#denemebirki

[hawaizaada]

Ertelediğim o yazı / İçe dönüş-çöküş

Rıza makamına varma gayesiyle çıktığım bir yol vardı; elimde olana şükrettiğim fazlasına gözümün ucuyla bile bakmadığım, insanı insan olması yönüyle kabullendiğim, ben her şeye yeterim bana seni gerek seni dediğim, almayıp vermeye çalıştığım.. sevgi, saygı, anlaşılmak ve kabullenmenin her zerresine muhtaç gibi sarıldığım.. beklentilerin kuyusunda boğulayazdığım.. verilen sözlerin tutulacağını sandığım.. karşılıklı olduğuna inandırıldığım bağların karşı tarafta hiç olmayışıyla ansızın yüzleştiğim..

Kendimi karşımdakinin aynasında bulacağım sanarken kırk parçaya bölündüğüm; kim olduğumu, ne yapacağımı sorguladığım günlerim oldu.. Düşünmekten uyuyamadığım gecelerim, hissizlikle donup kaldığım günlerim peşinden geldi.. Sonra bir korku geldi acısı unutturdu yolu da yolda olanları da.. Hep daha kötüsünü düşünürken çok şükür her karanlığın sonunda olan oldu hiç ummadığım iyilikler güzellikler sardı dört bir yanımı.. Olandaki bir hayırdansa olmayandaki bin hayır yolumu aydınlattı..

Dönmeyecek olanın ardından su dökülmeyeceğini, kurumuş çiçeklere su verilmeyeceğini, kanadı kırılan kuşların yuvasının kafes olduğunu, iki dünyada da mutluluğun yolunun dengede olmaktan geçtiğini.. vermeden almayı, sanmaktan vazgeçmeyi, mantığın her zaman işlemediğini, yollarda sapakların bulunduğunu ve daha nicesini öğrendim ve öğreniyorum..

Rabbim doğrusu bana göndereceğin her hayra muhtacım..

[guneybati]

Selametle gidemediğin bir günün Adaletin pek de var olmadığı bir uykusunun sabahında Yargılarken, film karakterleri gibi başa sarıp sarıp geçmişini

Üzülmez deseler kolay, değil çünkü Suçsuzluğun kefaleti, ya ödenemeyecek kadar büyük Ya da kabul etmiyormuş ki devlet Koymamış böyle bir yasa, kitaplarına. Ya akla gelmemiş, ya da zaman yetmemiş olacak ki günlük işlerden, Bir ihtimal, ihtimal vermemişler zaten.

Yok canım,

Hava soğuk; giyersin ceketini, ya da tüyleri kaşındıran bir battaniyenin altında, Yanan bir kaloriferdir odanda, ya da soba, fark etmez Yine, fark etmez, nereden, nasıl  Belki eski tip video oynatıcılardan, Ya da tek tuşunda minik parmak uçlarının, günümüz çocuklarının

Sen yine sarıp sarıp başa, tekrar tekrar, izlersin.

[istanbulfood]

I think I have a long way to go! we'll see in a week... #kimchi #homemade #oldumuacaba #fermentation #denemebirki (at Istanbul, Turkey)

[uzaklardanbiyerden]

Unuttular. İnsan olmak hatırlamakla başlıyordu. Gözlerini açmakla başlıyordu. Görmekle başlıyordu. Ama unuttular. İnsan olmak boş bir sayfayı renklendirebilirdi. Hayat verebileceği sayfalara gözlerini kapadılar. Yırttılar. Paramparça ettiler. Hayatları söndürdüler. Unuttular. Verilmemesi gereken görevler verdiler, yapılmaması gereken vazifeler. Söndürdüler umutları. Renkler yokoldu. Unuttular bizi. Unuttu insanlar. Okunmaması gereken ne kadar şiir varsa her kelimesi okundu sırıtkan ağızlarda. Sahteciliğin verdiği gülümsemeyle alkışlandı şairler. Kandırıldı hepsi. Anladık dediler. Anlamadılar. Unuttular. Akıllarının ucundan bile geçmedik.

[uzaklardanbiyerden]

Bazı cümleler tam olarak böyle saplanıyor zihnimize. Biz oturup düşünmeye vakit bulamadan, kelimeler teker teker, acımadan geliyor. Arkamıza yaslanıp gözlerimizi yumuyoruz. Perdeler açılıyor.

[uzaklardanbiyerden]

Şehirlerinde kalbi vardır, onlarda kırılır, onlarda sever, onlarda ağlar. Şehirler eskimek pahasına binlerce insan alıp binlerce insan döker sokaklarında, eskidikçe ruhu yücelir, eski bir şehir, eski bir ruh demektir. Sağlam bir mizaç, katman katman tarih barındırır dostlar. Ne kadar para harcarsanız harcayın ne kadar lüks ne kadar pahalı ne kadar konforlu binalar yaparsanız yapın ne kadar insan gelirse gelsin ya da ne kadar büyük olursa olsun şehrin ruhu değişmez. Her şehrin bir ruhu vardır, her insana yansıttığı her insana gösterdiği farklı bir ruhu vardır. Ankara deyince kimi insanın aklına siyah gelir, karanlık gelir, hüzün gelir, kiminin aklına mavi gelir, huzur gelir, dostluk gelir. İstanbul gelince kiminin aklına aşk gelir kiminin aklına acı gelir, kiminin aklına o binlerce damla deniz için tek tek sevgi sözcükleri yazmak gelir, kiminin aklınaysa içinde huzur bulunmayan, nereye kaçmaya çalışsa insan olan, öylesine bir kent gelir. Şehirlerin ruhu vardır. Kimisi ismiyle gülümsetir kimiyse paramparça eder yürekleri.

[uzaklardanbiyerden]

Bazen kaçmak ilk hedef olmaktır katile, ben nerden kaçmaya çalışsam bataklıkta batarken buluyorum kendimi. Dünyadan kaçmaya çalışsam zincirler kopmuyor, kendimden kaçmaya çalışsam zihnim beni sıkı sıkı tutuyor. Kaçmak zor, kaçamamak kaçınılmaz.

[uzaklardanbiyerden]

Acı hissedilmeyi talep eder. Yavaşca konar kalbe, ufak bir kıpırtıyla sızlar beden. Acı hissedilmeyi ister, ufakta olda en derinde hissedilir. Acı, tüm her yere yayılmak ister. Küçük ya da büyük olması değiştirmez. Acı, acıdır.