I'm in the chapter of my life where in pagod ng lumaban. I mean, these past few years lagi ko ng tinatatak sa utak ko na if "ayaw mo ko kausapin, edi wag" "kung bibitawan mo ko, edi go." " kung ayaw mo na sakin, ayos lang" "kung lolokohin mo lang ako, better leave." In short, madali na akong kausap. Madali na ako mag adjust. Ilang beses na kong nagpakatanga at humabol para ipaglaban yung mga taong sinukuan ako noon at naghanap ng iba. GGSS tuloy sila
I think this time, gusto ko naman maranasan kung pano ako pahalagahan at mahalin. Batong bato na ko. Wala na kong maramdaman. Kulang na lang, makalimutan ko na kung pano na magmahal. Sa totoo lang, hindi ko na alam kung paano maging sweet. Kaya naaawa ako dun sa recent ko, hindi ko mabigyan ng justice yung nararamdaman ko kahit gusto ko siya. Hindi ko mabalik yung feelings na binibigay niya sakin.
I don't know how to bring myself back to what I am before. Yung innocent and masayang nagmamahal. Yung hindi takot magtake ng risk para mafall. Hindi ko nga alam if may slot pa sa book ng buhay ko para sa masayang lovelife with happy ending e. I just wish, there's someone na maibalik ako sa dati. Ayoko ng ganitong feeling. Nai-stress ako.