#moerbeke

[kristo-flowers]

Autumn trees. Heidebos, Moerbeke, Belgium

[upennmanuscripts]

LJS 25 - Liber metaphisice ; Liber ethicorum

This manuscript features Aristotle's Metaphysics and Nicomachean ethics, in the Latin translations by the Dominican William of Moerbeke from the Greek, followed by the first page of the Oeconomica, a work commonly attributed to Aristotle. The Aristotle texts are preceded by a table of contents for the Nicomachean ethics. Many early marginal notes and beautifully illuminated initials. It was written in Italy or southern France in the late 13th century (the initials are French).

There’s no time to waste! Click here for the facsimile, or here for the video orientation!

[kristo-flowers]

Autumn forest tails. Heidbos, Moerbeke, Belgium

[kristo-flowers]

Autumn farm landscapes. Moerbeke, Belgium

[kronieken]

Nog straffer dan Baekeland

Nog straffer dan Baekeland

wat voorafging

Alles bleef rustig in huis en de dieven hadden vrij spel om de benedenplaatsen rustig te doorsnuffelen. Deze diefstal had voor beide dieven 300 frank ik geld opgebracht, wat in die tijd van de gouden frank een hele som vertegenwoordigde. Ze hadden eveneens een goede voorraad kledingstukken en eetwaren buitgemaakt, zodat beide gezinnen Pollet voor een hele tijd uit de nood waren.

In…

View On WordPress

[cyclingearth]

Zondag 14 juli, Antwerpen - Gent

Na een zwoele nacht vertrek ik rond half twaalf in Merksem om de terugtocht naar Gent aan te vangen. Langs de kaaien valt mijn euro dat het zondag is, wat zich laat merken door een grote hoeveelheid wielertoeristen in strak gesponsord pakje, en de niet onaangename aanblik van een joggende klasse jonge vrouwen. Afgeleid rijd ik zo bijna voorbij de voetgangerstunnel aan het Zuiderterras die me tot op knooppunt 27 moet brengen.

Ook vandaag heb ik een plan en dit plan houdt in dat ik via een meer noordelijke route zou willen reizen; dit om hopelijk zoveel mogelijk de patattenvelden te vermijden. Van punt 27 cruise ik weer langs Burcht in de richting van Beveren. Ik fiets onder de E17 door en sla links af richting punt 47. Ha, dit pad komt voorbij Runners Service Lab, wat ik al zo dikwijls gezien heb van op de snelweg, is één van de nutteloze gedachten die door mijn hoofd vliegen.

Via punt 50 en een stadspark kom ik uiteindelijk in het centrum van Beveren. Nog steeds is de drang om te stoppen voor een foto niet bij me opgekomen en ik blijf dan ook doorgaan. Ik verlaat Beveren centrum en kom weer terecht in meer patattenvelden afgewisseld met baksteen.

Ergens van punt 5 naar punt 2 bevind ik me plots op een onverhard traktor-spoor van jewelste. Ondanks dat ik een tank van een fiets heb, moet dit geen 500 meter meer duren vooraleer ofwel ik ofwel mijn fiets het begeef, denk ik bij mezelf. Ik zweer u, kasseien zijn peanuts vergeleken met dit geweld. Als het uiteindelijk te moeilijk wordt om te fietsen valt mijn euro, voor de tweede keer vandaag, dat ik waarschijnlijk fout zit. Ik keer om en na wat zoeken blijkt inderdaad dat ik de afslag gemist heb. Het moest wel degelijk een onverhard pad zijn, maar zo onverhard nu ook weer niet. Na enkele minuten arriveer ik in het centrum van Vrasene dat zich klaar maakt voor de foor.

Omstreeks half twee stel ik vast dat ik al ongeveer 30 kilometer in de benen heb en eigenlijk nog steeds nergens ben. Ook van het plan om meer noordelijk te reizen om een mooier en vooral ander zicht te hebben is nog niets in huis gekomen. Ik verwacht geen bergen, pijnbomen of toendra maar wat anders dan agrarisch gebied zou leuk zijn. Ik bekijk de kaart en vanaf punt 81 zou ik op een autovrij pad langs het water moeten zitten. De tussenliggende punten besluit ik dan ook te skippen en ik knal rechtdoor richting Sint-Gillis-Waas.

In Sint-Gillis-Waas zoek ik de afslag naar 81 op en van dan af wordt het fietsgewijs wat interessanter. Ik bevind me nu op een soort van groene, autovrije snelweg: nu eens langs een beek, dan door een stuk bos, dan door een weide en altijd rechtdoor. Hier zitten dus al de fietsers: senioren, koppels, jonge Nederlanders, gezinnen... allemaal vonden ze het vandaag een geschikte dag voor een fietstochtje. Ik houd even halt op een bankje in de schaduw en verorber wederom wat Sultana koekjes met bosvruchten. Een mens moet van iets leven.

De vernoemde snelweg volg ik via punt 84, 86 en 91 tot in Stekene. Aan punt 94 sla ik links af richting 'Stiltepad' aan het kanaal van Stekene. Een leuk stukje natuur, grotendeels onverhard.

Ik bedenk dat dit gebied schitterende foto's kan opleveren bij mist of bij magic hour. Ook het latere stuk langs de Moervaart zou zich hier uitstekend toe lenen in diverse weersomstandigheden. Helaas zijn we reeds namiddag en levert een blauwe hemel meestal niet mijn soort foto's op.

Ook ben ik hier duidelijk niet alleen. Voor mij fietsen twee tortelduiven hand in hand. Ik rinkel mijn bel en breek zo even de luchtbel der liefde. Niet alleen tortelduiven vind je hier, maar ook ganzen, met hopen.

Enkele minuten later verlaat ik het Stiltepad en kom via Sinaai bij de Moervaart uit.

Ik fiets tot aan punt 79 bij de Dambrug van Moerbeke, waar ik 20 minuten pauzeer voor nog meer Sultana koekjes met bosvruchten. Een overvolle vuilbak houdt me gezelschap.

Aan punt 82 neem ik afscheid van de Moervaart en sla links af richting punt 84 en vervolgens langs Domein Puyenbroeck over een onverhard pad tot punt 88. Ik blijf rechtdoor gaan, passeer wat mede-aardbewoners in de vorm van paarden, tot op een T-splitsing.

In plaats van links naar punt 85 te gaan, laat ik de knooppunten even voor wat ze zijn en ga rechts tot op de N449. Onderhand is het best wel bloedheet geworden en de lol er ver af. Via punt 98 neem ik de snelste weg naar Lochristi en wil verder de Antwerpse Steenweg tot Gent volgen.

Tenminste, dat is het idee. In Lochristi staan echter plots aanwijzers voor fietsers om rechts af te slaan voor Sint-Amandsberg. Die volg ik dan ook en zo fiets ik nu op een klein baantje parallel aan de N70. De weg neemt een bruggetje over de R4 en een paar straten en bochten verder realiseer ik me dat ik niet meer weet waar ik ben. Dit stuk staat niet meer op mijn kaart, en ik rijd dan maar op goed gevoel richting huiswaarts. Het zou wel heel zwak zijn om nu de GPS van mijn gsm in te schakelen.

Ik passeer zigzaggend verschillende woonwijken van aardbewoners van de menselijke variant - van villa met Audi A8 tot krotwoning met gammele fiets - en ondertussen heb ik geen flauw idee of ik nu in Oostakker of Sint-Amandsberg zit. Gelukkig zit er wel een kompas op mijn fiets en ik redeneer dat zolang ik maar zuidwestwaarts blijf mikken ik op den duur die trouwe Schelde wel moet kruisen. En zo duikt plots het nieuwe complex aan de Rozenbroeken voor me op, op een scheet van huis, iets voor de vijven.

Eens thuis stel ik vast dat op één of andere vreemde manier ik gisteren 74 kilometer reed van Gent tot Antwerpen (Merksem). Op een paar 100 meter na blijkt de afgelegde afstand van vandaag opnieuw exact 74 kilometer van Merksem tot Gent en dat via een compleet andere weg.

Wil dit nou zeggen dat dit allemaal niet echt is?

Voor de liefhebbers, download hier de route in Google Earth.