It was almost 2 years nung huli kitang nakausap. Madameng tao ang dumating sa buhay ko na iniwan rin ako. Malungkot, oo. Pero nung dumating ka muling nagka-kulay ang buhay ko. Madameng nagsasabe saken na bakit ganon? Bakit parang nagpalit lang ako ng damit sa kakapalit ko ng ka-relasyon. Sabe ko naman "Oo may side na mali ang ginagawa ko, pero wala naman sigurong mali magmahal. Diba?" Makes sense. At bago naman ako pumasok sa relasyon na to, nag isip ako ng mabuti. Love, alam mo yan. Alam mo kung gaano kahirap ang pinagdaan ko sa mga nakaraan na buwan. At ngayon na alam mo na, tinggap moko ng buo. At masaya ako ngayon dahil andiyan ka, andito tayo. Alam ko hindi pa tayo matagal, pero para saken wala naman sa tagal yon eh. Nasa nilalaman ng puso at isip yon. At nasa kung gaano ka totoo ang mga nilalaman ng bawat salita na nanggaling sayo, pati narin saken. Sa mga bibig naten na nanggaling sa puso naten na ang isip naten ang nagutos na ilabas ang ating nararamdaman para sa isa't isa. Mahal kita, pero di sapat sabihin ang "Mahal kita" kailangan naten iparamdam at patunayan sa isa't isa na mahal moko, at mahal kita. / a thread /
