W naszej szerokości geograficznej podstawowym surowcem do produkcji cukru jest burak cukrowy. Około 40% światowej produkcji cukru korzysta właśnie z buraka cukrowego jako surowca. Pozostała część produkowana jest z trzciny cukrowej. Żyzne ziemie Kujaw oraz Wielkopolski zdeterminowały silny rozwój rolnictwa i przetwórstwa buraka cukrowego na tym obszarze. Buraki cukrowe trafiają do fabryki z pól rolników najczęściej przy pomocy ciężarówek. Dawniej niemalże każda cukrownia posiadała swoją linię kolejki wąskotorowej, która służyła jako główny środek transportu buraków. Obecnie rolę tą przejęły ciężarówki, a kolejki zakładowe stanowią często lokalne atrakcje turystyczne, o czym jeszcze wspomnę. Przywiezione na teren fabryki buraki poddawane są kontroli jakości. Pobierane są próbki poprzez specjalne próbopobieraki, których jeden z nich widoczny jest na lewo od kabiny ciężarówki. W zakładowym laboratorium sprawdza się polaryzację buraka, czyli zawartość cukru w jego tkance. Polaryzacja buraków wynosi zwykle około 20%, lecz ze względu m.in. na czynniki atmosferyczne może wynosić mniej. To właśnie polaryzacja jest jednym z czynników, determinujących ilość wyprodukowanego cukru, a także stanowi podstawowy wskaźnik służący do rozliczania się cukrowni z rolnikiem. Po pobraniu próbek ciężarówka podjeżdża pod punkt rozładunku, gdzie buraki są wysypywane i trafiają do kanału spławnego, skąd przy pomocy wody pod ciśnieniem kierowane są do procesu oczyszczania w buraczarni. Niegdyś rozładunek prowadzony był metodą mokrą, gdzie rolnik podjeżdżał ciągnikiem z przyczepą pełną buraków pod tzw. elfę wodną. Elfa stanowiła rodzaj wieży ze specjalną dyszą, która spłukiwała buraki z przyczepy przy pomocy wody do kanału. ________________________________________________ Sugar beet unloading from truck. Link