“Yalnızlıktan Üşüyen Adam ve Saçından Çok Yüreği Ağaran Kadın”
Kendi yokuşunu tırman ve gün doğarken kendi yolunu gözle. Dünyayı okşa. Kapıyı arala. Sarmaşığı gör. Aydınlığa sarıl. Çöplerden yüz çevirme, hakikatin bir parçası onlar. Filizlen…
Taşacak kadar dolmalısın, ki bolluğun her yere dağılsın. Bir ses seni çağırıyor. Yola koyul. Kendine örnek ol. Kendi gözlerinle bak. Bulduğun şeyle yaşa. İçine kapan ki başkalarına yaklaşasın. Kendi habercin ol. Kendi mesajını dillendir. Meyveleri kendi içinde topla. Göreceksin bak, dalların öyle bereketli olacak ki sepetler arzulayacaksın ve fileni doldurmak için tek bir dalın meyveleri sana yetecek.
Bu bulutlu günün ortasında sana seslendim. Dünyanın ortasından sana sesleneceğim ve sesinin yolunu gözleyeceğim. Bu yalnızlık vadisinde su gibi ak ve fısılda.
Ben duyacağım…
Sohrab Seperhi – Bir Mektup