#dimitris dimitriadis

[greekbooks-poll]

Έχεις διαβάσει το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη (1978);

Ναι

Όχι

Σκοπεύω να το διαβάσω

Δεν το τελείωσα

Voting ended onJul 18, 2024

[mr-mode]

The basis of a civilisation, its foundation and all its building materials, until the end of his architecture, is the body, the present body that is at all times pulsating by the sensual need to speak poetically. Culture is always an expression of the present body - anything else, however great, enduring and valid, it is essentially inactive next to the pulsating vitality of the burning and present body. This is how the flesh is glorified. The future of civilisation is this supreme and fragile matter.

[daemonianymphe-official]

Daemonia Nymphe 'Macbeth' CD trailer V, "Hecate's Wrath" extract

Daemonia Nymphe-Macbeth CD digipack out on the 1st of September 2017 by Portuguese Equilibrium Music.

Words by William Shakespeare, translation in Greek by Dimitris Dimitriadis, music by Daemonia Nymphe (Spyros GIasafakis & Evi Stergiou) http://www.equilibriummusic.com/ 

Commissioned by the National Theatre of Northern Greece

@ntngreece

[parapoesis]

Dimitris Dimitriadis

Dimitris Dimitriadis is a playwright, poet and translator, born in Thessaloniki, 1944. His first play, The Price of the Resistance in the Black Market, was directed by Patrice Chéreau in 1968. Several of his works have been staged by Anne Dimitriadis, Stefanos Lazaridis, Yannis Houvardas and Yannis Kokkos. In 1978, he published his first novel, I'm Dying Like a Country. He has translated works by Genet, Bataille, Gobrowicz, Blanchot, Nerval, Balzac, Koltes, Moliere, Euripides, Aeschylus, Shakespeare, Courteline, T. Williams and others.

wikipedia.org

[mr-mode]

«…Τι ήταν. Πάντα κυρίαρχο στη ζωή του, πάντα προήλαυνε με αυτοκρατορική δυναμικότητα που πρώτη συνέπεια της ήταν να κάνει το σώμα του να παραλύει, να καθηλώνεται στο σημείο όπου του συνέβαινε αυτό, έπειτα να κατακλύζεται σύγκορμος από μια αυθόρμητη ανεξέλεγκτη δύναμη η οποία δεν τον προετοίμαζε για την εμφάνιση και την επέλαση της, για τις διαθέσεις και τους στόχους της, και που η απόλυτη ανεξάρτητη από κάθε συγκυρία επιβολή της πάνω σε όλες τις άλλες λειτουργίες του σώματος και του μυαλού του, αγνοώντας την πραγματικότητα σε όλες τις διαστάσεις, υλικές νοητές, δημιουργούσε ακαριαία ένα μίγμα έξαρσης και καταστολής, ενθουσιασμού και απόγνωσης, έλξης και τρόμου, που ο κατακερματισμός του σε λέξεις δεν θα πρέπει να δώσει την εντύπωση διαχωρισμένων διαθέσεων οι οποίες συνευρίσκονται, αλλά μιας ενότητας που τα συστατικά της είναι αξεχώριστα και το καθένα έχει στοιχεία από το άλλο, έτσι ώστε ο τρόμος να είναι και έλξη, ο ενθουσιασμός να έχει χαρακτήρα καταστολής, και η ευδαιμονία πλευρές απόγνωσης, η συνάρτηση τους όμως μέσα σε αυτό το απτό και απερινόητο μάγμα αφαιρούσε από τον ίδιο οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης και ελέγχου εκ μέρους του, κάνοντας τον, στην πιο υψηλή εκτίναξη της ενεργητικότητας του, να αισθάνεται ταυτόχρονα ολότελα αφοπλισμένος αδύναμος απογυμνωμένος, εκτεθειμένος στις ίδιες αυτές δυναμεις που μετατρέπονταν από ευοίωνες σε δυσοίωνες, από ευεργετικές σε εξολοθρευτικές, και την ίδια στιγμή τον έφερναν στην αποκορύφωση της ζωτικότητας και στην καταβαράθρωση της, σε μια αχαλίνωτη ορμή ζωής και μια τάση αυτοθανάτωσης , άνοιγαν τον κόσμο και τον έκλειναν, υπόσχονταν τα πάντα και συγχρόνως τα αναιρούσαν, τα προσέφεραν και τα απέκλειαν, με ένα ανεξήγητο και πάντως όχι ελέγξιμο, ούτε προβλέψιμο, αν και γνωστότατο μηχανισμό, ο οποίος παρήγαγε δύο αντικρουόμενα μεταξύ τους σύνολα εσωτερικών καταστάσεων οι οποίες και οι δύο ήσαν δικές του, ήσαν αυτός, και που η συγκρουσιακή τους συγκατοίκηση και σχέση τον οδηγούσε στο σημείο να είναι ένας άνθρωπος ευλογημένος και την ίδια ακριβώς στιγμή στιγματισμένος, στα πρόθυρα της μεγαλύτερης χαράς, της μοναδικής ίσως ευτυχίας που μπορεί να προσφέρει η ζωή σε ένα μέτοχο της, και ενός νεκροθαλάμου όπου έβλεπε ήδη το σώμα του αποσυντεθειμένο από τα ανελέητα πλήγματα ενός πεισιθάνατου εχθρού ο οποίος δε επέτρεπε την παραμικρή καθυστέρηση στην εξόντωση της δυνατότητας μιας ολικής ευδαιμονίας η οποία διακρινόταν με εκθαμβωτική καθαρότητα στο πρώτο σκέλος του αντιφατικού διδύμου..».

Η ανθρωπωδία, Μία ατελής χιλιετία

[parapoesis]

Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη μισή. Η πραγματική ζωή της έχει περιέλθει προ πολλού σε ό,τι χρειάζεται εκείνο το μόνο ζωντανό μέρος της, εκεί όπου η ζωή τού σώματος διαλαλεί και υπερασπίζεται τα δικαιώματά της με όλους τους τρόπους τής φυσικής ανάγκης, τους τρόπους που αντιβαίνουν στην σύμβαση, στην συστολή και στην υποκρισία.

Δημήτρης Δημητριάδης, To Yψηλόφρον Yπογάστριο

[parapoesis]

Η περίπτωση μιας πόλης όπως η Θεσσαλονίκη, είναι ιδιάζουσα. Στην δική της περίπτωση έχουμε πάλι δύο επίπεδα ανισομερή και όχι ισάξια, μόνο που εδώ το επάνω μέρος είναι χωρίς κανένα ενδιαφέρον, άρα θα τολμούσε να πει κανείς ότι είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτο, και όντως είναι. Αυτό σημαίνει ότι η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη χωρίς σώμα από την μέση της κι επάνω.

Δημήτρης Δημητριάδης, To Yψηλόφρον Yπογάστριο