R.I.P. to a real one...
ή αλλιώς αντίο asks, ήταν τέλειο όσο κράτησε, εκτός απ' το τέλος που δεν ήταν.
Είχα πει στον εαυτό μου πως ενώ το θέλω καιρό τώρα, για λόγους συμβολισμού και ψυχαναγκασμού, θα κλείσω τα asks πρώτη Σεπτεμβρίου και η μέρα αυτή αισίως ξημέρωσε.
Δε θέλω να είμαι overly dramatic, αλλά είμαι αυτός που είμαι και δε θα μπορούσα να το κάνω σιωπηλά.
Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά συνειδητοποίησα πως αυτό που έκανε τα asks τόσο διασκεδαστικά, αλλά και thought provoking παλιά, ήταν η δική μου ενασχόληση με το Tumblr. Με το να είμαι πιο ενεργός, άνοιγα περισσότερες συζητήσεις, είχα πιο άμεση συμμετοχή και η κουβέντα είχε χώρο και χρόνο να εμβαθύνει, μιας και απαντούσα πολύ πιο άμεσα και ο καθένας μπορούσε να κάνει chime in και να πει τη δική του άποψη δημιουργώντας μια ευχάριστη συζήτηση μεταξύ όλων μας.
Έχω αποδεχτεί όμως πως τόσο η δική μου μουσική πορεία, όσο και της Marseaux που τη διαχειρίζομαι με την ίδια φροντίδα, δε θα μου επιτρέψουν ξανά να έχω τον ίδιο ελεύθερο χρόνο να συμμετέχω με τον τρόπο που συμμετείχα και δε σας κρύβω πως ενώ με στεναχωρεί σε ένα βαθμό, νιώθω πραγματικά τυχερός που ο χρόνος μου πλέον είναι αφοσιωμένος εξ ολοκλήρου στην τέχνη· όσοι είστε εδώ από παλιά ξέρετε πως αυτός ήταν ανέκαθεν ο στόχος.
Τον τελευταίο καιρό παρήκμασε το inbox μου, διότι η δική μου ταμπλερική αδράνεια, οδήγησε στο φαινόμενο του "κουτιού παραπόνων" μιας και στην απουσία των συζητήσεων, το ask πολύς κόσμος το θυμόταν μόνο όταν ήθελε να μου πει κάτι που τον πείραξε και συνειδητοποίησα πως δε μου κάνει καλό το να μπαίνω μια φορά τη βδομάδα να διαβάζω την αφιλτράριστη σκέψη κάποιου που συχνά περιείχε μαλακίες, γιατί μη έχοντας το χρόνο να απαντήσω, απλά ξενέρωνα.
Παρατήρησα επίσης πως τον καιρό που ήμουν πολύ ενεργός, ήταν επειδή είχα πολύ συχνότερα κυκλοφορίες να συζητήσουμε και ήταν ακόμα όλα πολύ πιο πειραματικά, μιας και έφτιαχνα έναν τελείως δικό μου ήχο, χωρίς να σκαμπάζω απόλυτα, οπότε το feedback με βοηθούσε άμεσα. Πλέον νομίζω έχετε καταλάβει πως έχοντας περισσότερη εμπειρία και έχοντας τον πήχη πιο ψηλά, παίρνω το χρόνο μου πριν κυκλοφορήσω κάτι. Κάπου εδώ να πω πως κρατάω ανοιχτό το ενδεχόμενο να ανοίγω τα asks στα πλαίσια κάποιου release για μία βδομάδα ας πούμε, ώστε να μπορώ να κατανέμω λίγο χρόνο στο να είμαι ενεργός και να κουβεντιάζουμε. Έχοντας μπει στο τριπάκι να γράψω την ανθολογία με τα εμπνευσμένα απ' το ΤΛΣΚ διηγήματα, θα ήθελα σίγουρα να ακούσω πως σας φάνηκαν.
Μου τη δίνει επίσης ακραία που το tumblr περνάει σε μια νοοτροπία τύπου facebook και instagram, όπου γίνονται κινήσεις για να σε πείσουν να χορηγήσεις το post σου για να το δει κόσμος. Εγώ το εκτιμούσα ως πλατφόρμα, επειδή έδινε μια αμεσότητα στην επικοινωνία μεταξύ μας. Άμα είναι να μας ζητάει λύτρα για να πούμε δυο κουβέντες, να πάει να γαμηθεί κι αυτό.
Αυτά τα ανούσια απ' το μέτωπο λοιπόν. Σας ευχαριστώ πολύ αν το διαβάσατε όλο και παρακάτω ακολουθεί μια σειρά από spoils που ξέρω πως θέλετε και γαμώτο, σας αξίζουν.
