#brandownc

[raniakarad]

[Εξι μήνες // Brando]

[xatzifragetiki]

 Σου είπα θα τα καταφέρουμε μα , δεν είμαι απ’ αυτούς που όσα λένε κάνουν πράξη συχνά...

brando aka @sikonebrando

[tzin-sketo-mwrh-alkola]

Αϋπνία...

02:49

Εδώ και 4 ώρες σκέφτομαι τι μπορεί να σημαίνει αυτή η σύντομη, καθώς και καταστροφική για τον εγκέφαλό μου, απάντηση. αυτή η κατακκόκινη καρδία που στην οθόνη μου πιο πολυ το μάτωμα θυμίζει, παρά την αγάπη και την καλοσύνη..

Είναι το άτομο που, αν και δεν μιλούσαμε ποτέ για σοβαρά προσωπικά θέματα και σπάνια ανταλλάζαμε απόψεις, λέγαμε τις βαθμολογίες μας απο τα τεστ, διαγωνίσματα, εργασίες, projects, κλπ. Ξέρουμε καλά και οι δύο ότι αν θέλουμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο πρέπει να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο, καθώς αυτός ήταν ο πιο ηλίθιος. Κιόμως για αυτό νόμιζω πως χρησιμοποιούμε αυτόν, γιατί δεν θέλουμε να έρθουμε κοντά. Έτσι πίστευα δηλαδή, αλλά μάλλον κάτι πήγε λάθος με τους συλλογισμύς μου. Φαίνεται καθαρά πως προσπαθεί, μάταια βέβαια, να με πλησιάσει.

Είχα αποδεχτεί πια πως θα είμαι μία από τους κοινωνικά ανσφαλείς, στην απέξω, χωρίς απαραίτητα αυτό να με ενοχλέι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποκλείει το κάθε ενδεχόμενο μιας σχέσης.

Αυτός όμως εδώ και καιρό είναι επίμονος. Ίσως τελικά να πρέπει να τον πλησιάσω, όχι για κάποιο είδος κακόγουστης σχέσης που συνιθίζονται τώρα πια σε αυτές τις ηλιίες, αλλά για να ανοιχτώ σε αυτόν και να καταλάβει τον λόγο που δεν θέλω κάτι σαν το παραπάνω... Σιγά, δεν είναι κάτι τρομερό. Ένας ακόμα θα είναι... Οι προηγούμενοι βέβαια ήταν ηλίθιοι και μόλις τους εξηγούσα τι πάει στραβά με το μυαλό μου, θύμωναν και έφευγαν με την τελευταία τους κουβέντα να είναι “Ναι Οκ! Δεν αφήνεις καλύτερα τις δικαιολογίες! Δεν είμαι κανα χάπατο, ξέρεις...” Εε, τελικά να που προδώθηκαν από μόνοι τους, αφού νόμιζαν πως ήταν ψέματα. Δε βαριέσαι...

03:17 

Πετάχτηκα πάλι ξαφνικά. Έκοψα ένα όνειρο που μέρα με την μέρα εδώ και μια βδομάδα γινόταν ο χειρότερος εφιάλτης μου. 

“Δεν πρέπει να τον βλέπεις στον ύπνο σου! Δεν πρέπει! Ξέχνα τον! Δεν αξίζει να βασανίζεις το κεφάλι σου με ψεύτικες θεωρίες ότι και κάλα μια μέρα θα μπορέσεις να έχεις αγόρι! Εδώ και δύο χρόνια όλα πάνε λάθος...” Έλεγα στον εαυτό μου κάθε φορα στην μέση της νύχτας που ξύπναγα απότομα.

Λαχανίασμενη, χωρίς λόγια, λουσμένη με κρύο ιδρώτα και μια μόνιμη τώρα πια απόγνωση στο βλέμμα, ρίχνω απότομα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.

03:34

Σκέφτομαι πώς είναι ο ύπνος. Ξαπλώνεις, μετά κλείνεις τα μάτια σου και ύστερα κοιμάσαι. Έλα εύκολο είναι! Κάντο! Ναι, εύκολο μόνο να το λες, καλύτερα! Προσπαθώ όμως ξέροντας βέβαια πως κατά 99% θα αποτύχει και αυτή η προσπάθεια... Κλείνω τα μάτια μου. Ύπνος όμως δεν εμφανίζεται. Ανοίγω ξανά τα μάτια και κοιτάω το ταβάνι... Προσπαθώ να σκεφτώ! Μάταιο όμως... Εκνευρίζομαι και κλαίω!

04:19

Επιτέλους με παίρνει ο ύπνος.

06:58

Ντριν! Το ξυπνητήτι φωνάζει! Σχολειό πάλι...