Juni 2016, inmiddels weer een bolletje met haar en al meerdere keren naar de kapper geweest.
Wie had kunnen denken, dat ik, Hilde met altijd lang haar, in 1 jaar zoveel verschillende haardracht zou hebben.
Ik zelf in ieder geval niet. Maar toen de kanker en de chemo om de hoek kwam kijken, met de zekerheid van haarverlies, heb ik besloten er maar het beste van te maken.
Niet dippen, maar genieten van alle mogelijkheden.
Dus voordat de chemo begon ging ik van lang naar kort. Met Nikki aan de schaar voordat de kapper ermee aan de slag ging. En de haren gedoneerd, want waarom weggooien wat anderen zo goed kunnen gebruiken??
En als het dan toch kort is, en uit gaat vallen, kan je het bestrand wel 4x verven op 1 dag. Want ach.. verpesten?? Lekker belangrijk 😂😂
En toen het moment van de echte uitval, precies 2 weken na de eerste chemo. Dat was toch wel even een slik momentje..
Maar na een dag wennen aan het idee, in de avond weer een feestje gemaakt. Want ja, dit was toch echt het moment om die echte hanekam een keer te knippen en te scheren.
Vanaf toen ging ik dus kaal door het leven. Moeilijk? Minder dan ik had verwacht. De ene helft van de tijd een doekje, de andere helft van de tijd lekker bloot of een pet. Wel een voordeel van de zomertijd. Zag mezelf toch echt niet met een pruik op het strand zitten. Een petje gooi je zo af als je de zee in springt, zou niet weten hoe dat gestaan had als ik m’n haar had afgedaan op het strand. 😉.
En gelukkig was iedereen het met me eens:
De kids (toen 19, 17 en 10): “pruik? Doe ff normaal mam!!”
M’n lief: “eindelijk hetzelfde kapsel”
De mannen op m’n werk: “doe dat doekje lekker af, wij hebben toch ook geen doekje op ons (kale) hoofd?”
De kleine buurtkinderen: “mamma van Nikki, waarom heb je geen haartjes meer?” Ik: “omdat ik medicijntjes slik en daardoor vallen m’n haartjes eraf.” Kindjes: “oké 😊”
Omdat ik deze periode best speciaal vond en het positief wilde herinneren, heb ik ook twee fotosessies laten maken van m’n kale bollie.
Ik was trots op m’n koppie.
Vakantie bollie, hardloop bollie, het-gaat-weer-groeien-en-ik-krijg-pluisjes bollie, het-wordt-weer-echt-haar bollie..
En toen waren we een jaar later.
Met weer echt haar en echte kapsels. Om de maand iets anders. Nu is het nog kort, nu kan het.
En nee, ik laat het niet kort. Veel te veel werk in de ochtend. Het staat wel en ik kan lekker uitproberen, maar mis toch nog steeds m’n kapsel waar ik altijd aan gewend was. Dus komend jaar gewoon nog vanalles uitproberen, totdat het weer een normale lengte is en deze kapsels (ik hoop voof oor altijd!??) in de geschiedenisboeken verdwijnen.
Maar wél met een positieve herinnering.
Van haar, naar geen haar, naar haar. Een jaar in kapsels. Juni 2016, inmiddels weer een bolletje met haar en al meerdere keren naar de kapper geweest.