#beatrycze

[ihavetohaveyou]

(ooc: this ask is coming from my rp blog @beaizded but i cant change who i send asks from. assume any asks i send are from that blog. ill explain the oc in dms so dw abt that)

"bought you the cigs you asked for."

bea hands you a couple packs of marlboro reds

𝕯avid was standing outside in the parking lot next to his bike. He knew him and the boys weren’t always welcome at Santa Carla’s…finest establishments…Popular with the night life didn’t mean popular with the working locals and he got booted from enough stores and heard enough complaints to prove it. Wasn’t rare to see a new missing poster up on the board after that. Lot of people go missing around here…Besides, he couldn’t help it if Bea was so willing as to go get him a pack for the night. He only asked for one but she already knew he would’ve wanted more.

Didn’t take him too long after she handed him the packs to open one and light a cigarette to take a drag, blowing a puff of smoke into the California air. That was the stuff. He needed the hit. “Thoughtful and willing, Bea. Being ever the busy bee..” He pulled out another cigarette to offer her if she chose to take it. “Go on…Take it. If you want it…” He tilted his head with a smile, holding it out as another excuse to get closer to her if he even needed one. He wasn’t known for being modest about his feelings…

[polskapoezja]

Jan Lechoń – Spotkanie

(czytaj więcej / fb)

[sweetreinalove]

Charles Baudelaire - “Beatrycze”

W pustkowiu bez zieleni, spalonym, zwapniałym, Gdy naturę pewnego razu oskarżałem I gdy myślą mą na tej bez celu włóczędze Ostrzyłem z wolna sztylet o me własne serce, Ujrzałem, jak w południa słońcu ku mej głowie Zniża się wielka chmura ciemności gradowej, W której się zaraźliwe demony rozparły Niby jakieś okrutne i ciekawskie karły, Co przyglądały mi się chłodem mym zdziwione, I jak przechodnie patrzą w obłąkańca stronę, Tak one między sobą śmiały się, szeptały, Znaki sobie dawały, oczami mrugały: «Obejrzyjcie do woli tę karykaturę, Ten cień, co naśladuje Hamleta posturę, Wzrok błędny, włos rozwiany, na nogach się słania, Jak patrzeć na hulakę bez politowania? Ten nędznik, histrion bez zajęcia, to zabawne, Przeto że zna swej roli sekrety wytrawne, Chce opiewając do znudzenia swe cierpienie Bawić orły i świerszcze, kwiaty i strumienie, I nawet nam, autorom starej błazenady, Chce recytować z rykiem publiczne tyrady?» Mógłbym (pycha ma równie wysoka jak góry, Przewyższająca wycie demonów i chmury) Po prostu niepodległą mą odwrócić głowę, Gdybym nie ujrzał nagłe w sprośnej trzodzie owej - Hańba, że słońce nie utonęło wśród mroku! - Królowej mego serca o niebiańskim wzroku, Co śmiejąc się wraz z nimi z mej ciemnej zgryzoty Raz po raz rozdawała im brudne pieszczoty.

[jak-nigdy-nikt]

Nie ma nieba ni ziemi, otchłani ni piekła, jest tylko Beatrycze. I właśnie jej nie ma.

Teodor Parnicki

[oldsalvatorerossi-blog]

[ SMS : BEATRYCZE ] : :( [ SMS : BEATRYCZE ] : I wish you were here again.

[oldsalvatorerossi-blog]

[ SMS : BEATRYCZE ] : Please be safe, text me if you’re able but don’t be rash and look out for yourself first. I miss you a lot, both my home and office are far duller places without your friendship. Aria is well and, I imagine, still eager to meet you.

[oldsalvatorerossi-blog]

[ SMS : BEATRYCZE ] : I miss you so much. Hope all is okay in your life and you’re both safe and happy in whatever enviroment you may be in. Not sure if you’ve seen the news but Rome is a mess right now; Aria and I are both safe, spending most of my time at the hospital with a female friend of mine who was caught by a bullet when we were trying to get to safety. She’s fine thankfully, in recovery as we speak, but I don’t want to leave her side and that fact alone is making me worried. I wish I had you here to talk my feelings out with but I’m sure that I’ll work them out soon. I don’t know if you read these but I’ll try to keep you up to date the best I can. :)  Love you and, for the first time, glad you’re somewhere that isn’t here, lol. Please stay safe. - S x 

[mechanicznakulturacja]

Dante Gabriel Rossetti (1828-1882) tuż po śmierci żony, Elizabeth Siddal, ślubował, że nie napisze więcej żadnego wiersza, i z tym ślubem na ustach włożył swoje wszystkie manuskrypty do trumny ukochanej. Już w siedem lat później prerafaelita pożałował swoich słów i kazał przeprowadzić ekshumację ciała ukochanej.

Siddal pozowała do wielu obrazów Rossettiego. Powyżej “Beata Beatrix” (1864-1870)

--Klara