แปลแฟนฟิค You are the quiet after the storm (Trixya) - Aurora
คุณเคยรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ แต่คุณยังหายใจได้อยู่มั๊ย? เหมือนว่าคุณรู้สึกได้ถึงแรงดันของน้ำที่อยู่เหนือคุณ แต่คุณกลับสามารถเดินได้อย่างอิสระ
แต่ทั้งหมดที่คุณสามารถทำได้คือปล่อยให้ตัวเองดิ่งลงไปด้านล่างของอะไรซักอย่าง แม่น้ำ ทะเลสาป มหาสมุทร? และคุณพบว่าตัวเองกำลังจมอยู่ใต้นั้น
คุณรู้ว่าถ้าคุณลองต่อสู้กับมันและพยายามที่จะลอยขึ้นไปเหนือน้ำ คุณจะเสียแรงเปล่า แรงทั้งหมดที่คุณพยายามอย่างหนักจะทำให้คุณจมลึกลงไปเร็วขึ้นกว่าเดิมแม้ว่าคุณจะกลั้นใจ พยายามยื้อลมหายใจของคุณ แต่คุณรู้ดีว่าในที่สุดอากาศในปอดของคุณจะหมดและคุณจะจมลงไปในที่ที่คุณไม่รู้ความลึกและเหมือนจะลึกไม่สิ้นสุด โดยไม่มีโอกาสที่จะรอด
คุณรับรู้ถึงความมืดและเงียบสนิท จนได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจเสียงนั้นก้องอยู่ในหู หัวใจของคุณเต้นแรงมากเหมือนจะทะลุหน้าอกออกมา
คุณเคยรู้สึกแบบนั้นบ้างไหม? นั่นคือความรู้สึกที่ทริกซี่เผชิญอยู่
"คาเทีย" ทริกซี่กระซิบ มือของเธอกำเสื้อของคาเทียไว้แน่น เสื้อที่เขาทิ้งไว้ที่อพาร์ตเมนต์ของเธอตั้งนานแล้ว นานมากแล้ว..."คาเทีย เธอได้ยินฉันมั้ย"
ความเงียบมันครอบงำเธอ มันตามเธอไปทุกที่ ความเหงาค่อยๆกัดกินใจเธอ มันคอยย้ำเตือนเธอว่าเธอโดดเดี่ยวเธอได้แต่ภาวนาให้ได้ยินเสียงหัวเราะโวยวาย และรอยยิ้มที่เหมือนคนบ้าตามฉบับของคาเทีย สัมผัสมือของเขาที่วางบนขาของเธอ ท่าทางที่ไม่ได้สติเหล่านั้น ได้เข้ามาก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ
"เธออยู่ที่นี่ใช่มั้ย" ทริกซี่ เงยหน้าไปบนเพดาน อ้อนวอนต่อพระเจ้า "ได้โปรด ขอให้เธออยู่ที่นี่"
เธอหยิบเสื้อขึ้นมาที่จมูกและค่อยๆหายใจสูดกลิ่นของเพื่อนเธอที่ยังคงอบอวนอยู่ในผ้ากลิ่นของบุหรี่ น้ำหอมและสเปรย์ฉีดผม มันไม่ใช่กลิ่นที่ดีเลยซักนิด แต่ ทริกซี่ รักมัน เธอรักมันเพราะมันมีกลิ่นเหมือนเขา
"วันนี้เป็นวันที่หนักมาก ฉันต้องการให้คุณจับมือฉันและบอกฉันว่าทุกอย่างจะโอเค ทุกอย่างจะโอเคใช่มั้ยคาเทีย?"
ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง เสียงเดียวที่ได้ยินจากห้องนี้ คือเสียงถอนหายใจของทริกซี่
ขณะที่เธอนั่งอยู่ปลายเตียง ความทรงจำต่างๆมันย้อนกลับมา เธอจำได้ทุกอย่าง จำช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันกับ คาเทีย เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าในบ้านของทริกซี่ และเขามักจะมานอนค้างกับเธอเสมอ ทั้งสองกอดกันใต้ผ้าห่ม บนเตียงนี้ เตียงที่ตอนนี้ทริกซี่นั่งอยู่ตามลำพัง
เสียงกระหึ่มของฟ้าร้องพร้อมด้วยแสงกระพริบจากฟ้าแลบ พายุกำลังก่อตัวและฝนก็เริ่มตกตามลำดับ ฝนโหมกระหน่ำกระทบบนหน้าต่างห้องที่เงียบสนิททำให้ ทริกซี่ สะดุ้ง
-
"ทำไมเธอถึงได้... เขาเป็นแฟนของฉัน! "ทริกซี่ กรีดร้อง ร่างกายสั่นไปทั้งตัว "เธอ..เธอควรจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน!" คาเทีย คร่ำครวญ "ทริก, ฉันบอกเธอแล้ว มันมืดและเขาเป็นคนจูบฉัน ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเขา ฉันสาบาน!" "เขาจะไม่ทำอย่างนั้นกับฉัน" ทริกซี่ปฏิเสธอย่างขึงขัง เธอไม่ฟังเหตุผล "เขารักฉัน เขาจะไม่นอกใจฉัน"
คาเทีย ตัดสินใจรอ รอจนกว่า ทริกซี่ พร้อมที่จะฟังเธออธิบาย โดยไม่โวยวายใส่เธอ และไม่โยนความผิดให้เธอ ในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำ เธอจึงเดินไปสูบบุหรี่เพื่อให้ใจเย็นลง
ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก แต่เมื่อสูบบุหรี่ คาเทีย ไม่ได้สนใจฟ้าฝนแม้แต่น้อย ยอมตัวเปียกเพราะร่างกายต้องการนิโคติดมากกว่าที่จะไปหลบฝนเพื่อให้ตัวแห้ง และฝนเม็ดเล็กๆคงไม่ทำร้ายใคร ใช่มั้ย?
แต่ แน่นนอนว่า ทริกซี่ เดินตามเธอไป พร้อมกับคำโต้เถียงของเขา "เธอจะเดินหนีออกมาง่ายๆแบบนี้ไม่ได้"
คาเทีย จุดบุหรี่ที่คาบไว้ในปาก สูบเข้าไปเฮือกใหญ่ ระบบประสาทของเธอสงบลงทันที เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธออธิบายมันมาหลายครั้งแล้ว และตอนนี้แทบหมดความอดทน
ทริกซี่ทำหน้าตาหงุดหงิด มือกอดอก เพราะเรื่องที่กำลังขุ่นเคือง และเพื่อทำให้ตัวเองอุ่นขึ้นจากลมหนาว
"โอ้ว ตอนนี้เธอทำเป็นไม่สนใจฉัน"
คาเทีย ถอนหายใจและมองไปที่เธอ "ไม่ ฉันไม่ได้ไม่สนใจเธอ ฉันแค่ไม่รู้ว่าเธอต้องการให้ฉันพูดอะไร"
"พูดว่า ขอโทษ" ทริกซี่ทำหน้านิ่ง นั่นหมายความว่าเธอจริงจัง
"เดี๋ยวก่อน.." คาเทีย หัวเราะฝืดๆ แม้ไม่มีอะไรน่าขำก็ตาม "เธอต้องการให้ฉันพูดว่า ฉันขอโทษที่แฟนเธอจูบฉัน?"
"ไม่" ทริกซี่หายใจแรง "ฉันอยากให้เธอขอโทษที่จูบแฟนฉัน แล้วก็ยังโกหกฉันอีก"
คาเทีย จ้องทริกซี่อย่างผิดหวังและไม่สามารถหาคำพูดใด ๆ มาพูดได้ คาเทียมักจะพูดว่ามันไม่สมเหตุสมผล แต่นี่ก็มากเกินไปแล้ว แม้แต่กับเธอ
เธอส่ายหัวและยกมือ "ฉันจะไม่พูดอีก ทริก เมื่อไหร่ที่เธอรู้ความรู้สึกของตัวเอง ค่อยโทรหาฉัน"
คาเทีย เดินไปตามฟุตบาทข้างถนนและรอให้ถนนโล่งขึ้นเพื่อเธอจะได้ข้ามไปอีกฝั่ง ความมืดและสายฝนทำให้ยากที่จะมองเห็น ไฟของรถประกายสว่างขึ้นในสายตาของเธอขณะวิ่งผ่าน
"เธออาจคิดว่าเรื่องนี้มันจบแล้ว แต่ฉันไม่!" ทริกซี่ วิ่งตาม คาเทีย ด้วยร่างกายที่เปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ความโกรธดังไฟในใจ ทำให้เธอไม่ได้รู้สึกถึงความเปียก
"กลับเข้าไปข้างใน ทริกซี่ ฝนตกจะทำให้เธอไม่สบาย" คาเทีย กล่าวอย่างเย็นชา และ ไร้ความรู้สึก แต่ลึกๆแล้วเธอหมายความอย่างนั้นจริงๆ เพราะเธอยังคงห่วงใยเพื่อนของเธอ
"ช่างแม่ง! ฝน และ ช่างแม่งมึงด้วย!" ทริกซี่ กำลังร้องไห้ในตอนนี้ น้ำตาที่ร่วงหล่นไปไม่สามารถเห็นได้เนื่องจากฝนตก แต่เธอก็ร้องไห้ออกไป "ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะทำอะไรแบบนี้กับฉันและจากนั้นก็โทษว่าเป็นความผิดของทุกคน ยกเว้นตัวเอง!"
"ทริก-"
"ไม่!" ทริกซี่กำมือแน่น ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพู และ ขาเริ่มสั่น คาเทียไม่เคยเห็นเธอโกรธและหัวเสียขนาดนี้มาก่อน "ฉันไว้ใจเธอและเธอตอบแทนฉันด้วยการแทงข้างหลัง!"
"แต่ ฉันไม่-"
"ไปเถอะ คาเทีย ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก!"
คาเทีย กำลังสับสน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เธอไม่ได้ทำอะไรผิดและตอนนี้เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ไม่ต้องการพบหน้าเธออีก
เธอถอนหายใจและหันหลัง เดินข้ามถนน โดยทิ้งเพื่อนไว้ข้างหลัง
“คาเทีย!”
แสงไฟสว่างจ้าทะลุผ่านสายฝนนับพัน มาทางของเธอ เสียงแตรรถและเสียงยางรถเสียดสีบนถนนดังก้องอยู่ในหูของเธอ ร่างกายทั้งหมดรับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นรวดเร็วและรุนแรง
และความมืด
-
ตาของทริกซี่ นองไปด้วยน้ำตา น้ำตาหยดจากใบหน้าที่เปียก ผสมกับน้ำฝน เธอสะอื้น ใช้มือปิดปากเพื่อห้ามตัวเอง
เสียงฟ้าร้อง เหมือนคำรามให้สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตทริกซี่ ทริกซี่ลงไปหดตัวที่พื้น ฟ้าแลบทำให้เกิดแสงสว่างสะท้อนความกลัวในสายตาของเธอ เธอไม่ได้กลัวพายุ ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอได้มากกว่าการสูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ เธอกลัว กลัวว่าเธอจะไม่สามารถมีความสุขได้อีก
"ทุกๆวัน ฉันคิดถึงเธอ" เสียงของทริกซี่เหมือนเป็นเสียงกระซิบที่ตรงข้ามกับท้องฟ้าที่แจ่มใส มันเศร้าโศกเหมือนท้องฟ้าที่มืดมิด "และแม้ทุกคนจะบอกว่า ไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่ฉันก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น"
เสื้อชุ่มน้ำตาที่อยู่ในมือของเธอถูกนำมาที่หน้าอกของเธอ เสื้อที่ยู่ยี่ดูดีขึ้น และนี่ใกล้เคียงกับการซักที่สุด มันไม่ได้ซักเป็นเวลานาน ทริกซี่ ปฏิเสธที่จะซักมันเพราะกลัวว่ากลิ่น คาเทีย จะหายไปและเธอจะสูญเสียมันไปตลอดกาล
"ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดอย่างนั้น" เธอมองขึ้นไปบนฟ้าและเสียงกระหึ่มของฟ้าร้องและฟ้าผ่า "และตอนนี้ฉันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกแล้ว"
มันทำลายหัวใจ ทริกซี่ เพราะคำพูดสุดท้ายที่ คาเทีย ได้ยิน คือเธอบอกว่าเธอไม่เคยต้องการที่จะเห็นเขาอีกครั้ง เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นแน่นอน เขาคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอและเธอรักเขา แต่เธอก็ไม่ยอมฟังเขา ไม่เห็นว่าตัวเองเป็นคนผิด
หลังจากอุบัติเหตุ ความจริงก็เปิดเผยออกมาแฟนของ ทริกซี่ ถูกจับได้ว่านอกใจอยู่กับผู้หญิงอีกคนและคราวนี้มีหลักฐานเป็นภาพที่ส่งให้เธอ
การโต้เถียงระหว่างทริกซี่และคาเทียที่พวกเขาเคยทำ ตอนนี้ดูโง่มากยิ่งกว่าละครน้ำเน่า
เธอควรจะรู้ว่าตอนนี้แฟนเก่าของเธอคือคนเหี้ยคนหนึ่ง เขามักจะออกไปหาสาว ๆ คนอื่น ๆ แตะเอวของพวกเขาและกระซิบกระซาบข้างหูของพวกเขา แต่ สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นความรักทำให้ ทริกซี่ ตาบอด เธอจึงไม่สามารถเห็นตัวตนจริงๆเขาได้
เธอควรจะรู้ว่าคาเทียพูดความจริง เขาไม่เคยโกหกเธอมาก่อน ทำไมทุกอย่างถึงผิดแปลกไปหมดล่ะ?
-
"ใครก็ได้ช่วยด้วย!" เสียงกรีดร้อง ราวจะขาดใจจากลำคอของทริกซี่ เป็นเรื่องที่โหดร้ายและหมดหวัง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เธอได้ยินผู้คนตะโกนและตื่นตระหนก แต่ความสนใจของเธอทั้งหมดอยู่บนใบหน้าซีดเซียวของ คาเทีย เธอไม่สามารถเข้าใจหรืออธิบายสิ่งที่พวกเขากำลังพูดได้
"แข็งใจไว้ แคท ฉันจะช่วยคุณ" น้ำตาที่มาจากความโกรธในตอนแรก เวลานี้กลายเป็นน้ำตาของหัวใจที่แตกสลาย
ร่างของคาเทีย นอนอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ดวงตาของเขาปิดและ ทริกซี่ ได้แต่อธิษฐานหวังให้เห็นการเคลื่อนไหวของเขา แม้เล็กน้อยเพียงแค่กระดิกนิ้วก็ยังดี
"ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไป!" ทริกซี่ อึดอัดหายใจไม่เต็มที่ เหมือนร่างกายของเธอไม่ทำงาน "ฉันขอโทษฉันไม่ได้หมายอย่างนั้น! กลับมา, คาเทีย, ได้โปรด! "
เสียงไซเรนอยู่ห่าง ๆ ไฟกระพริบประกายอยู่บนใบหน้าของเธอ แต่ไม่มีอะไรที่จะทำให้เธอละสายตาไปจากใบหน้าของเพื่อนของเธอได้
มีมือมาจับแขนและดึงเธอออก ทิ้งให้ คาเทีย นอนอยู่คนเดียวบนพื้นที่เปียก เธอสะบัดและพยายามแกะแขนออกจากคนที่จับเขา กรีดร้องอย่างหนัก เพื่อให้พวกเขาปล่อยเธอ เธอต้องการที่จะกอดคาเทียไว้ เพื่อให้เขารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย
"ไม่ เธอต้องการฉัน ปล่อยฉัน! ได้โปรด" เธอวิงวอนต่อพวกเขา เสียงเริ่มขาดหาย กลายเป็นเสียงครวญคราง ร่างกายของเธออ่อนแอเกินไปที่จะมีแรงพูดให้ดังขึ้น "ฉันจะไม่ทิ้งเธอ"
หน่วยกู้ภัยล้อม คาเทีย นำเธอออกจากสายตาของ ทริกซี่ ขณะที่พวกเขาทำทุกอย่างที่จะสามารถช่วยเธอ
"เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย ?" ทริกซี่ ถามหน่วยกู้ภัย เสียงของเธอแตก หืดแห้งจากการร้องไห้ "บอกฉันว่าเธอจะไม่เป็นอะไร?"
หน่วยกู้ภัยหันมาหาเธอด้วยสายตาเหนื่อยล้า ถอนหายใจ วางมือบนไหล่ของเธอ "เราเสียใจ เธอไปแล้ว"
ลมหายใจที่รุนแรง ติดอยู่ในช่องคอของทริกซี่ เธอตกอยู่ในภาวะช็อค คาเทียยังไม่ตาย ชายคนนั้นต้องโกหก ใช่เขาต้องโกหกแน่
"ไม่!" ทริกซี่พยายามจะดันตัวเองเพื่อไปหาเพื่อนของเธออีกครั้ง แต่เธอถูกขวางและถูกจับอีกครั้ง “คาเทีย! ฉันขอโทษ ได้โปรดยกโทษให้ฉัน ฉันรักคุณมาก ฉันเสียใจ! "
หน่วยกู้ภัยคนที่บอกข่าวร้ายกับเธอ รั้งเธอไว้ ขณะที่เธอทุบเขาและตะโกน ทุกคนรับรู้ได้ว่าหัวใจของเธอแตกสลาย เธอก็ทรุดตัวลงและร้องไห้บนไหล่ของเขา เขาไม่ได้ทำให้เธอสบายใจขึ้นเลย แต่เธอต้องการกอด เธอต้องการ คาเทีย
"อย่าพาเธอออกไปจากฉัน" เธอกระซิบอย่างเงียบ ๆ แม้แต่คนที่พยุงเธออยู่ที่ไม่ได้ยิน "ได้โปรด"
ในที่สุดขาของเธอก็หมดแรง เธอล้มลงกับพื้นดิน เธอร้องไห้ฟูมฟาย หน้าอกของเธอหนักเหมือนปอดของเธอดึงในอากาศเย็นเข้าไป หลอดลมของเธอบีบแน่น เธอคิดว่ามันอาจจะปิดและทำให้เธอหายใจไม่ออก
เธอเจ็บ เจ็บมาก เธอเปียกและตัวสั่น เวียนหัวเหมือนโลกหมุน กระเพาะอาหารพลิกคว่ำและรู้สึกคลื่นไส้
ชีวิตของเธอเธอไม่เคยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกจากหน้าอก และโยนไปยังตำแหน่งที่เธอไม่สามารถเข้าถึงได้ ความรู้สึกเช่นเดียวกับตอนนี้ ความเจ็บปวดเกิดขึ้นมันมากเกินไป อารมณ์และร่างกาย ภายในของเธอเหมือนถูกเฉือนด้วยมีดคมกริบ
เธอหลับตาและจดจ่ออยู่กับฝนที่กระทบลงบนเธอ บางทีถ้าเธอพยายามอย่างหนัก คงพอที่เธอจะลอยขึ้นไปบนสวรรค์และอยู่กับ คาเทีย อีกครั้ง
คาเทีย ไม่เชื่อในสวรรค์และไม่เชื่อในความดี ทริกซี่ก็เช่นกัน แต่ในขณะนี้เธอต้องการบางสิ่งให้เชื่อ เธอต้องการบางสิ่งที่จะยึดเหนี่ยวจิตใจ หรือทำให้ช่วงเวลานี้ง่ายขึ้น เธอต้องการเชื่อว่าเธอจะได้พบกับเพื่อนรักของเธออีกครั้ง สักวันหนึ่ง..
-
"เธออยู่บนนั้นเหรอ?" ทริกซี่กอดเข่าของเธอและมองไปยังเมฆฝนเหนือเธอ เสียงคำรามของฟ้าร้องดังก้องผ่านหูของเธอและเธอเลือกที่จะเชื่อว่า คาเทีย บอกเธอว่าเขาอยู่ที่นี่กับเธอ
มันสายแล้ว ทริกซี่ ไม่รู้เวลาที่แน่นอน แต่เธอรู้ว่าเวลาเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เธอเบื่อเหนื่อยมาก เธอรู้สึกว่าจิตใจและร่างกายหมดแรงเช่นเดียวกับตอน คาเทีย จากไป ทุกวันนี้เธอคงจะเป็นเหมือนซอมบี้ ออกจากเตียงเมื่อจำเป็นจริงๆ หลีกเลี่ยงผู้คนเท่าที่เป็นไปได้และเก็บเพลงหรือรายการทีวีไว้ได้ไม่สำคัญนักไว้ดู เธอแค่รู้สึก อยากอยู่คนเดียว
"เธอจะอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะหลับไปมั้ย?" มีเสียงฟ้าร้องและฟ้าแลบอีกระลอก เธอเข้าใจว่าคำตอบคือ ใช่
ทริกซี่ลากเท้าเข้าข้างในและถอดเสื้อผ้าที่เปียกออก ทิ้งไว้ที่ประตูเพื่อจะเก็บในตอนเช้า หรือบางทีอาจจะไม่เก็บ
หลังจากนั้น เธอวางเสื้อของ คาเทีย ลงบนฮีตเตอร์เพื่อให้แห้ง เธอล้มตัวลงบนเตียง เอาหน้าฟุบลงกับฟูกที่นอน เธอไม่สนใจที่จะเปลี่ยนตำแหน่งตัวเองหรือดึงผ้าห่มมาคลุมขา เพราะอะไร? เพราะมันจะไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
เธอข่มตาหลับและโฟกัสไปที่การหายใจของเธอ เสียงของพายุที่อยู่นอก เป็นเสียงที่ดังสม่ำเสมอให้ความรู้สึกเงียบและสงบ
"ฉันรักเธอ คาเทีย ราตรีสวัสดิ์."
และด้วยการที่เธอนอนหลับสนิท ซึ่งเธอหวังว่าเธอจะอยู่ในนี้ได้ตลอดไป ความฝันของเธอเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่มีความสุข คาเทียโอบกอดเธอไว้ใกล้ ๆ และหัวเราะกับเธอ
นี่คือที่ที่เธอมีความสุขมากที่สุดในความทรงจำของเธอในวันดีๆเพื่อนที่รักมากที่สุดของเธอที่อยู่เคียงข้างเธอ ที่นี่เธอจะมีความสุขอีกครั้ง ที่นี่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและสัมผัสถึงชีวิตอีกครั้ง
ต้นฉบับ : http://artificialqueens.tumblr.com/post/173213861084/you-are-the-quiet-after-the-storm-trixya
thank you @aurora-blackheart
I translate your fanfic in my language.