GüneyBatı

Writings below Photographs. From İstanbul, Turkey

[guneybati]

Selametle gidemediğin bir günün Adaletin pek de var olmadığı bir uykusunun sabahında Yargılarken, film karakterleri gibi başa sarıp sarıp geçmişini

Üzülmez deseler kolay, değil çünkü Suçsuzluğun kefaleti, ya ödenemeyecek kadar büyük Ya da kabul etmiyormuş ki devlet Koymamış böyle bir yasa, kitaplarına. Ya akla gelmemiş, ya da zaman yetmemiş olacak ki günlük işlerden, Bir ihtimal, ihtimal vermemişler zaten.

Yok canım,

Hava soğuk; giyersin ceketini, ya da tüyleri kaşındıran bir battaniyenin altında, Yanan bir kaloriferdir odanda, ya da soba, fark etmez Yine, fark etmez, nereden, nasıl  Belki eski tip video oynatıcılardan, Ya da tek tuşunda minik parmak uçlarının, günümüz çocuklarının

Sen yine sarıp sarıp başa, tekrar tekrar, izlersin.

[guneybati]

Yaklaşık 3-4 yıl önce Tünel’de bir müzik dükkanına gitmiştim, Cumartesi günü saat 4-5 gibiydi sanırım. Dükkânın içinde almak istediğim şeyi depodan getirecek olan adamı bekliyor, bu sırada dükkândaki diğer ilgi çekici şeylere bakıyordum.

Ben dükkâna girdikten 2-3 dakika sonra içeriye lise öğrencisi olacak yaşta 2 çocuk girmişti. Utangaç ama efendi halleriyle, bir tanesi amfi ve gitar denemek istediğin söyledi. Dükkândaki adamlar çocuğa denemek istediği gitarı ve amfiyi verdiler, sonra yeniden kendi işlerine bakmaya koyuldular.

Bilenler bilir, tüneldeki müzik dükkânlarının mimarisi biraz içli dışlıdır, misal; küçük bir bağlantıyla bağlanan yan yana iki dikdörtgen oda gibi, bu tarz müzik dükkanları ve üst katlarında ufak asma kat depolar görmek mümkün. İşte ben de öyle bir dükkanda adamı beklerken, çocuk da hemen yan tarafta amfi ve gitarı deniyordu. O sırada, dükkândan içeri 30’lu yaşlarında, burnu havada tavırları 15 metre öteden kolaylıkla görünen bir adam girdi. Çalışanlar -muhtemelen müzisyen olan- bu adamı tanıyor olacaklardı ki “hoş geldin ……..…..” dediler. Adam selamlaştı, havadan sudan konuştu. Herhalde konuşacak konusu bitmiş olacak ki etrafına bakmaya başladı ve çocuğu gördü. Çocuk, hala kimseyi rahatsız etmeden bir köşede gitar çalmaya devam ediyordu. 

Adam çocuğa döndü ve bir anda

“Sen gitar çalmasını biliyor musun da amfi deniyorsun ha?”

dedi..

Çocukcağız kafasını kaldırdı ve adama baktı, ben donakaldım, buz gibi bir dereye fırlatılmışa döndüm, konuşamadım. Muhtemelen diğer insanlar da ya olanı anlamadı, ya da umursamadılar. Çalışanlar bana isteğimi getirirken ve ben paramı öderken çocuklar yavaşça mağazadan çıktı..

Üzülerek kabul etmem gerekirse muhtemelen o adam, -meraklı bakışlarla çok sık karşılaşılabilecek bir yer olan Tünel’de enstrüman denemeye cesaret etmiş- çocuğun içindeki azıcık kalmış öz güven kırıntısını da orada yedi bitirdi. Daha da kötüsü belki çocuk bir daha enstrüman deneyemeyecek, müziğe küsmeye bile daha yakınlaşacaktı, umarım en kötü senaryoyu düşünüyorumdur.Olmasın.

İşte bu yüzdendir, yıllardır enstrüman deneyen bir genç görsem aklıma hep bu an gelir ve çok ciddi üzülürüm..

Keşke ağzımdan 2 çift kelime çıksaymış da başını öne eğmeseymişsin. Umarım o adamın olduğundan 300 kat daha iyi bir müzisyen olmuşsundur, çünkü efendilikte öyle olduğuna eminim. Umarım çok da iyisindir.

Affet çocuk.

[guneybati]

John Mayer - Walt Grace's Submarine Test, January 1967

giysilerim buruştu kirlilerim birikti çok fazla yeni insanla tanıştım 3 gecedir dışarıda uyuyorum yıldızlar çok güzeldi hayatımda hiç bu kadar yıldız görmemiştim tepemdeki ağaç hışırdıyor şu an eric clapton dinliyorum fırsat bulduğumuzda alkol alıyoruz yemek düzenini oturtuyorum yatağımı beklediğimden daha az özledim şarkıda kendi mızıkamı duyuyorum, grubu özledim zaman ve gün kavramım biraz karıştı günler dolu ama hızlı geçiyor bu defteri aldığım için mutluyum

burada tanıştığım insanları bir daha görür müyüm bilmiyorum görmek isterim hani şurda bizim çocuklarla da iki çift laf etmek isterdim anne ve babamla pek konuşmuyorum, oysa aramız iyi büyümek böyle mi oluyordu? çünkü faturalarımı kendim ödemek istemem şu ara etrafta, sokaklarda pek insan görmemeyi özler miyim bilmiyorum rüzgar çoğaldı, iyi ki kazak giymişim

Defterimi ilk aldığım zamandan kalma 2 sayfa,

29 Temmuz 2013, saat 21:52, Mejls İlkokulu bahçesi, Varde, Danimarka

[guneybati]

Lavgar Mehmet

 Bundan 9-10 sene önce yayla evimizde birtakım yıkım/yapım işlerini yapması için bir adam tutmuştuk. Adı Mehmet.

“Bamyacı Mehmet derler bana” dedi, bamya satarmış pazarda. Çocuğu yok, karısı ile yaz kış kasabada yaşıyor. Az biraz geliri var, üstüne de bu takım işler ile cebini rahatlatıyor. Orta boylu, elli yaşlarında, hafif kırmızıdan esmerce, kıra yakın kısa siyah saçlı, bıyıklı, güleç bir adam Mehmet abi.

Olsa olsa 2-3 günlük iş vardı evde. Bahçeye taşlardan ufak duvarlar yapılacak, ora kırılacak, bura düzeltilecek falan. Konuşuldu, anlaşıldı; Mehmet abi işe başladı. İlk 15-20 dakika pek konuşmadı, sonradan açılıyormuş meğersem dili. Mehmet abi iki kürek sallar, sonra bana seslenir muhabbet ederdi. Hatta şu diyaloğun geçtiği bile olmuştur:

+: Muzaffer, gel hele

-: Efendim Mehmet abi?

+: Elektrik var mı?

-: Var abi?

+:Su?

-: O da var?

+: Hıı, iyi iyi madem…

Mehmet abi ilk gün o kadar çok konuştu ki, konuşmasından pek de rahatsızlığını belirtmeyen bizleri çok sevdi. Hatta 2-3 günlük işten sonra ben buraya takılırım diye eşyalarını bizim eve getirmeye kalktı, zor durdurduk.

2. Günde Mehmet abi’nin ilginç yönleri ortaya çıkmaya başladı. Mehmet abi, bir önceki sene eşine pek bir kıl olmuş; o kadar kıl olmuş ki yattığı yerde tavanda cin ve şeytanlar görmeye başlamış. Aslında Mehmet abi bizim evde rehabilitasyonda. Haliyle diline vurmuş adamcağızın. 2 günde neler anlattı neler. İnsanlarla mavra yapmayı çok seven dedemse Mehmet abiye “Lavgar” lakabını taktı. Gereksiz konuşan demekmiş. Benim de çok hoşuma gitti bu lavgar lafı. Gidip gelip dakika başı gülerek “Lavgar Mehmet” diyorum, küçüğüm tabi…

 Sonuncu gün hava epey sıcaktı, havada bulut yok. Biz sıcaktan söylenirken Mehmet abi karşı taraftaki dağın arkasına baktı, azıcık bulutu göstererek “yağmur yağacak” dedi. Dedi ama mümkün değil, hava kısa mesajla bayram tebriği atarak oy bekleyen siyasetçilerin kalbi kadar kuru.

2 saate varmadan bardaktan boşalırcasına yağmur yağmaya başladı. Ağzım açık, adamın nasıl tahmin ettiğine şaşırdım. Bizim gibi şehir çocuklarından daha iyi biliyor toprağını, takdir ettim ne olursa olsun. Öyle ki adamın havayı nasıl okuduğu ailede hala konuşulur.

3. yani son güne işin toparlama ve düzeltme kısmı kalmış, akşam olmuş, iş bitmişti. Mehmet abi –bizim evde daha fazla çalışamayacağına kafası bozularak- toplandı, hesabını gördü. Güle güle gitti.

En son o gün gördüm Mehmet Abi’yi.  Tavanda gördüğü şeytanları ne yaptı, karısına kafası bozuk mu, iyi mi ve en önemlisi hala çok konuşuyor mu merak ederim hala. Her yaz kasabanın Pazar yerinde Bamyacı Mehmet’i sorarım köylüye. Bilen yok.

Lavgar Mehmet’i bir daha göremedim tamam, ama görseydim herhalde aramızda şu konuşma geçerdi:

+: Mehmet Abi bamya var mı?

-: Var

+: Elektrik, su var mı?

-: O da var?

+: İyi iyi, allah eksik etmesin..

[guneybati]

Top

1. Sınıftaydım. Yüzde yetmişbeşi karambollerden oluşan futbol oyunumuz, sınıftaki çocuklar arasında okulun bahçesindeki karo kaplı sahada oynanıyordu. O gün, değil maçta topla buluşmak; ayağıma bile doğru düzgün top değmemişti. Ulan maçın başında topu alıp oradan oraya koşacağınıza topu sırayla paslaşsak, ısınsak falan? Al sana 1. sınıf(!) komün futbol. Yok efendim öyle mi olurdu peki? Alırdı biri topu; vay babam koş. Arkasından da izbandutlar depar atsın. Çelmeyle düşürsünler sonra kaşı yarılsın birinin falan. Neyse, gaza gelmeden toparlayayım:

İşte o maçın anlatacağım kısmı, benim için en heyecanlı dakikalarıydı, niye? Çünkü ayağıma ilk defa doğru düzgün top değecek; neden mi, e top bana doğru geliyor da ondan. Önüm boş, sahanın sınıflara bakan kısmındayım. Çılgınlar gibi koştum. Çünkü beyaz don ve atletleri anneleri tarafından takım olarak giydirilmiş, tombul çocuk sürüsünün tekmelerine ayaklarımı kurban veremezdim! Anın heyecanıyla attım deparı, müthiş sağ ayağımla ibretlik bir burun vuruşu yaptım!

.....

Top, hemen çaprazımdaki açık sınıf camından içeri girdi, sınıfın ortasında ders anlatan hocanın altına yapıştı. Kadıncağız, alenen camdan giren bir cisim tarafından yere yapıştırılmıştı! Sınıftaki çocuklar çılgınca gülmeye başladılar. Ben de korkudan altıma s...yorum afedersiniz ki çalılıklara saklanmışım.

Çıkardılar beni çalılıktan bir süre sonra (bulmaları az da olsa zaman almıştı) bir sıkıntı olmadı ama yerin dibine girdim. 7 değil de 17 yaşında olsaydım muhtemelen yırtmam daha zor olurdu tabi, ama bu seferlik paçayı kurtarmıştım. Olay hızlıca unutuldu.

2 sene sonra o hoca (her servise bir sorumlu öğretmen veriyorlardı) ile aynı serviste 1 sene belki daha fazla zaman geçirdik. Ne bir laf etti bana ne de başka bir şey yaptı. Hala düşünürüm ama; kadıncağız ya çok kibardı, ya da kafasına top atan dallamanın ben olduğumu bilmiyordu..

[guneybati]

Müziği açıp okuyunca daha bir keyifli :) Lise 2. Sınıftaydım. Eskisi bozulmuş olacak ki; babam, kendine yeni bir pikap almayı kafaya koymuştu. Amcamla yaptıkları yüksek ciddiyetli ama bol samimiyetli konuşmaların birinde aldığı nereden pikap bulacağı konusundaki  tüyoyu cebine koymuş; beni ve kardeşimi de peşine takmış Moda’dan Kadıköy’e tırmanıyordu.

Tam babamlık, sağlam bir dükkan adı vermiş amcam, isim vermeyeyim. Mutlaka buraya gidin dedi. Orayı aradık didik didik 1-2 saat. Sormadığımız yer kalmamasına rağmen bulabildiğimiz, yalnızca aynı isme sahip 7-8 metrekarelik ufak bir saatçi dükkanıydı. Yol sorarken üstüne pikap kelimesini de eklemeyi akıl edince Teoman diye bir adamdan bahsettiler. Biz de sora sora bulduk Teoman’ın adresini. Çarşının içinde, eski bir binanın en üst 2 katı. Biz çıkarken merdivenlerden Teoman da iniyordu. Tanıştık. Birlikte yukarı çıktık.

Saat 11:30 yoktu, Teoman 35’lik rakısını ve üzümünü yarılamıştı. Ama içilir. İçeriyi bir görseniz. Ömrümde hiç görmediğim farklı boyut, renk ve şekillerde pikaplar, müzik setleri, televizyonlar, radyolar, video oynatıcıları, neler neler… Bunlarla kaplı 2 katın tavanlara kadar dayanan –ki o yaşta tavan çökmesin diye olduğunu düşünmüştüm- metal rafları. Rafların içinde kutular, kutuların içinde kablolar, parçalar, kasetler, plaklar. Üstüne üstlük hemen kapıdan girince, L’yi andıran odanın uzak köşesinde, gençliğinde kalburüstü bir Anadolu Rock Grubunda bas gitar çalmış olsa hiç garipsemeyeceğiniz 2 adam, ellerinde tornavidalar, penseler, tamir işiyle uğraşıyorlar. Benim ağzım açık, gözler fal taşı...

Babam pikap durumunu açıkladı Teoman’a. Teoman hesap kitap etti, düşündü, eski dedi ama bir tane buldu. Ödünç vermiş ama. Şanslıyız ki komşu eskicilerden bir tanesi bizi peşine taktı, ödünç verilen yere götürdü, aldık pikapı. Babam heyecanlı. Teoman’ın yanına geri döndük, Babam orasına burasına baktı oldukça eskimiş pikapın, beğendi. Teoman’la hesaplaştılar ardından. Pikapı aldık, belli. Yanına da 2-3 plak hediye etti hatta. Açık olan ağzımı ve fal taşı gözlerimi toparlamaya çalışarak indim merdivenlerden. Babam –muhtemelen kendi başlarının çaresine bakacaklarını düşündüğü için- yanındaki 2 çocuğundan daha fazla önemsediği “yeni” pikabını sağ kolunun altına takmış, oyuncağını yeni almış çocuk neşesini baba tavrının altında daha fazla gizleyemeden yürüyordu, yanında kardeşim. Ben biraz arkadan ilerliyordum ki ayakkabı bağcıklarım açılmış, durdum. Durduğumu farketmediler, köşeden döndüler. Ayağımı sokak kenarlarındaki babalardan birinin üstüne koydum ayakkabımı bağlıyorum. İşim bitti. Kaldırdım kafamı. Amcamın bahsettiği dükkanın ışıklı tabelasını gördüm. Vitrininde pikaplar, hoparlörler, müzik setleri. Hepsi, pırıl pırıl. Tam babamın istediği gibi. Doğruldum, yürümeye devam ettim

Bizim “eski” pikap 2 seneyi görmedi. Bense dükkanı gördüğümü babama hala söyleyemedim.

[guneybati]

Tramvay'ın gittiği semtlerde tabanvayla dolaşılmış, fazlasıyla yorucu geçmiş bir günün sonunda eve gelmiştim. Kardeşim, üniversitelerin tanıtım günlerine gidiyor; tercih yapmak için -yanında bir arkadaşıyla- okulları geziyor, biraz da heyecandan yerinde duramıyordu. Bu süre zarfında da bende kalıyorlardı. Neyse, eve gelmiştim, unutmayalım: Girdim salona, muhabbete başladık, başladık başlamasına ama 5-10 dakika geçmemişti ki dışarıdan bir saksafon sesi gelmeye başladı: İyi de bizim sokakta saksafon çalan yok, biliyorum; bu arada çalan kim ise iyi de çalıyor.

Evin bir köşesinden diğerine koşuyorum, sesin sokağın ya da apartmanın neresinden geldiğini anlamaya çalışıyorum, en sonunda buldum: Karşı apartman! Kardeşimin ve arkadaşının meraklı bakışları altında saksafonu kurdum, askıyı boynuma taktım, camdan dışarı uzandım. Göremesem de hala çalıyor, bir ara durur gibi oldu; ben başladım. Adam muhtemelen şaşırmıştır ki bana süre verdi, ben durdum o devam etti, atışıyoruz, konuşuyoruz, sırayla çalıyoruz, yarışıyoruz, aynı anda çalıyoruz apartmandan apartmana, ve arada sadece bir sokak! Bir 10 dakika böyle geçti, ama atmosferi görseniz, bütün sokak çok samimi 2 saksafon sesiyle dolmuş. Özetle; güzel, çok güzel... Dedim, ve üst komşum bir hışımla panjurları açmaya, "Ben buradayım" dercesine camdan dışarı aşırı huzursuz, sinirli sesler çıkartmaya başladı. Durdum. Sokağın karşısına "Üstat, komşularım kızıyor, ellerine sağlık, çok keyifliydi" diye seslendim, aynı samimiyetle cevap geldi. Biraz sonra o da durdu. Buradan sokağın karşısındaki Saksafoniste de selam olsun. Hayatımın en güzel tecrübelerinden biriydi.

10 dk içinde durmak zorunda kalmak benim için sorun değildi, çalmak acayip keyifliydi çünkü; ama o günden sonra hayata olan bakış açısı nedeniyle üst komşuma çok acımaya başladım. 

[guneybati]

İhtiyaçtan değil, Ya da özlediğimden; Sadece,  Zamanınız gelmiş.

[guneybati]

Bir kerelik Yazı & Fotoğraf kuralını bozalım, ev yapımı, sıcak parçamızı paylaşalım dedik. Umarım seversiniz :)

[guneybati]

Parmakları tuşların üzerinde birinden diğerine doğru sekerken, müziğin tınısını dışarıdan gelen uğultu bozuyordu. 2 cam karşılıklı açık kalmış olacak ki; perdenin tülü, tamamen müzikten bağımsız sallanıyordu.

Arada tavandaki ışığa dalan gözüm, beyaz duvarlara bakınca kendi kendine yeşil şekiller oluşturuyordu. Birçok obje, birçok yer, mevsimler, insanları çağrıştırıyordu. Bulanık zihnimde görünür kalmış, hatırlamayı istediğim ya da istemediğim insanları, anları aklıma getiriyordu. O ki sorumluluklarımı keyfine göre ertelemek isteyen zihnim, durduk yere, istemesem de, çalan müziği fütursuzca yazıyordu aklıma. Aynı anda, hala müziğe aldırmadan oynarken perdenin tülü, penceremin önünde muhtemelen rötarlı kalkmış bir uçağın gürültüsünü karşılıyordu.

Yatağım toplu değildi, dağınıktı. Yorganım aklımdan daha çok karışık, çarşafım alnımdan daha çok kırışıktı.

Makineden alıp bir türlü çiftleyemediğim çoraplarım vardı odamda. Bağcıkları nedendir bilinmez hiçbir zaman yeterince uzun olamamış ayakkabılarımla yan yana duruyorlardı öylece. Sorumsuzca bir yere fırlattığım bir sürü eşya ve giysi vardı odamda. Bunun sadece eşyalara yapılacağından emin, öylece, işim düştüğünde kıymete binmeyi bekliyorlardı.