#anouksva

[anouksva-blog]

Ik beken het

Je raast maar door. Je kijkt niet eens meer om heen. De tijd ga je niet meer voor. Door de bomen het bos, geen een.

En ik reis de wereld over In talen, in sprookjes in verhalen En de woorden worden lover Lekker in de liefde verdwalen

Maar geen mens lijkt het te weten Waarom andere zichzelf vergeten. Want presteren zal je altijd wel moeten Daarvoor hoef je je voeten niet in de modder te wroeten.

Ik voel me beter dan ik ooit heb gevoeld Jij weet ook dat ik altijd alles goed heb bedoeld. Ik beken het, ik ben gelukkiger zonder jou. Weet wel, dat je speciaal bent en dat ik waarschijnlijk voor altijd van je hou.

[anouksva-blog]

This photo is not like how people see me. But this is definitely me. Someone have voiced their dislike for the picture but I find this one to be like me most of the time. It's the mood I am in 70% of the day.

[anouksva-blog]

Het einde

Ik huilde en ik huilde  en de tranen leken maar niet te stoppen  het leek voor eeuwig door te gaan ook al was dit het einde.  Ik gaf heel de wereld de schuld  Ik gaf hem vooral de schuld,  tenslotte was hij de gene die mijn wereld op zijn kop schudde.  Ik sloot me af en ik opende mijzelf  en verborg mezelf vervolgens  want niemand zou mij nog eens pijn doen  en niemand zal nog eens van mij houden.  Het monster in mij brulde,  het kleine meisje keek treurig toe, de volwassen vrouw was teleurgesteld  en aan het einde van de dag was ik alleen maar moe.  Maar de tijd verstrijkt, de dagen gaan voorbij dagen werden, weken en maanden.  Ik kreeg mezelf terug en hij zijn leven  Ik denk dat ik dit gedicht geen beter einde kon geven. Einde. 

[anouksva-blog]

Geven en nemen - (blablabla)

Elke keer weer zou ik je de wereld geven.  Ook al was het maar voor heel even.  Maar ik neem ook wel veel van mensen  Ik wil ook dat ze mij de wereld toewensen.  Het voelt soms wat egoïstisch  En niet altijd even realistisch.  Want ik wil aandacht/liefde net als iedereen, En behandeld worden als een edelsteen.  Want ik behandel mensen alsof ze het mooiste zijn Ze fonkelen zo prachtig als een robijn.  Het doet me twijfelen aan mijn eigenwaarde  Geven is daarom in de toekomst een voorwaarde.  Ik geef en ik geef en ik geef,  vandaar ook dat er op een gegeven moment niets meer overbleef.  Maar nu neem ik terug wat mij te kort kwam,  Vanaf nu ben ik voor altijd mijn eigen waakvlam.