"Ona baktıkça yüreğimde çiçekler açıyordu. Yazın ortasında bahar havasını soluyordum. Sesinde içimi ferahlatan, yüreğimi hafifleten bir şey vardı. Varlığı varlığıma umut veriyordu."
"Tereddütle kalkan parmakları yüzümdeki yaşları sildi. Aynı babamın yaptığı gibi. Usulca hareket etti tenimde. Tıpkı annemin kopmasından korktuğu için çiçeklerini usulca silmesi gibi."
''Seni bulduktan sonra anladım senden öncesinde ne kadar az şey istediğimi, ne kadar azını hayal ettiğimi. Bu, biz... Duasını ettiğim, beklediğim her şeyden çok daha fazlası.''
Kitap: Okyanusun Alevi / Neslihan Kalaycı







