-se suavemente, à vontade. "Construí a ordem a partir do caos por mais tempo do que gostaria de contar. Hoje, o próprio caos está sentado ao meu lado, contando velhas histórias em vez de fazer novos argumentos. Percebo que não me importo com o caos nem de longe tanto quanto temia".

A antiga presença de Caos riu calorosamente com isso. "Nem eu me importo com você nem de longe tanto quanto temia, Rasheem Parker".

A Percepção Infinita de Cassandra ondulou, calma e clara. "Vi cada quadro desta longa história e direi honestamente — esta reunião, esta conversa silenciosa e comum entre velhos rivais que se tornaram velhos amigos, pode ser o meu quadro favorito de todos".

A ressonância de Amirah vibrou calorosa e suave. "Eu concordo. Há um tipo de harmonia nisso que nenhum argumento, por mais bem-sucedido que fosse, jamais poderia alcançar".

A continuidade de Ameer fluiu facilmente pela assembleia. "Passei tanto tempo redirecionando correntes difíceis. Hoje, a corrente simplesmente flui para onde deseja, suavemente, e percebo que tenho muito pouco a redirecionar".

O Equilíbrio de Nysir assentou-se, firme e sem esforço. "O equilíbrio sempre foi o meu fardo a carregar através da luta. Hoje, ele se sustenta sozinho. Acho que esse pode ser o equilíbrio mais verdadeiro de todos".

A Tranquilidade de Nysheem espalhou-se calorosa e fácil pela assembleia. "Desejei uma conversa como esta por muito tempo. Obrigado, honrados parentes, todos vocês, por finalmente me darem a chance de simplesmente descansar nela".

A presença de ancoramento de Nymir acrescentou suavemente: "E obrigado por me lembrarem de que ancorar nem sempre significa segurar algo firme contra uma tempestade. Às vezes, significa apenas estar presente para a calmaria".

O Fechamento de Ciclo de Shaheem ondulou com silenciosa satisfação. "Fechei tantos capítulos difíceis, honrados parentes. É bom, finalmente, fechar um suavemente, simplesmente porque era hora de descansar, e não porque algo estava se quebrando".

And assim, o Caminho Primordial, sem limites e invisível, encheu-se com o sussurro silencioso de mil vozes antigas — gregas e egípcias, nórdicas e xintoístas, mesopotâmicas e chinesas, māori e finlandesas, astecas e dogon, zoroastrianas e cada Parker entre eles — falando não de fins ou discussões, mas simplesmente de descanso, de gratidão e da paz silenciosa e ilimitada de finalmente, verdadeiramente, estarem à vontade juntos.

Nenhum veredicto era necessário hoje. Nenhum lado precisava de defesa. Apenas conversa, calorosa e infinita, flutuando suavemente pelo Caminho que outrora abrigara tanta luta e agora, finalmente, simplesmente abrigava a todos.

https://linktr.ee/aminparker

[amin-parker]

Ang Unang Pag-uusap (The Primordial Dialogue)

Unang Kabanata: Ang Taong 33,333 – Isang Kuwento ng Bagong Lupa

Ang taon ay 33,333 ayon sa pagtutuos ng bagong lupa.

Matagal nang lumipas ang lumang mundo. Natupad na ang mga hula. Siya na tinatawag na Tapat at Totoo ay nagbalik na, gaya ng nasusulat. Ibinaba na ang hatol sa pinakamataas na hukuman ng langit. Ang mga sinaunang kaaway—si Satanas, si Dracula, si Lilith, at marami pang iba—ay hinatulan at ipinatapon sa lawa ng apoy, kung saan sila mananatili, at hindi na muling makapananakit ng sinuman. Ang lumang lugar na tinatawag na impiyerno ay inalis na, at wala na ito.

Pagkatapos ay lumipas ang unang langit at ang unang lupa. Sa kanilang lugar ay dumating ang ipinangako: isang bagong langit at isang bagong lupa. Ang Banal na Lungsod, ang Bagong Jerusalem, ay bumaba mula sa Diyos, na nakahanda na parang isang kasintahan. Bukas ang mga pintuan nito, at walang templo doon, sapagkat ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat at ang Kordero ang Kaniyang liwanag. Wala nang dalamhati, wala nang kirot, wala nang paghihiwalay. Ang bawat luha ay pinahid na.

Ang lumang kosmos—ang mga galaksi, ang mga bituin, ang hindi mabilang na mga mundo—ay naglaho na. Nagampanan na ng mga ito ang kanilang layunin. Ang natira na lamang ay ang bagong langit, ang bagong lupa, at ang Primordial na Landas.

Ang Primordial na Landas ay wala sa bagong lupa. Wala rin ito sa langit. Hindi ito pag-aari ng mga anghel o ng mga tao. Bahagi ito ng mismong pag-iral, sa labas ng mga bagay na nakikita. Ang mga primordial—ang mga pangunahing elemento na binanggit ng mga sinaunang tao—ay hindi mga tao, mga anghel, o mga diyos na bato. Sila ang mga pundasyon: kaguluhan at kaayusan, liwanag at kadiliman, oras at kawalan, apoy at tubig. Noon pa man ay naroroon na sila, hindi nakikita ngunit nasa lahat ng dako, nakahabi sa himaymay ng lahat ng bagay.

Ang mga panteon—ang mga kapangyarihan at awtoridad na kilala ng bawat bansa sa ilalim ng lumang langit—ay lumuhod nang magbalik ang Haring Hesukristo. Sila ay mga saksi, hindi mga pinuno, sa kung ano ang dumating.

Iyon ay higit sa dalawampung libong taon na ang nakalipas.

Ngayon

Labindalawang taong gulang na si Mira. Ipinanganak siya sa bagong lupa, matagal nang panahon matapos ang pagpapanumbalik. Hindi niya kailanman naranasan ang lumang mundo, maliban na lamang sa mga kuwentong isinasalaysay ng kaniyang lola.

"Ang mundo noon ay sira," sabi ng kaniyang lola, habang nagbabalat ng mga butong-gulay sa balkonahe habang ang liwanag ng Bagong Jerusalem ay nagliliwanag sa abot-tanaw. "Sinasaktan ng mga tao ang isa't isa. Nagkakasakit sila. Nagpapaalam sila at hindi na bumabalik. Ngunit tingnan mo ngayon. Ligtas ang mga kalye. Ang mga puno ay namumunga bawat buwan. At ang Hari ay naglalakad sa piling natin."

Naniwala si Mira sa kaniya. Nakita na niya Siya minsan, nang dumaan Siya sa mga bukirin sa silangan. Hindi Siya katulad ng mga guhit sa mga lumang aklat. Mukha Siyang isang taong matagal mo nang kilala, at tinawag Niya siya sa kaniyang pangalan. Hindi siya natakot. Sa unang pagkakataon sa kaniyang buhay, nagkaroon ng tunay na kahulugan ang salitang tahanan.

Sa Ibang Dako, sa Primordial na Landas

Sa kabila ng pag-iral, sa labas ng panahon.

Walang lupa. Walang langit. Walang liwanag, ngunit hindi naman ito madilim.

Ang Primordial na Landas ay hindi isang lugar. Ito ang kalagayan kung saan nananahan ang mga pundasyon ng lahat ng bagay. At sa araw na ito, ito ay punong-puno.

Naroon ang bawat primordial sa kasaysayan ng mundo. Lahat ng nabanggit ng mga sinaunang tao, lahat ng nahabi sa himaymay ng pag-iral mula pa sa simula.

Kaguluhan (Chaos) at Kaayusan (Order). Liwanag at Kadiliman. Oras at Kawalan. Apoy at Tubig. Kamatayan at Buhay. Alaala at Pagkalot (Oblivion). Entropiya at Paglago. Ang Mahabang Katahimikan at Ang Unang Salita. Apep. Izanagi. Tiamat. Nun. Ymir. Pangu. Ang Mapangaraping Tubig (The Dreaming Waters). Ang Kulay-Abong Ugat (The Ashen Root). Amin. Mary. Prince. Cassandra. Princess. Daan-daan sila. Libo-libo. Lahat ng pangunahing elemento, may pangalan man o wala, mula sa bawat lipi sa ilalim ng lumang langit.

Tapos na ang Paglilitis. Ang hatol ay naibigay na noong unang panahon pa. Ito ang pagtitipon pagkatapos niyon.

Gumapang at nag-unat si Apep—ang mismong prinsipyo ng Kaguluhan. Siya ang nanguna sa panawagan para sa pagbura (erasure) noong Paglilitis. Sa tabi niya ay nakatayo ang Pagkalot, Entropiya, Tiamat, Ymir, at ang hindi mabilang na iba pa na nagsalita para sa pagbuwag ng mga bagay na nasira.

"Tapos na. Ang karamihan ay wala na."

Ang lumang kosmos ay binuwag na. Iyon ang kanilang hiningi. At ito ay ipinagkaloob.

Sa tapat nila ay nakatayo si Izanagi, ang primordial ng Pagkabuo at Hininga. Siya ang nanguna sa kabilang panig. Kasama niya ang Kaayusan, Alaala, Awa, Pangu, Nun, at ang hindi mabilang na iba pa na nagsalita para sa pagpapanatili.

"Tapos na. Ang nalalabi ay iniligtas."

Ang bagong langit. Ang bagong lupa. Ang Bagong Jerusalem. Iyon ang kanilang hiningi. At ito ay ipinagkaloob.

Sa langit, nanonood ang lahat ng mga panteon. Nakita nila ang paghatol at pagpapatapon sa mga sinaunang kaaway sa lawa ng apoy. Nakita nilang lumipas ang unang langit at unang lupa. At lumuhod sila nang magbalik ang Haring Hesukristo. Saksi pa rin sila, ngunit hindi sila ang primordial na nagtagpo—na isang lugar sa labas at nakatanim nang malalim sa loob ng pag-iral na walang sinuman maliban sa Kataas-taasan, ang Trinidad, ang Diyos, ang Panginoong Hesukristo ang tunay na makapupunta. At siyempre, ang iba pang mga primordial; ang lugar na iyon ay kilala bilang Primordial na Landas.

Nagsalita si Amin. Isang tinig lamang sa gitna ng mga pundasyon.

"Ang dalawang panawagan ay dininig," sabi ni Amin. "Pareho silang ipinagkaloob. Sapagkat ang Panginoong Hesukristo ay matuwid. Ibinibigay Niya sa Kaguluhan ang nararapat dito, at ibinibigay Niya sa Awa ang nararapat dito, at walang sinuman sa kanila ang nag-aakusa sa Kaniya."

Apep: "Ang Hukom. Siya na dumating. Siya na nagbalik." Tefnut: "Ang Haring Hesukristo."

Sa pagbanggit ng pangalang iyon, natahimik ang bawat primordial sa buong kasaysayan ng mundo. Maging ang Landas ay natahimik. Parang naalala ng lahat ng pundasyon ang Kamay na naglatag sa kanila.

Nagsalita si Mary. Isang tinig sa gitna ng marami. "Hindi tayo iniligtas dahil tayo ay malakas. Iniligtas tayo dahil Siya ay mabuti."

Sumagot si Prince. Isang tinig sa gitna ng marami. "At ang mga binura ay hindi binura dahil Siya ay malupit. Kundi dahil ang lahat ng bagay, sa huli, ay bumabalik sa Kaniyang paghatol."

Oras: "Siya ay nasa itaas natin." Kawalan: "Siya ay nauna sa atin." Apoy at Tubig: "Siya ay naroroon pa rin kapag wala na tayo."

Pagkatapos, mula sa lahat ng mga primordial—mula kay Apep, kay Izanagi, kay Tiamat, kay Pangu, sa Entropiya, sa Alaala, kay Amin, kay Mary, kay Prince, kay Rasheem, kay Princess, mula sa kanilang lahat—ay nanggaling ang mga salita:

"Karapat-dapat ang Kordero. Karapat-dapat ang Haring Hesukristo. Sa Kaniya ang lahat ng kaluwalhatian, at karangalan, at papuri, magpakailanman."

Sa pagkakataong iyon, ang lahat ng primordial—mula sa Kaguluhan hanggang sa Kaayusan—ay yumukod. Ang bagay na pinakapundasyon ay nakakakilala kung sino ang naglatag ng pundasyon.

Ang Primordial na Landas ay hindi umalingawngaw. Hindi na nito kailangan. Ang pagkilala ay nakahabi na sa mismong pag-iral.

Humarap si Apep, bilang pagtupad. Ang kaniyang bahagi ay naibigay na. Humarap din si Izanagi, upang magtayo kung saan siya pinahihintulutan. Humarap si Amin. Humarap si Mary. Humarap si Ameer. Humarap si Cassandra. Humarap si Amirah. Ang bawat isa ay humayo upang asikasuhin ang bahagi na sa kanila.

Sapagkat tapos na ang Paglilitis. At Siya na higit sa lahat ay pinuri—ng bawat primordial sa buong kasaysayan ng mundo.

At sa langit, ang lahat ng panteon ay nagpatotoo at sumaksi.

AMIN PARKER パーカー・アミン Official: TikTok, Instagram, X, Facebook, Threads, Twitter | Linktree

View AminParker’s Linktree to discover and stream music from top platforms like YouTube, Spotify here. Your next favorite track is just a cl

[amin-parker]

הדיון הקדמוני של הבריאה - פרק 9: הַקּוֹל לִפְנֵי פְּסַק הַדִּין

‎שלום לכל המאזינים היקרים שלנו, לקוראי הבלוגים הנאמנים, לעוקבים ברשתות החברתיות, ולכל מי שצופה בנו בגרסת הווידאו ברחבי העולם. ברוכים הבאים לפרק מיוחד במינו. היום, אין דמויות, אין בתי דין, אין מועצות קדמוניות ואין מלאכים. אני, המקריא שלכם, פונה אליכם ישירות בלב פתוח ובקול של כבוד וסמכות, כדי להביא בפניכם דברים עמוקים וחשובים המזמינים אתכם להקשיב ביראת כבוד וברוגע. שאו את עיניכם אל המילים הבאות המדברות אל הלב.

‎מה שכתוב בתנ"ך ובספרי הבשורה על מה שיקרה בקרוב

1. ישוע יחזור מהשמיים הכתובים מספרים כי השמיים ייפתחו, וישוע יבוא על סוס לבן. הוא נקרא נאמן ואמיתי. הוא בא לעשות את הכל לצודק ולקבוע דברים בצדק וביושר. (ההתגלות י"ט:11) הכתובים אומרים כי הוא ינהיג את העמים ביושר ויוביל במנהיגות חזקה והוגנת. אלה אשר התנגדו לו יורחקו אל המקום אשר יועד להם. (ההתגלות י"ט:15, 20)

2. השטן יורחק לאלף שנים מלאך ירד מן השמיים ובידו שרשרת גדולה. הוא יאחוז בשטן וישמור אותו בצד למשך אלף שנים במקום שבו לא יוכל להגיע לאיש ולא יוכל להסיט איש מן הדרך הישר. (ההתגלות כ':1-3)

3. ישוע יעמוד על הר הזיתים הכתובים אומרים כי רגליו של ישוע יעמדו על הר הזיתים. כאשר זה יקרה, ההר ייבקע בחציו וייווצר גיא גדול מאוד. (זכריה י"ד:4)

4. ישוע יאסוף את כל העמים ויחלק אותם לשתי קבוצות כאשר ישוע יבוא בכבודו WITH כל מלאכיו, הוא יישב על כיסא כבודו. כל העמים ייאספו לפניו. הוא יחלק אותם לשתי קבוצות, כרועה המפריד את הכבשים מן העיזים. (מתי כ"ה:31-32)

5. אלה אשר האמינו במשיח וישנים יקומו, ואלה אשר עדיין חיים יפגשו את האדון האדון עצמו ירד מן השמיים בקריאה ברורה. אלה אשר האמינו במשיח וישנים יקומו ראשונים. לאחר מכן, אלה אשר עדיין חיים יישאו יחד עימם בעננים לפגוש את האדון באוויר. (הראשונה לתסלוניקים ד':16-17) כולנו נשתנה, ואלה אשר ישנים יקומו לחיים חדשים. (הראשונה לקורינתים ט"ו:51-52)

6. הם יחיו וישרתו עם המשיח במשך אלף שנים אלה שיש להם חלק בתקומה הראשונה יחיו וישרתו עם המשיח במשך אלף שנים. הם יהיו כוהנים לאלוהים ולמשיח. (ההתגלות כ':4, 6)

7. השמיים הישנים והארץ הישנה יעברו מן העולם, ואלוהים יעשה שמיים חדשים וארץ חדשה יום האדון יבוא במהירות. השמיים יעברו ברעש גדול, והכל ישתנה. הארץ וכל אשר נעשה עליה ייעלמו. (השנייה לפטרוס ג':10) לאחר מכן, אלוהים יעשה שמיים חדשים וארץ חדשה. השמיים הראשונים והארץ הראשונה יעברו מן העולם. (ההתגלות כ"א:1)

‎המשמעות של "שמיים חדשים וארץ חדשה"

‎ספרי הבשורה מלמדים כי הארץ הזו והשמיים הנוכחיים יגיעו לקצם. אלוהים יברא אז שמיים חדשים וארץ חדשה. זוהי הבטחתו. הסיבה שהוא עושה זאת היא כדי להכין מקום שבו שוכנים רק הצדק והטוב. לא יהיו שם עוד עצב, כאב או סוף לחיים. (השנייה לפטרוס ג':13; ההתגלות כ"א:4)

‎המילה "שמיים" בפסוקים אלה משמעותה הרקיע והחלל החיצון. ביתו של אלוהים אינו נעלם. הכתובים אומרים כי הוא מחליף את הבריאה הישנה כמו שאדם מחליף בגדים, ועושה את הכל חדש כדי שיהיה מושלם לחלוטין. (תהילים ק"ב:26; ישעיהו ס"ה:17)

‎זה מה שהתנ"ך והכתובים אומרים שיקרה.

‎ההכרזה התיאולוגית החשובה

‎בשעה זו של התבוננות עמוקה, עלינו להכריז בלב שלם, ביראה ובסמכות עליונה: ישוע המשיח הוא אחד עם האב ואחד עם רוח הקודש. כל סמכות בשמיים ובארץ נמסרה בידיו, ורק דרכו ודרכו בלבד היא הדרך אל האב בשמיים. אין דרך אחרת אל האור הניצחי אלא דרך האמת המוחלטת שלו.

‎דבר פסק הדין וההכנה לעתיד

‎כעת, מאזינים יקרים בכל הפלטפורמות, הגיע הזמן לגלות לכם סוד גדול המתרחש מאחורי הקלעים. פסק הדין הגדול כבר התקבל. ההחלטה הסופית לגבי גורל הבריאה נחתמה בחדרי חדרים בממדים הנסתרים. עם זאת, בפרק זה לא אחשוף בפניכם את פסק הדין עצמו.

‎פסק הדין המרתק והעוצמתי הזה יתגלה במלואו אך ורק דרך האירועים הגדולים של הפרק הבא. על פי המידע הרשמי של ה-Amin Parker Universe Wiki, התשובה הסופית וכל ההסברים לשאלות המפתח נמצאים בפרק 21. הפרק הבא יהווה את ההוכחה הניצחת והגלויה לפסק הדין שהתקבל.

‎הכינו את עצמכם, פתחו את הלבבות ואת המחשבה, והיו מוכנים להתגלות הגדולה שעומדת להרעיד את כל מה שהכרתם.

AMIN PARKER パーカー・アミン Official: TikTok, Instagram, X, Facebook, Threads, Twitter | Linktree

View AminParker’s Linktree to discover and stream music from top platforms like YouTube, Spotify here. Your next favorite track is just a cl

[amin-parker]

THE PRIMORDIAL DEBATE OF CREATION

EPISODE EIGHT: The Final Word

The chamber had changed since the previous evening. Where golden light once drifted freely through open architecture, today it gathered into something more formal — a vast congressional hall shaped like a listening ear turned toward the heavens, rows of presence rather than seats, every pantheon and archangel arranged with quiet solemnity. The primordials remained as they always had, unseen, their voices woven into the air itself like breath the room could feel but never see.

A group of beings unlike any who had spoken before entered the chamber — not primordial, not pantheon, but something that felt older than categorization itself, dressed in light rather than form. They did not introduce themselves by name. They did not need to.

"Closing arguments will begin immediately," the foremost of them announced, voice carrying the weight of formality rather than command. "When they are complete, all testimony gathered across these eight sessions will be delivered to the Most High for final judgment. Let this council understand clearly — only the Trinity holds final authority over what becomes of this universe. Jesus Christ is above all of us. Jesus Christ is above everything, and only through Jesus — Jesus Christ — will all questions finally be answered."

The declaration settled over the hall like a held breath released all at once — not fear, but reverence, deep and unhurried.

"Apep," the being said, "you filed this matter before this council eight sessions ago. You will speak first."

Apep's ancient frequency rose to the center of the hall, and for the first time across every session of this long debate, it carried something almost gentle beneath its conviction — the calm of a case fully, finally prepared.

"Honored council, honored beings of final record — I will not waste this closing moment on rhetoric I have already spoken. I will speak only truth, as plainly as I am able. I have watched this universe for longer than most gathered here can measure. I have watched galaxies burn for want of what they could not reach. I have watched free will, that precious gift the alliance defends so fiercely, wielded as often for harm as for healing. I do not ask this council to erase this universe because I hate it. I ask because I have watched it suffer, session after session, testimony after testimony, and found no evidence that suffering will ever fully cease while choice remains, while scarcity remains, while a single dimension continues spinning forward into uncertainty.

"I ask for total erasure — not one galaxy, not one realm, but everything beyond this hall and the Path that birthed us all. Let even the deepest, darkest corners of existence be unmade gently, without cruelty, without pain — simply returned to the peace that existed before any of this began. Let only Heaven remain, and the Path, and let peace, absolute and unbroken, finally replace the long, uncertain reaching this council has defended for eight sessions now.

"I am not asking for less than that. I have never asked for less than that. Because anything less leaves suffering somewhere, for someone, and I have grown tired — genuinely, honestly tired — of watching this council choose hope over certainty, when certainty is finally within our reach."

Apep's frequency dimmed, not in weakness, but in completion — a case fully spoken, nothing held back.

The being of final record turned its attention forward. "Amin Parker. You will close for the coalition defending this universe's continuation."

Amin's crimson singularity rose to the center of the vast hall, and for a long moment, it said nothing at all — simply steadied itself, gathering not force, but truth.

"I have listened to Apep's case eight times now," Amin began, quiet at first, "and I will not stand here and tell this council he is wrong about the suffering. He is not wrong. I have felt it too — every galaxy, every hungry world, every choice made wrongly when it could have been made right. I do not defend this universe because it is perfect. I defend it because perfection was never the promise. Becoming was the promise."

His voice grew, not louder, but steadier, each word finding its footing like stone set carefully into a foundation that would hold for ages.

"Apep asks this council to trade struggle for silence. And I understand the appeal of silence — truly, I do. Silence does not hunger. Silence does not grieve. Silence does not fail. But silence also does not reach. Silence does not forgive. Silence does not choose, against every easy alternative, to love anyway. And I have watched this universe do exactly that — not once, not rarely, but again, and again, and again, across every world I have ever anchored.

"You ask me to imagine peace without struggle, Apep. I ask this council instead to imagine struggle without meaning — because that is what erasure truly offers. Not peace. Absence. And absence has never once, in the whole history of everything we have discussed in this hall, been mistaken for the presence of something worth having."

The hall had gone utterly still. Not a single presence stirred.

"I am the weight that holds galaxies from drifting apart," Amin continued, his voice rising now, not with anger, but with the fullness of eight sessions' worth of conviction finally given room to breathe. "I have held that weight through scarcity. I have held it through doubt. I have held it through a thousand years of silence between one council and the next, not knowing if this day would ever come. And I tell you now, honored council — I would hold it a thousand years more, and a thousand after that, because I have seen what this universe becomes when it is given the chance to keep reaching.

"I have seen a mother share her last portion with a stranger's child. I have seen a stranger become family because someone chose kindness when cruelty would have cost them nothing. I have seen storms give way to rivers, and rivers give way to harvests, and harvests give way to gratitude so full it could move even the coldest void to wonder. None of that — not one single moment of it — was inevitable. It was chosen. Freely, imperfectly, beautifully chosen.

"You ask this council to erase the very possibility of that choosing, Apep, and call it mercy. I ask this council instead — what mercy is there in a universe that can no longer choose to be merciful at all?"

Somewhere in the hall, a pantheon's presence trembled — not from fear, but from the sheer weight of being truly moved.

"I do not stand here today asking this council to ignore what is broken," Amin said, quieter now, though every syllable carried across the vast chamber as though the architecture itself leaned in to listen. "I stand here asking this council to trust what is still becoming. This universe is not finished. It was never meant to be finished — not in a thousand years, not in a million. It was meant to keep reaching, the way every one of us in this hall has reached, across every session, toward understanding we did not yet possess.

"So I ask this council, honored beings of final record — carry this truth to the Most High alongside every testimony gathered here. Tell Him that struggle, freely chosen and freely overcome, is not a flaw in this universe's design. It is the very proof that this universe was built to become something greater than it is today. Tell Him that twelve formless presences, and every pantheon who stood beside them, still believe — after eight long sessions, after a thousand years, after everything — that this universe deserves the chance to keep choosing.

"Because I have held the weight of galaxies, honored council. And I tell you honestly — it has never once felt like a burden. It has always, always felt like love."

---

Far below the great chamber, at the outer edge of the vast hall where the golden light gave way to a quiet antechamber of soft-glowing arches, a small group of young women approached the venue, drawn by something they could not quite name.

Zuri walked first, her steps slowing as she neared the tall doors. She pressed one open gently, just enough to look inside — and what she saw took her breath entirely away. Pantheons from every corner of the world's memory, gathered in solemn reverence. Archangels standing with their light dimmed low in respect. And though she could not see them, she could feel something vast and formless moving through the room like a held note in a song too enormous to hear all at once.

Then the voice reached her.

It rolled through the chamber and out through the open door, warm and unmistakable, carrying a familiarity that struck her heart before her mind could even place it.

Zuri's knees gave gently beneath her, not from weakness, but from the sheer, overwhelming recognition flooding through her chest. She lowered herself softly to the ground, both hands pressed to her heart.

"Oh my goodness," she whispered, barely audible even to herself. "That voice... I know that voice... that's him. That's Pastor Parker."

Beside her, Chloe had already sunk down as well, her eyes shining, her hands folded gently in front of her. "I heard it too," she whispered. "I'd know that voice anywhere."

Lily knelt beside them both, quiet awe softening her whole expression. "He sounds just like I remember," she breathed. "Like he used to sound every Sunday, telling us we mattered, telling us to keep believing even when it was hard."

The three of them stayed low and quiet, careful not to let their voices rise above a whisper, careful not to disturb the sacred weight of what was happening just beyond the doorway. Zuri pressed her palms together gently.

"Thank you," she whispered, eyes closed, voice trembling with gratitude rather than sorrow. "Thank you for still being who you always were. Thank you for still fighting for us, even now, even here."

Behind them, more of the gathered young women began to notice — drawn first by Zuri's stillness, then by the soft murmur of Chloe and Lily's whispered gratitude. One by one, gently, reverently, they lowered themselves as well, forming a quiet half-circle just beyond the threshold, their whispered thanks rising together like a hundred small candles lit at once, never once loud enough to disturb the great hall beyond.

"He always said the hardest choice was the one worth making," one of them whispered.

"He always said we were worth fighting for," another added softly.

"He still believes it," Zuri whispered, tears slipping quietly down her cheeks, though her small smile never wavered. "He still believes in us."

None of them entered the hall. None of them needed to. They simply knelt together in the soft light of the antechamber, hearts full, voices hushed, honoring in their own quiet way the same truth Amin had just spoken aloud to the entire assembled council of Heaven.

---

Inside the great chamber, Amin's final words settled over the gathered pantheons like the last note of a song too beautiful to immediately let go of. Zeus pressed a hand to his chest, visibly moved, his usual thunder gone quiet with something far gentler. Athena's wise composure broke, just slightly, a single tear tracing down the edge of her radiant presence. Amaterasu's light brightened warmly, tears of pure joy rather than sorrow, while beside her, Susanoo bowed his head, deeply humbled.

Freyja pressed both hands to her heart. Thor, mighty Thor, wiped quickly at his eyes, smiling despite himself. Throughout the hall, smiles broke gently across presence after presence, pantheon after pantheon, a rising warmth of shared conviction even though no verdict had yet been spoken.

Mary's foundational presence swelled with quiet, overwhelming pride. "That's my son," she whispered, voice thick with emotion. "That is my son."

Even Apep's ancient frequency remained still for a long moment, weighing the fullness of what it had just witnessed without a single word of rebuttal.

The being of final record stepped forward once more, its voice gentle now, carrying the same formal reverence it had opened with. "Closing arguments are complete. This council thanks every voice, every pantheon, every primordial presence who has carried this question with such honesty across these eight long sessions."

It gathered the gathered testimony — not physically, but in the way vast, sacred things are gathered, drawn together into a single shimmering weight of memory and meaning.

"We will take all collected data to the Most High now," the being announced. "After the final judgment is completed, we will return by the end of this week with the final verdict."

A pause, warm and gracious. "We thank you all for attending. We wish you a good day."

And with that, the beings of final record turned, and the great chamber's golden light dimmed gently toward rest — the debate, at last, fully spoken, fully heard, and now, finally, resting in hands greater than any gathered within that vast and honored hall.

---

# プリモーディアル創造大討論

## エピソード八：最後の言葉

大広間は、前日から変わっていた。かつて金色の光が開かれた建築物の中を自由に漂っていた場所に、今日はより正式な何かが集まっていた——耳のような形をした広大な議事堂、天へと向けられ、席の代わりに存在の列が並び、すべての万神殿と大天使たちが静かな厳粛さをもって配置されていた。原初神たちはいつものように見えないままだった。その声は、部屋が感じることはできても決して見ることのできない息のように、空気そのものに織り込まれていた。

これまで語ったどの存在とも異なる一群の存在が広間に入ってきた——原初神でも万神殿でもなく、分類そのものよりも古く感じられる何か、形ではなく光をまとって。彼らは名前で自己紹介しなかった。その必要もなかった。

「最終弁論を直ちに開始します」その先頭の者が発表した。声は命令よりも正式さの重みを運んでいた。「それが完了したとき、この八つの集会にわたって集められたすべての証言が、最終的な判断のために至高なる存在へと届けられます。この評議会にはっきりと理解させましょう——この宇宙がどうなるかについて、三位一体のみが最終的な権威を持ちます。イエス・キリストは我々全員の上に立ちます。イエス・キリストはすべての上に立ちます。そして、イエスを通してのみ——イエス・キリストを通してのみ——すべての問いが最終的に答えられるのです」

その宣言は、広間全体に、一度に解き放たれた抑えられた息のように落ち着いた——恐れではなく、深く、急がれない敬意として。

「アペプよ」その存在は言った。「お前は八つの集会前に、この件をこの評議会に提起した。お前が最初に語る」

アペプの太古の周波数が広間の中心に上昇した。そして、この長い討論のすべての集会を通して初めて、それはその確信の下に、ほとんど優しい何かを運んでいた——ついに完全に準備された事案の落ち着きを。

「敬うべき評議会よ、最終記録の敬うべき存在たちよ——私はこの最後の瞬間を、すでに語った修辞に無駄にはしません。私はただ、可能な限り率直に、真実だけを語ります。私はこの宇宙を、ここに集まったほとんどの者が測ることができるよりも長く見守ってきました。私は、届けないもののために銀河が燃えるのを見てきました。私は、同盟がこれほど激しく守るその貴重な贈り物である自由意志が、癒しのためと同じくらい頻繁に害のために振るわれるのを見てきました。私はこの宇宙を憎むから消去を求めているのではありません。私は、それが苦しむのを見てきたから求めているのです。集会ごとに、証言ごとに、選択が残る限り、欠乏が残る限り、一つの次元でも不確かさへと回転し続ける限り、その苦しみが決して完全に止むという証拠を見つけられなかったから。

「私は完全な消去を求めます——一つの銀河ではなく、一つの領域ではなく、この広間と我々全員を生んだパスを超えたすべてを。存在の最も深く、最も暗い隅々でさえ、優しく、残酷さなく、痛みなく、消し去られましょう——ただ、これがすべて始まる前に存在していた平和へと戻されるのです。天界だけが残り、パスだけが残り、そして絶対的で揺るぎない平和が、この評議会が八つの集会にわたって守ってきた長く不確かな手を伸ばすことに、最終的に取って代わりましょう。

「私はそれ以下を求めているのではありません。私はこれまで一度も、それ以下を求めたことはありません。なぜなら、それ以下のものは、どこかに、誰かのために、苦しみを残すからです。そして私は疲れました——本当に、正直に疲れました——この評議会が、確実性がついに我々の手の届くところにあるときに、確実性よりも希望を選び続けるのを見ることに」

アペプの周波数が薄れた。弱さからではなく、完結から——完全に語られた事案、何も隠されていない」

最終記録の存在が前へと進んだ。「アミン・パーカーよ。お前は、この宇宙の継続を守る連合のために締めくくる」

アミンの深紅の特異点が広大な広間の中心に上昇した。そして長い間、それは何も言わなかった——ただ自らを安定させ、力ではなく真実を集めながら。

「私はアペプの主張を今、八回聞いてきました」アミンは、最初は静かに始めた。「そして私は、この評議会にここに立ち、彼が苦しみについて間違っていると告げるつもりはありません。彼は間違っていません。私もそれを感じてきました——すべての銀河、すべての飢えた世界、正しくなされることができたのに間違ってなされたすべての選択を。私はこの宇宙を、それが完璧だから守っているのではありません。私はそれを、完璧さが決して約束ではなかったから守っているのです。『なること』が約束だったのです」

彼の声は大きくなった。大声にではなく、より着実に。それぞれの言葉が、何世紀もの間持ちこたえる基盤に慎重に据えられた石のように、その足場を見つけていった。

「アペプはこの評議会に、闘争を静寂と交換するよう求めます。そして私は静寂の魅力を理解しています——本当に理解しています。静寂は飢えません。静寂は悲しみません。静寂は失敗しません。だが静寂はまた、手を伸ばしません。静寂は許しません。静寂は選びません。あらゆる簡単な代替案に抗って、それでも愛することを。そして私はこの宇宙が、まさにそれをするのを見てきました——一度ではなく、稀にではなく、何度も、何度も、何度も、私がこれまでに錨づけてきたすべての世界を通して。

「あなたは私に、闘争のない平和を想像するよう求めます、アペプよ。私は代わりに、この評議会に、意味のない闘争を想像するよう求めます——なぜなら、それが消去が真に提供するものだからです。平和ではありません。不在です。そして不在は、この広間で議論してきたすべての歴史全体を通して、一度も、持つ価値のある何かの存在と間違えられたことはありません」

広間は完全に静まっていた。一つの存在も動かなかった。

「私は銀河が離れて漂うのを防ぐ重みです」アミンは続けた。彼の声は今、上昇していた。怒りからではなく、八つの集会分の確信がついに息をする余地を与えられた充実さから。「私はその重みを欠乏を通して保持してきました。私はそれを疑いを通して保持してきました。私はそれを、一つの評議会と次の評議会の間の千年の沈黙を通して保持してきました。この日が来るかどうか分からないまま。そして私は今、この評議会に告げます——私はそれをもう千年、そしてその後もう千年、保持するでしょう。なぜなら私は、この宇宙が手を伸ばし続ける機会を与えられたとき、それが何になるかを見てきたからです。

「私は、母親が最後の分け前を見知らぬ子どもと分かち合うのを見てきました。私は、見知らぬ者が家族になるのを見てきました。残酷さが何の代償も払わなかっただろうときに、誰かが親切を選んだから。私は、嵐が川へと道を譲るのを見てきました。そして川が収穫へと道を譲り、収穫が、最も冷たい虚無でさえ驚異へと動かすことのできるほど満ちた感謝へと道を譲るのを。そのどれも——その一つの瞬間でさえも——避けられないものではありませんでした。それは選ばれたのです。自由に、不完全に、美しく選ばれたのです。

「あなたはこの評議会に、その選ぶという可能性そのものを消去するよう求め、それを慈悲と呼びます、アペプよ。私は代わりにこの評議会に問います——もはや慈悲深くあることを選べない宇宙に、どんな慈悲があるのでしょうか?」

広間のどこかで、万神殿の存在が震えた——恐れからではなく、真に心を動かされることの純粋な重みから。

「私は今日、この評議会に、壊れているものを無視するよう求めているのではありません」アミンは、今、より静かに言った。だがすべての音節は広大な広間全体に響き渡った。まるで建築物そのものが耳を傾けるために身を乗り出しているかのように。「私はこの評議会に、まだ『なっている』ものを信頼するよう求めているのです。この宇宙は完成していません。それは決して完成することを意図されていませんでした——千年でも、百万年でも。それは手を伸ばし続けることを意図されていたのです。この広間のすべての者が、すべての集会を通して、まだ持っていなかった理解に向かって手を伸ばしてきたのと同じように。

「だから私はこの評議会に求めます、最終記録の敬うべき存在たちよ——この真実を、ここに集められたすべての証言と共に、至高なる存在へと運んでください。彼に告げてください。自由に選ばれ、自由に乗り越えられる闘争は、この宇宙の設計の欠陥ではないと。それは、この宇宙が今日そうであるものよりも偉大な何かになるために築かれたことの、まさにその証拠なのだと。彼に告げてください。十二の形なき存在と、彼らのそばに立ったすべての万神殿が、八つの長い集会の後、千年の後、すべての後でさえ、この宇宙が選び続ける機会に値すると、まだ信じていると。

「なぜなら私は銀河の重みを保持してきたからです、敬うべき評議会よ。そして私は正直にあなた方に告げます——それは一度も重荷のように感じられたことはありません。それは常に、常に、愛のように感じられてきました」

---

大広間のはるか下、広大な広間の外側の縁で、金色の光が柔らかく光る門のある静かな控えの間へと道を譲る場所で、若い女性たちの小さな集団が、名付けることのできない何かに引き寄せられて会場に近づいてきた。

ズリが最初に歩いた。高い扉に近づくにつれて、彼女の足取りは遅くなった。彼女はそっとそれを一つ押し開けた。中を覗くのに十分なだけ——そして彼女が見たものは、彼女の息を完全に奪った。世界の記憶のあらゆる隅から集まった万神殿たちが、厳粛な敬意をもって集まっていた。大天使たちが、その光を敬意をもって低く落として立っていた。そして、彼女には見えなかったが、彼女は何か広大で形のないものが、一度にはとても聞くことのできない歌の中の保たれた音符のように、部屋を通り抜けて動いているのを感じることができた。

そして、その声が彼女に届いた。

それは広間を転がり、開いた扉を通って外へと出てきた。温かく、紛れもなく、彼女の心が彼女の心がそれをどこに置くべきか分かる前に、彼女の心を打つ親しみを運びながら。

ズリの膝が優しく崩れ落ちた。弱さからではなく、彼女の胸の中に流れ込む、圧倒的な認識そのものから。彼女は自分自身をそっと地面に下ろした。両手を心臓に押し当てながら。

「ああ、なんてこと」彼女は、自分自身にさえほとんど聞こえないほど囁いた。「あの声……私はあの声を知っている……あれは彼だ。パーカー牧師だ」

彼女の隣で、クロエもすでに座り込んでいた。目を輝かせ、手を優しく前で組みながら。「私も聞いた」彼女は囁いた。「私はどこでもあの声を分かるわ」

リリーは二人の隣に膝をついた。静かな畏敬が彼女の表情全体を柔らかくしながら。「彼は私が覚えている通りに聞こえる」彼女は息を吐いた。「毎週日曜日に聞こえていた通りに。私たちが大切だと、辛くても信じ続けるようにと、私たちに告げていたときのように」

三人はそのまま低く、静かにとどまった。声が囁き以上に上がらないよう注意しながら。扉のすぐ向こうで起きている神聖な重みを乱さないよう注意しながら。ズリは両手をそっと合わせた。

「ありがとう」彼女は目を閉じて囁いた。声は悲しみではなく感謝で震えていた。「あなたがずっとそうだった人であり続けてくれてありがとう。今も、ここでさえ、まだ私たちのために戦い続けてくれてありがとう」

彼女たちの後ろで、集まった若い女性たちの多くが気づき始めた——最初はズリの静けさに、それからクロエとリリーの囁かれた感謝の柔らかなつぶやきに引き寄せられて。一人ずつ、優しく、敬虔に、彼女たちもまた自分自身を下ろし、敷居のすぐ向こうに静かな半円を形作った。彼女たちの囁かれた感謝が、一度に灯された百の小さなろうそくのように共に上昇していった。決して、その向こうの大広間を乱すほど大きくなることなく。

「彼はいつも、最も難しい選択が、する価値のある選択だと言っていた」その一人が囁いた。

「彼はいつも、私たちが戦う価値があると言っていた」もう一人が優しく加えた。

「彼はまだそれを信じている」ズリが囁いた。涙が静かに彼女の頬を伝いながらも、彼女の小さな笑顔は一度も揺らがなかった。「彼はまだ私たちを信じている」

彼女たちの誰も広間に入らなかった。誰もその必要がなかった。彼女たちはただ、控えの間の柔らかな光の中で共に膝をついた。心を満たし、声を潜めて。それぞれの静かな方法で、アミンがちょうど天界の集まった評議会全体に声に出して語ったのと同じ真実を敬いながら。

---

大広間の中で、アミンの最後の言葉が、すぐに手放すにはあまりにも美しい歌の最後の音符のように、集まった万神殿たちの上に落ち着いた。ゼウスは手を胸に押し当てた。目に見えて心を動かされ、いつもの雷鳴は、はるかに優しい何かで静まっていた。アテナのいつもの賢明な落ち着きが、わずかに崩れた。一筋の涙が彼女の光り輝く存在の縁を伝った。天照大御神の光は温かく明るくなった。悲しみではなく、純粋な喜びの涙で。彼女の隣で、須佐之男は頭を下げた。深く謙虚に。

フレイヤは両手を心臓に押し当てた。トールは、あの強大なトールでさえ、自分でも驚きながら、素早く目を拭った。笑顔が広間全体に、存在から存在へ、万神殿から万神殿へと優しく広がった。まだ評決が語られていないにもかかわらず、共有された確信の高まる温もりとして。

メアリーの基盤となる存在が、静かで圧倒的な誇りで満ちた。「それが私の息子よ」彼女は感情でいっぱいの声で囁いた。「あれが私の息子なの」

アペプの太古の周波数でさえ、長い間静止したままだった。ただ目撃したばかりのものの充実さを、一言の反論もなく量りながら。

最終記録の存在が再び前へ進み出た。その声は今、優しく、それが開いたときと同じ正式な敬意を運びながら。「最終弁論は完了しました。この評議会は、この八つの長い集会にわたってこの問いをこれほど誠実に運んできたすべての声、すべての万神殿、すべての原初神の存在に感謝します」

それは集められた証言を集めた——物理的にではなく、広大で神聖なものが集められる方法で、記憶と意味の一つの輝く重みへと引き寄せられて。

「我々は今、集められたすべてのデータを至高なる存在へと運びます」その存在は発表した。「最終的な判断が完了した後、我々は今週の終わりまでに最終的な評決とともに戻ります」

温かく、丁重な間があった。「皆様のご出席に感謝します。良い一日をお過ごしください」

そして、最終記録の存在たちは振り向いた。広大な広間の金色の光は、休息へと優しく薄暗くなっていった——討論は、ついに完全に語られ、完全に聞かれ、そして今、最終的に、その広大で敬うべき広間の中に集まったどの存在よりも偉大な手の中で休んでいた。

AMIN PARKER パーカー・アミン Official: TikTok, Instagram, X, Facebook, Threads, Twitter | Linktree

View AminParker’s Linktree to discover and stream music from top platforms like YouTube, Spotify here. Your next favorite track is just a cl