Al meteen is weer gebleken hoezeer de pijnpunten gezocht worden als je zelf je eigen werk leest. Doe het pas later, als je eigenlijk al klaar bent. Maar waarom zo’n regime handhaven, dat zou toch geen rol moeten spelen als wat geschreven moet worden zich natuurlijk een weg baant door het vernauwende cultureel paradigma.
Misschien houdt dat paradigma inderdaad meer in dan je normaal voor mogelijk zou houden. Pas als je in The Order Of Things van Michel Foucault leest dat de mens in zijn huidige toestand niet meer dan 250 jaar oud kan zijn, ...gedisciplineerd en wel... , dan kan de weg in worden geslagen richting een open en samen-met-de-lezer gepoogde werkelijkheid te benoemen of beschrijven die je anders zou onderschatten en waar je dus plaats aan wilt geven in je leven.
Zo’n paradigma, gesteld dat het enkel en alleen opereert, is ook onderwerp van het Gewoon Spelen idee: in de herhaling die alles wat spel is aanbiedt, ligt een toetssteen waarop gedurende het leven allerlei nieuwe ervaringen worden gebaseerd, precies zoals ‘gewone’, alledaagse taal door Herder het ‘orgaan van het denken’ wordt genoemd.
Het onderzoek naar geweld en natuurlijke nieuwsgierigheid en handigheid of dexterity in de binnenstad van Chicago met papieren pijltjes waarmee je elkaar kunt beschieten, is bovendien een voorbeeld uit het dagelijks leven. Dit voorbeeld dient ten eerste het onderscheid tussen Spel (NL) en Game (Chicago) te verduidelijken, en ten tweede beide zijden van gedisciplineerd geweld (alleen sommige wapens gebruiken, er geen spel van maken) en speels geweld oftewel subliminaal onderdrukt geweld (de culturele gerichtheid op het ‘goede’ om je heen) bijeen te brengen.
Beide partijen kunnen zodoende voor elkaar bepaalde zaken inzichtelijk maken - het zijn ofwel ‘gewoon’ aannames of opdragingen m.b.t. wapens, ofwel pogingen het beestachtige in de mens een beter bestaan te geven.
