De singel gaat in ere hersteld worden. Die woorden horen de jonge mensen van Utrecht nu al jaren. De verhalen van moeders over de ouwe singel die de binnenstad omlijnde zijn haast poëtisch te noemen. De tijd waar je nog een ouderwetse brug over moest om van Vreeburg na Ondiep te fietsen. Je hoort al snel de rancune in de stem van de mensen van de pre-beton periode waarin Utrecht zicht in onder doop. Een verdwaasde generatie van beleidsbepalers uit de jaren 60-70 die besloten het oude karakter van Utrecht aan te randen en het lelijkste gebouw van het universum uit de grond te stampen. In een tijd waar de bomen tot aan de hemel rijkten en waar lelijk beton als übermodern werd bestempeld.
Utrechts uit het pre-beton tijdperk haten HC winkelcentrum. Begrijpelijk. Het is een log, lelijk gebouw zonder ramen en sfeer. Het is een mislukte poging een heerlijke shopping mal neer te zetten zoals ze die kennen in Berlijn en London. Nu, anno 2015, zijn er mensen uit de jaren 60-70 generatie bezig om Utrecht weer haar oude karakter terug te geven. Minder beton, meer simplistisch, maar toch modern en massaal. UCS gaat op een vliegterminal lijken en HC minder op een lelijke karbonkel. Maar het belangrijkste: de singel gaat weer om de oude binnenstad heen. Zoals het hoort. De tripjes rondom de singel, ’s avonds. Met het gele licht van de lantaarnpalen over de grintpaden. Het is er ideaal om de gedachten even los te laten en te denken hoe mooi het leven in Utrecht wel niet is.