#belgianpoetry

[dtlmn]

‘Do something they will never forget about you.’

[laciel-cadaverine]

Het Begin

Het lijkt erop alsof dit het begin van het einde is-- alles wat ik heb opgebouwd, alles wat ik heb gevoeld, alles wat ik heb meegemaakt.

Alles raakt verloren als onze ogen elkaar ontmoeten, ik heb geen enkel idee wat de oorzaak is , wat er fout loopt.

Er is iets mis

En ik kan er niet meer tegen oh ik kan het niet uitstaan.

Dezelfde gezichtskenmerken die ik lief heb , dezelfde vingertoppen die zachtjes over mij heen gestreken hebben,

De zachte blik die steeds terug te vinden is waar de mijne niet zou zijn. Ik kan het echt niet aanzien. Ik zit vol woede, ik ben boos ik ben geergerd.

Mijn schat, luister niet naar de woorden dat ik je toespreek na uren aan een stuk genegeerd te zijn , dat ben ik niet.

Of , ben ik dat juist wel? Wie is het dat ik ben?

Mijn liefste , heb je spijt van alle tijd die je hebt gestoken in mij? Zou je me liever nooit gekend hebben?

Je hebt ergens vanbinnen in je verontruste hart een haat voor me ontwikkeld, dat weet ik zeker. Als je er nu bewust van bent of niet.

Ik wou dat je stopte met huilen voor mij, ik wou dat je meer huilde.

Hoe kan ik de woorden "Ik hou van jou." uitspreken als ik je steeds bewust pijn ga doen?

Denk je dat ik er niets aan kan doen? Ik jeuk vanbinnen, ik heb een drang die me openkrabt.

Ik haat je , je moet dit weten mijn liefste.

Ik haat je kapot , en ik wou dat je dood viel. Geef me een kus mijn schat.

Slaapwel naar mijn speciale jongen.

L.Cadaverine

[mj1982mjha]

Silence. . . .! (Poem) Silence: it is the lady that trails, wearily,  Of the lady of my Silence, with very gentle step,  Shedding the white lilies of her complexion in the mirror;  Barely convalescent, she watches everything in the distance,  The trees, a passerby, the bridges, a stream,  Where wander the great clouds of daylight,  But who, still too feeble, is suddenly struck  With the tedium of living and a feeling of loathing,  And more subtle, being ill and half-exhausted,  She says: ‘The noise hurts me; have the windows closed…’ By GeorgesRodenbach. #GeorgesRodenbach. #Poetry. #Poem. #BelgianPoetry. #BelgianPoet. #Literature. (at Samastipur) https://www.instagram.com/p/BxaUCxdh7kP/?igshid=uk1pbzgiit4p

[robertv27]

Oh ! ces marches à travers bois, plaines, fossés, Où l’être chante et pleure et crie Et se dépense avec furie Et s’enivre de soi ainsi qu’un insensé !

Un matin, Emile Verhaeren

[robertv27]

Alors, j’étais mêlé à sa belle vie ample ; Je me sentais puissant comme un de ses rameaux ; Il se plantait, dans la splendeur, comme un exemple ; J’aimais plus ardemment le sol, les bois, les eaux, La plaine immense et nue où les nuages passent ; J’étais armé de fermeté contre le sort, Mes bras auraient voulu tenir en eux l’espace ;

L’arbre, Emile Verhaeren