amigos vam os
a tal fonte de ondas tal lh'eu madre deille o mar cervo ferido do meu veer amiga foss'eu font'u amor fremoso bever meu irá ferido do vai morrer vai no amor
© Manoel T, 2024
seen from Türkiye

seen from United Kingdom
seen from United Kingdom

seen from United States

seen from Pakistan
seen from Kazakhstan
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from United Kingdom

seen from China

seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Bulgaria

seen from Austria
seen from Pakistan
seen from Türkiye

seen from Singapore
seen from China
seen from China
seen from United Kingdom
amigos vam os
a tal fonte de ondas tal lh'eu madre deille o mar cervo ferido do meu veer amiga foss'eu font'u amor fremoso bever meu irá ferido do vai morrer vai no amor
© Manoel T, 2024
Santa Maria,
Strela do dia,
mostra-nos via
pera Deus e nos guia.
O que vos nunca cuidei dizer
D Dinis Rei de Portugal
Milton Nascimento - Caicó (Cantiga - Tema folclórico) Brazilian Music Domínio Público. Recolhido por Teca Calazans e Milton Nascimento. Do álbum Sentinela, 1980. Canção também recolhida por Villa-Lobos, 3º movimento das Bachianas nº 4. 13 Caicó Aria Cantiga - Mario Adnet (Um Olhar Sobre Villa ... : Monica Salmaso et Edu Lobo etc "Aria (Cantiga do Caicó) da Bachianas nº 4" de Heitor Villa ... Cantiga de Caicó (Ária da Bacchiana nº 4, H. Villa-lobos ... Pena Branca & Xavantinho - " Cantinga Caicó " - YouTube Pena Branca e Xavantinho - Cantiga Caicó (Ao Vivo) Som ... Caico (Cantigas) - Tema Folclórico - YouTube : par Ney Matogrosso Caicó Cantiga - YouTube
Baden Powell e Vinícius de Moraes - Bocoché (1966)
A Virgen mui groriosa
Esta é de como o crerizon meteu o anel eno dedo da omagen de Santa Maria, e a omagen encolleu o dedo con el.
A Virgen mui groriosa, Rea espirital, dos que ama é ceosa, ca non quer que façan mal. Dest' un miragre fremoso, ond' averedes sabor, vos direy, que fez a Virgen, |Madre de Nostro Sennor, per que tirou de gran falla a un mui falss' amador, que amude cambiava seus amores dun en al.
A Virgen mui groriosa...
Foi en terra d'Alemanna que querian renovar has gentes ssa eigreja, e poren foran tirar a majestad' ende fora, que estava no altar, e posérona na porta |da praça, sso o portal. A Virgen mui groriosa... En aquela praç' avia un prado mui verd' assaz, en que as gentes da terra yan ter seu solaz e jogavan à pelota, que é jogo de que praz muit' a omes mancebos mais que outro jog' atal.
A Virgen mui groriosa...
Sobr' aquest' ha vegada chegou y un gran tropel de mancebos por jogaren à pelot', e un donzel andava y namorado, e tragia seu anel que ssa amiga lle dera, que end' era natural.
A Virgen mui groriosa...
Este donzel, con gran medo de xe l' o anel torcer quando feriss' a pelota, foy buscar u o põer podess'; e viu a omage tan fremosa parecer, e foi-llo meter no dedo, dizend': «Oi mais non m'enchal
A Virgen mui groriosa...
Daquela que eu amava, ca eu ben o jur' a Deus que nunca tan bela cousa viron estes ollos meus; poren daqui adeante serei eu dos servos teus, e est' anel tan fremoso ti dou porend' en sinal.» A Virgen mui groriosa... E os gollos ficados | ant' ela con devoçon, dizendo «Ave Maria», | prometeu-lle log' enton que des ali adelante | nunca no seu coraçon outra moller ben quisesse | e que lle fosse leal.
A Virgen mui groriosa...
Pois feit' ouve ssa promessa, o donzel logo ss' ergeu, e a omagen o dedo cono anel encolleu; e el, quando viu aquesto, tan gran pavor lle creceu que diss' a mui grandes vozes: «Ay, Santa Maria, val!
A Virgen mui groriosa...
As gentes, quand' est' oyron, correndo chegaron y u o donzel braadava, e el contou-lles des i como vos ja dit' avemos; e conssellaron-ll' assi que orden logo fillasse de monges de Claraval.
A Virgen mui groriosa...
Que o fezesse cuidaron logo todos dessa vez; mas per consello do demo ele d' outra guisa fez, que o que el prometera aa Virgen de gran prez, assi llo desfez da mente como desfaz agua sal.
A Virgen mui groriosa...
E da Virgen groriosa nunca depois se nenbrou, mas da amiga primeira outra vez sse namorou, e per prazer dos parentes logo con ela casou e sabor do outro mundo leixou polo terreal.
A Virgen mui groriosa...
Poi-las vodas foron feitas e o dia sse sayu, deitou-ss' o novio primeiro e tan toste ss' adormyu; e el dormindo, en sonnos a Santa Maria vyu, que o chamou mui sannuda: «Ai, meu falss' e mentiral!
A Virgen mui groriosa...
De mi por que te partiste e fuste fillar moller? Mal te nenbrou a sortella que me dést'; ond' á mester que a leixes e te vaas comigo a como quer, se non, daqui adeante averás coyta mortal.»
A Virgen mui groriosa...
Logo s' espertou o novio, mas pero non se quis ir; e a Virgen groriosa fez-lo outra vez dormir, que viu jazer ontr' a novia e ssi pera os partir, chamand' a el mui sannuda: «Mao, falsso, desleal,
A Virgen mui groriosa...
Ves? E por que me leixaste e sol vergonna non ás? Mas se tu meu amor queres, daqui te levantarás, e vai-te comigo logo, que non esperes a cras; erge-te daqui correndo e sal desta casa, sal!»
A Virgen mui groriosa...
Enton ss' espertou o novio, e desto tal medo pres que ss' ergeu e foi ssa via, que non chamou dous nen tres omes que con el fossen; e per montes mais dun mes andou, e en un' hermida se meteu cab' un pal.
A Virgen mui groriosa...
E pois en toda ssa vida, per com' eu escrit' achei, serviu a Santa Maria, Madre do muit' alto Rei, que o levou pois conssigo per com' eu creo e sei, deste mund' a Parayso, o reino celestial.
A Virgen mui groriosa...
— Cantigas de Santa Maria, Alfonso X (El sabio).
Cantiga da Sereia