#blogje

[mohair-schrijft]

Een boterhammetje

De brasserie van het verpleeghuis is dicht, we mogen een uur op bezoek. Gedrieën sloffen we naar haar kamer, zetten haar voorzichtig in haar favoriete stoel. Ze wijst naar me, knikt goedkeurend naar mijn outfit. Als een mannequin show ik mijn blouse en vest. ‘Allemaal nieuw joh?’ doet mijn broer er nog een schep bovenop. We zijn weer thuis. Ooit maakte ze mijn kleding. Mijn moeder dommelt in, haar handen maken bewegingen in halfslaap. ‘Wat doet ze, zit ze te breien?’ fluistert mijn broer. Er valt een diepe stilte, roerloos kijken we naar haar. Nog maar een maand geleden was besloten haar medicatie te geven omdat ze zo opstandig was.

Ik kijk door het raam naar de grote vijver. Vanaf mijn plek lijkt het alsof we op een boot zitten. Ik scheur de verpakking open. De dag ervoor had de verzorger gebeld om te laten weten dat mijn moeder geen pyjama’s meer heeft. Haar kleding is gelabeld, begin dit jaar hebben we vier nachtjaponnen meeverhuisd. In de badkamer zet ik de net gekochte toiletspullen neer. Eerst trek ik door. Ineens begrijp ik waarom er nieuw nachtgoed nodig is. Tot mijn verbazing staan er twee flessen halfvol met shampoo. Spullen zwerven hier van kamer naar kamer.

Broer laat foto’s zien van zijn zoon en vriendin. Is het nog hetzelfde meisje? vraagt mijn moeder traag. Ondertussen inspecteer ik haar kledingkast. Hij knikt, somt de de namen op van haar broer, mijn zoon. Mijn moeder kijkt zonder herkenning, lijkt ver weg. Tot ze begint te vertellen. Het klinkt raadselachtig en toch vertrouwd. Hoelang is het geleden dat ik met haar in discussie ging? Dat we samen kibbelden, zorgeloos. Mijn moeder was als een vangnet.

We schuiven het mondkapje opzij. Ze kijkt naar onze gezichten, lacht flauwtjes terug, dan, als schiet het haar plotseling te binnen: ‘Willen jullie een boterhammetje?’

https://www.metronieuws.nl/lezerscolumn/2020/11/lezerscolumn-boterhammetje/

[mohair-schrijft]

Toen de diagnose kwam

De familie van mijn vaders kant, stuurde ik ook het bericht. Mijn vader, hij leeft niet meer, heeft  twee zussen rond mijn moeders leeftijd, hun hele leven al sportief. In zijn familie komt Alzheimer niet voor. Zou dit meespelen? Het meest verdrietig voor haar was dat ze vanaf dat moment, niet meer mocht autorijden.

Haar broer en zwager laten regelmatig van zich horen. Komen mijn moeder ophalen, nemen haar mee naar verjaardagen. Zij bellen, houden het gesprek kort, vragen of ze een pen pakt en wachten totdat mijn moeder de afspraak op de kalender in de keuken heeft genoteerd. Ook haar schoonzus, die mijn moeder kent vanaf haar veertiende, belt haar op of regelt via ons dat mijn moeder weet dat ze op bezoek komt.

Een broer liet lange tijd niets van zich horen. Het viel mijn moeder op. Het zou me niet verbazen als hij zich geen raad wist. Je zal het hele proces met je moeder maar hebben mee gemaakt, vervolgens met je oudere zus, dan de vrouw van je broer en dan nog je jongste zusje.

Bea, een kennis, stond plotseling bij haar op de stoep. ‘Ik wilde even kijken of je hier nog steeds woont’ had Bea gezegd. ‘We bleven buiten bij de deur staan. Ik vroeg haar binnen, ze zei dat ze snel weer ging en een andere keer op bezoek zou komen’. Sindsdien heeft mijn moeder haar niet meer gezien.  

Haar beste vriendin  maakt geen haast, neemt mijn moeder serieus, maar er valt ook veel te lachen. Ze bezocht het Alzheimercafé, neemt mijn moeder mee voor een kop koffie bij de Hema, doet samen boodschappen met haar. Ruim vijftig jaar zijn ze bevriend, spreken iedere week af. Ik herinner me als kind, dat haar vriendin toen al geduldig was. Ze las mij en haar dochter regelmatig voor.  

Mijn moeder wilde haar verjaardag vieren. Wie weet hoe het volgend jaar zal gaan? Mijn broer en zijn vriendin logeerden bij haar, namen de organisatie op zich. Haar beste vriendin en man, hielpen mee. Iedereen was er. Ook de broer die ze had gemist.  

Gelukkig maakte mijn broer foto’s.

Die laten we mijn moeder zien, als ze ons ongelovig aankijkt.  

https://samendementievriendelijk.nl/blog-toen-de-diagnose-kwam?utm_campaign=oktober&utm_term=blog-leesmeer&utm_source=nieuwsbrief&utm_medium=email

[overwijs]

Het nakijkfeest is weer begonnen. Een paar weken na de start van het schooljaar is het weer tijd om toetsen van leerlingen na te kijken en feedback te geven. Na het maken van de toets vraagt leerling A. (13 jaar): Mevrouw, kijkt u snel na? Ik: Ik doe mijn best, maar nee ik kijk niet snel na. Snelheid van nakijken verschilt, hangt af van focus, tijdsdruk van andere taken, zorgvuldigheid, tijd van het jaar en nog veel meer factoren. Ik ben niet de snelste, maar doe altijd mijn best, analyseer en reflecteer op de uitkomsten en probeer zo zorgvuldig mogelijk te zijn. Ik doe mijn best. Zelfs op zondagavond!

[overwijs]

Cliffhanger

“Nee mevrouw! U kunt nu niet stoppen met uw verhaal, dit kan echt niet!" "Jullie zijn duidelijk geen cliffhangers gewend in de les..."

Nou... Je kan wel zeggen dat dit geen dagelijks gesprek is in het onderwijs.

Ik vertel graag verhalen en het vak NaSk leent zich daar soms goed voor. Onder andere bij het aanleveren van de begrippen massa, volume en uiteindelijk dichtheid.

Voordat ik het begrip dichtheid kan aanleren moet ik massa en volume goed uitgelegd hebben. Om massa en volume later te kunnen koppelen aan het volledig nieuwe begrip dichtheid vertel ik het bekende verhaal over Archimedes.

Archimedes liet een kroon maken van goud en wilde weten of deze ook echt van puur goud is gemaakt of dat hij bedonderd werd. Ik vertel dat Archimedes aan het werk gezet werd om een oplossing te vinden, hoe kon de koning er achter komen of hij van goud was? Archimedes wist het antwoord nog niet en was ten einde raad.

Ik: “Om tot rust te komen nam Archimedes een lekker bad. In gedachten verzonken had Archimedes niet door dat hij het bad te vol had laten lopen, toen hij er in ging zitten...”

Leerling: “Steeg het water!”

Leerling: “Stroomde het bad over!”

Ik: “Jullie zouden nu denken hè chips! Nu moet ik dweilen...”

Leerling: “Nou.... Ik niet hoor!”

Ik: “Of jullie moeder roepen om te dweilen.”

Ik: “Archimedes dacht niet over opruimen na maar sprong uit het bad, rende de straat op...”

Leerling: “Ieuwl!!!! Naakt?”

Ik: “Daar doe ik geen uitspraken over maar ik denk dat de meeste mensen naakt in bad gaan”

Ik: “Hij rende de straat op en riep ‘Eureka, Eureka’”.

Ik: “Hij had de oplossing gevonden, waarom? Dat vertel ik de volgende les!” Leerling: “Ik kan nu al niet wachten tot vrijdag, dan hebben we weer les."

[mr-rockatansky]

Lekker man, die winter. Sneeuw. Warme chocolade melk met slagroom. Appeltaart en twee weekjes vakantie tussen mijn verjaardag en de tweede week van januari. Daarna is het weer hetzelfde gezeik. Het hele land - inclusief Facebook - in rep en roer als er vijf centimeter bevroren vocht tegen de grond aan klettert. Leuk. Sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen stampen en je naam in grote gele letters pissen. En soms even met de trein. Niet omdat je soms moet. Omdat de trein soms rijdt. Soms. Soms wel. Soms niet. De ene wisselstoring volgt de andere op. Nog steeds is dit land, dat zichzelf letterlijk en figuurlijk op de kaart zette door miljoenen liters water de middelvinger te geven, niet bestemd tegen wat poedersneeuw. Want dat is het. Niet meer. Niet minder. Sneeuw kennen we hier niet. Noord VS. Canada. Groenland en Scandinavie. Daar ligt sneeuw. En daar rijden de treintjes het hele jaar door. Probleemloos. Maar hier dus niet. Busje. Niks bijzonders, zou je zeggen. Nee hoor. Busje doet gewoon effe twee keer zo lang over het traject tot aan mijn bushalte. En die laatste tien minuten tot het station? Maak daar eens dertig van.. En kom je dan wel op tijd op het station dan vertelt de dame wiens stem het hele perron vult je wel dat je trein niet rijdt. Niet later. Niet soms. Nee. Gewoon niet. Oja, de intercity die straks komt. Die met tien minuten vertraging. Die laten we verder rijden als stoptrein. Goed en wel vijfentachtig uur later kom je dan eens een keer aan op school. Ach. Een goed excuus en een mooi verhaal later zit je gewoon weer in die zelfde poeptrein naar huis of je lief. Schat. Ik kom er aan. Maar houd maar geen rekening met me voor het eten. Dat haal ik waarschijnlijk toch niet.

[mr-rockatansky]

Met je waterschade..

Waarom sta ik nog op voor oude dametjes in de bus? Waarom help ik Japanse toeristen nog hun loodzware tas 30 treden naar beneden te sjouwen? Waarom vraag ik nooit die laatste 5 cent terug aan de kassa? Waarom geef ik die vervelende en slordige serveerster nog altijd een fooi? Ik krijg er toch niks voor terug! "Ja, maar Sander! Je hebt een dak boven je hoofd, een lief vriendinnetje aan je zij, wat wil je nog meer!?"

Nou, misschien een telefoon die het na 5 maanden godverdomme gewoon nog doet, zonder gezeik? Een internet verbinding die niet elke 8 seconden wegvalt? Eens een keer niet een stukje van m'n tand afbreken als ik chips eet? Douche gel die niet prikt op m'n lippen als ik belletjes blaas? Italiaanse roerbakgroente zónder fijngesneden wortel? Ja, ik zeik. En veel! Maar is het nou zo veel gevraagd niet door dat soort kleine kutdingetjes worden geïrriteerd? 

Ik zie de bui al hangen. Morgenvroeg maar bellen met Hi, of er toevallig een monteurtje naar me toe kan komen om m'n telefoon te repareren. Altijd ook net in het weekend. Dikke kans dat het niet on-the-spot gerepareerd kan en dat ik 'm moet meegeven. Met een beetje pech geen fatsoenlijk leentoestel en met nog effe wat meer pech roepen ze bij de garage: "Tja, da's waterschade, hè? Kennen we niks aan doen, hè?" Want zo gaat het nou altijd. Waterschade? De dichtstbijzijnde waterleverancier op het moment dat m'n Note'je kuren kreeg bevond zich op 4 meter afstand, met tussen hem en het water in nog eens een betonnen muur. Zodra de constatering waterschade blijkt de zijn, ga ik Hi - of KPN.. of Samsung.. wie dan ook - eens laten zien wat waterschade is en trommel ik de eerste de beste brandweerlieden op hun brandslang op dat hoofdkantoortje van ze te mikken. Met je waterschade. 

Mocht het trouwens niet zo zijn en ik krijg gewoon lief een gerepareerd toestel terug, dan kom ik hier natuurlijk nog op terug en bied ik lief m'n excuses aan. Maar het zal godverdomme eens zo zijn. 

[mr-rockatansky]

Niets vergeten, niets gepasseerd.

Veel gezegd, veel vergeven. 

Veel gebroken, veel te helen.

Alles nog te redden.

[mr-rockatansky]

Genoegen nemen

Met een flink volle sleutelbos trek ik de voordeur van het slot. Lichtvoetig stap ik naar binnen en laat de metershoge deur achter me dichtvallen. Het geluid echoot door de trappenhal. Ik plaats een voet op de eerste trede, maar bedenk me. Dezelfde bos steek ik in het minuscule slotje van m’n brievenbus. Naast wat brieven van de belasting en de huisbaas vind ik alleen een uitnodiging voor een fotografieshowcase in de galerij in de buurt. Met de enveloppen onder m’n arm glijd ik de trap op. Vier verdiepingen hoger hetzelfde riedeltje. Voordeur open, dicht, echo. In die anderhalve minuut traplopen is het donker geworden. Zo is de aankomende winter. Koud en donker. De post vindt zijn weg naar het kastje, evenals de sleutels. Ik knip het lampje bij de deur aan. De gordijnen laat ik nog even open. Het heeft wel wat. De stad is niet in het bezit van een gigantische skyline, maar alles behalve lelijk. Ik knip een tweede lamp aan, een leeslamp bij de bank. Ik rits m’n lange jas open en loop naar een langwerpige boekenkast in de hoek van de kamer. Vanwege het minimale aantal boeken en de overdaad aan langspeelplaten geniet het eerder de naam platenkast. Mijn wijsvinger glijdt over de ruggen van de kartonnen omhulsels en willekeurig trek ik er één uit. Ik haal het vinyl uit de hoes en struin richting het allerkleinste tafeltje in het gehele appartement, waar vanuit vol trots een platenspeler het licht van de enorme toren aan de overkant van de straat in mijn ogen reflecteert. Binnen enkele seconden galmt een jazzy ritme door het huis. Met mijn jas die nog om mijn lichaam drapeert loop ik richting de keuken, waar een geopende fles rode wijn me sinds de vorige avond staat op te wachten. Voorzichtig tover ik een groot wijnglas uit één van de kastjes boven het aanrecht en vul het met een meer dan normale hoeveelheid wijn. Ik ontdoe me van mijn jas en draag het glas naar de bank. Onderweg gris ik de telefoon uit de oplader en draai ik een nummer. Ik laat me in het hoekje van de driepersoonsbank vallen. Terwijl ik een eerste nip van de wijn neem wordt er aan de andere kant van de lijn opgenomen. Kort stel ik me aan de vrouw voor. ‘Wanneer?’