" وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْ "

Dünün kıyısında, yarının sınırında..

[hawaizaada]

Sevgili Günlük

Sevmek ve sevilmeyi bu denli isterken elbet de bunların yokluğuyla imtihan olacağımı biliyorum ama istemekten de alıkoyamıyorum kendimi.. yokluğunu boy aynasında izliyorum her gün.. Eksik yanlarımı çoğaltıyorum günbegün.. İçimdeki eksik parçalardan koca boşluklar oyuyorum; bir gün kara bir delik olup yutabilsin diye beni.. İnsan kendi elleriyle oluşturduğu boşluklardan kurtulabilir mi?

[hawaizaada]

Ertelediğim o yazı / İçe dönüş-çöküş

Rıza makamına varma gayesiyle çıktığım bir yol vardı; elimde olana şükrettiğim fazlasına gözümün ucuyla bile bakmadığım, insanı insan olması yönüyle kabullendiğim, ben her şeye yeterim bana seni gerek seni dediğim, almayıp vermeye çalıştığım.. sevgi, saygı, anlaşılmak ve kabullenmenin her zerresine muhtaç gibi sarıldığım.. beklentilerin kuyusunda boğulayazdığım.. verilen sözlerin tutulacağını sandığım.. karşılıklı olduğuna inandırıldığım bağların karşı tarafta hiç olmayışıyla ansızın yüzleştiğim..

Kendimi karşımdakinin aynasında bulacağım sanarken kırk parçaya bölündüğüm; kim olduğumu, ne yapacağımı sorguladığım günlerim oldu.. Düşünmekten uyuyamadığım gecelerim, hissizlikle donup kaldığım günlerim peşinden geldi.. Sonra bir korku geldi acısı unutturdu yolu da yolda olanları da.. Hep daha kötüsünü düşünürken çok şükür her karanlığın sonunda olan oldu hiç ummadığım iyilikler güzellikler sardı dört bir yanımı.. Olandaki bir hayırdansa olmayandaki bin hayır yolumu aydınlattı..

Dönmeyecek olanın ardından su dökülmeyeceğini, kurumuş çiçeklere su verilmeyeceğini, kanadı kırılan kuşların yuvasının kafes olduğunu, iki dünyada da mutluluğun yolunun dengede olmaktan geçtiğini.. vermeden almayı, sanmaktan vazgeçmeyi, mantığın her zaman işlemediğini, yollarda sapakların bulunduğunu ve daha nicesini öğrendim ve öğreniyorum..

Rabbim doğrusu bana göndereceğin her hayra muhtacım..

[hawaizaada]

Geleceğe şaşı gözlerle bakıyoruz. Çoğu zaman öylesine rast gelirse diye yaşıyoruz. Gölgemizden bile korkuyor ama bir kalbin kırılganlığından ve elimizde un ufak olabilme ihtimalinden korkmuyoruz.. Şerli insanlardan korkuyoruz sadece bu sebeple tüm saygıyı, nezaketi onlara sunup şerri elimizle dilimizle yayıyoruz..

Kibar, hassas bir insan gördüğümüzde elinden dilinden emin olduğumuzdan mıdır bilmem ne saygı ne sevgi ne de nezaket göstermiyoruz.. Zarifoğlu'nun ifadesiyle "içimizdeki itimiz" adeta bu insanlara saldırıyor sözlü, fiili, hak ettiği muameleyi göstermeyerek..

Sonra hep aynı edebiyat "Güzel insanlar güzel atlara binip gittiler"

[hawaizaada]

Kuşlara özenmek..

[hawaizaada]

Gereksiz "K" lar aldık..

Kalori, kafein, keder..

[hawaizaada]

[hawaizaada]

Teneffüs vaktinden fotoğraflı anı kayıtları..

Yaşamak böyle bir şey miydi?

[hawaizaada]

Heyhat!

[hawaizaada]

gün boyunca uyuyabilmek için akşam olmasını bekliyorum, akşamları ise beni saran ve uyuşturan huzursuzluk sebebiyle geç saatlere kadar boş ve amaçsız bir şekilde internet ortamında kendimi zehirleyip yine uykusuz kalıyorum..

[hawaizaada]

Hayat bu ya ayrılan sadece yollar olmazmış..

[hawaizaada]

Kalbim ve ruhum öylesine aç ki,

Açlığın ızdırabını dindirecek ve şifa olacak rızıklar lutfet Rabbim..

[hawaizaada]

Yalnız olmadığını bilmek insanın mevcut durumunu değiştirmediği ve sorununa bir çözüm olmadığı halde rahatlık veriyormuş ya..

Acaba sosyal mecrada başkaları için yarattığımız yapay benlikleri süsleyerek sunmamızın sebebi yalnız olmadığımızı, “biz de sizin gibi her alanda mükemmeliz, modayı, gündemi, teknolojiyi takip ediyoruz” demenin sanalcası olabilir mi..

Ya da görülür olmayanın yaşanmamış sayıldığı yanılgısına kapılmamız olabilir mi.. aynı görülmeyen, bilinmeyen acıların yaşanmadığını var saymamız gibi..

Ya daa en çok beğenilen sanal benliklerin harikulade olduğuna olan kesin inancımız; onlar gibi her alanda mükemmel olmak şöyle dursun bir alanda bile iyi olamayışımızın yakıcı yalnızlığı ile hayatın gerisinde ve başarımız olduğumuz yanılgısına sürüklediğinde bu kadar kötü hissetmemizin sebebi “bir ben kaldım fani dünyanın fenalığına” yargımız olabilir mi...

Ek: İlhan abinin bu soru ve sorgulamalarla ilgisi harikuladelik bağlamından: Görünen küçük alanda ihracat yapıyor olması. İlham nedir, kimden, nasıl alınır?

[hawaizaada]

Bir yanım “Seyahat ya Resulullah!” diye bağırırken diğer yanım yolların değil de hevesimin tükendiğinden olsa gerek gidecek yol mu kaldı diyor..

Bir yanımı keşfetmenin güzelliğini hakkel yakin olarak bilmenin büyüsü cezbediyor, diğer yanımı evin güzelliği, sıcaklığı ve konforu sarıyor.

Hem sonra kötü insanların şerleri korkutuyor, gideceğim her yere benden önce varacak olan düşünce ve kaygılarım ise yolları gereksizleştiriyor..

Her şeye rağmen durmuyor diğer yanım büyük harflerle zihnime kalbime "SEYAHAT" diye yazıyor da yazıyor.. ama bakışlarımı eyleme çevirince görüyorum ki

İstemek, karar vermek de yetmiyormuş çok eskiden yola çıkmalıydık* 

[hawaizaada]

Bilmediğimi biliyorum ama neyi bilmediğimi.. bunu nasıl, nerden ne zaman bilebileceğimi bilemiyorum..

[hawaizaada]

İnsanlık, ince düşünmekten üşütmemiştir değil mi?

[hawaizaada]

Anolog fotoğrafçılığa hayranlığım ve bana ait olan bir analog makinayla ruhu olan fotoğraflar çekmek gibi bir hayalim vardı..

Kardeşimin ve satıcının bir de ekonomik kaygılar sebebiyle istediğim makina olmadı, çektiklerim ve hissettiklerim hayalimin  gölgesine bile benzemedi..

Her ne kadar nefret etsem de bu durumdan.. ben yine hem hayalimden hem de kendimden vazgeçiyorum..

[hawaizaada]

Ben, İbrahim ağabey gibi zor günlerin altına sandalye çekemedim ama bir koltuk çektim kenara..

zor günler çetin ve uzun geçecek gibi..

Zaten kalp, beden, ruh yorgun bir de sandalye tepesine kondurmayayım..