Ένα σημειωματάριο τσέπης και μια γεμάτη βόλτα στην πόλη αρκούν, όπως προστάζει ο Χέμινγουεϊ. Ένας συγγραφέας ξέρει πως να φροντίσει τα υπόλοιπα. Όποτε μια σκέψη ή μια παρατήρηση σου ξύνει τα δάχτυλα, θα σταματάς σε μια κολόνα και θα την κάνεις λέξεις. Χωρίς πολλές φανφάρες. Αν η ιστορία είναι αληθινή, είναι καλή. Κι αυτό φτάνει.
Λοιπόν, νομίζω πως το πράμα άρχισε να χαλά από τότε που εκείνος ο κρετίνος, ο Νικολαΐδης, έγραψε για τα κουρέλια το '78. Καθετί που ήθελες να ζήσεις, καθετί που ήθελες να πεις, αλλά ντρεπόσουν, το έκανε ο Νικολαΐδης σε φιλμ. Τρία στο πηλίκο. Μεθύστε, η ζωή έγινε βαρετή. Ζήστε, το μεθύσι έγινε βαρετό. Χρειάζονται πολλές ιστορίες για να περιγράψουν ένα λάθος, αλλά μόνο ένα λάθος για να κάνει μια ιστορία. Μάντεψε τί από τα δύο συνέβη, όπως προστάζει η Άννα-Μαρία με τη σειρά της.
Με τον Χρήστο μας αρέσει να παίζουμε ένα παιχνίδι συχνά-πυκνά. Διαλέγουμε μια θεματική περίοδο και υποδυόμαστε ρόλους. Roleplay, για να μιλήσω πρόστυχα. Εμείς θα ξαναφέρουμε τα 60's. Μουστάκια. Μαντήλια-ποσέτ στο πέτο. Πουά φορέματα. Γοβάκια. Σουίνγκ. Σαμπάνιες.
Να έρχεσαι με το παλιό Φορντ και να μου λες "Ντύσου, κοκόνα μου, θα πάμε στο ταβερνάκι μας".
"Πάμε τσίφτη μου", μου απαντάς για να με καλμάρεις και μου ζητάς σιγαρέτα και φούμο.
Στο κουτούκι μας, εγώ πίνω κοκκινέλι και 'συ βερμούτ και ουίσκι Vat66. Σβήνεις τον σέρτικο Παπαστράτο σου και με τραβάς στην πίστα να χορέψουμε.
Μας κοιτούν όλοι και λένε "Ποια είναι αυτή η πλούσια που κυκλοφορεί ο Πλακώνας;"
"Θα πρέπει να 'ναι η κόρη του Δεληπετρή, κάναμε μαζί με τους γονείς της διακοπές στην Ύδρα", σχολιάζει ο Ναύαρχος από το βάθος, κοιτώντας συνοφρυωμένος από το μονόκλ του.
Εσύ όμως "μου την έκανες", μπαμπέσα, είσαι ερωτευμένη με τον Γιώργη από το Μπουρνάζι.
Δεν υπήρχε τότε Μπουρνάζι μάγκα μου, από την Κοκκινιά είναι ο Γιώργης. Εκείνη ήταν η εποχή που εσύ βρήκες τον Γιαννάκη τον Πουλόπουλο και τραγουδούσατε παρέα "Απόψε κάποιος θα χαθεί".
Καλά όλα αυτά, αλλά πάλι μου χτύπησαν για τα κοινόχρηστα και δεν άνοιξα, το γυρίζω στον ρεαλισμό. Θα ξανάρθουν στις εννιάμισι.
Ο χρόνος είναι ψέματα, το ξέρουν; Επιμένει ο Χρήστος ποιητικά.
Σκέφτομαι, επειδή θα τους δώσω τα χρήματα έτσι κι αλλιώς, να τους αφήσω ένα χαρτί στην πόρτα "Έτυχε κάτι έκτακτο. Είμαι Θεσσαλονίκη. Θα σας δώσω τα κοινόχρηστα τον επόμενο μήνα".
Εγώ λέω να βάλεις ένα αυτοκόλλητο "The party is here". Τί διάολο; Θα ντραπούν που ήρθαν χωρίς δώρο, δε θα χτυπήσουν και θα φύγουν.
Τελείωσαν τα λάθη, όχι οι ιστορίες. Νιώθουμε ώριμοι, όταν είμαστε απλά ασφαλείς.*
Η ζωή είναι ένα ατέρμονο road trip, κάθε στάση για ξεκούραση και μια ιστορία. Έτσι κι αλλιώς -όπως είπε κι ο Αναγνωστάκης- η ποίηση δεν πρόκειται να σώσει τον κόσμο. Μπορεί όμως να τον ελαφρύνει. Οι επαναστάσεις βάφονται με αίμα και βία όχι με τετράστιχα και πρόζα. Συγχωρέστε τους συγγραφείς. Εσείς έχετε την ψυχή τους κι αυτοί τα λεφτά σας.
http://the6milliondollarstory.com
