#dramatik

[daridiridaraddu-blog]

[josh-lanceero]

[…] ‘sentiments’, ‘maxims’ and ‘notions’, dressed up in coats and trousers, and calling themselves men. 

[lore743]

[numran]

Biraz Kızkulesi'yle Galata'ya benzer aşkımız.

[brokeformisery]

👓☕️🖊💕

[egelibebe]

İyi dostlar biriktirdim...

Demek çok isterdim. Her zaman sanırdım ki bi insanın sevgilisini kaybetmesi arkadaşlarını kaybetmesinden daha kötü, çünkü hiçbi zaman bi arkadaşın kaybedilebilir bi şey olduğuna inanmadım. Buna verdiğim değerden dolayı değil güvendiğim, beni hiçbir koşulda yarı yolda bırakmayacağına inandığım dostlarıma bu sıfatı layık gördüğüm için inanmadım. Ben bugün bi kayıp daha verdim. Kaybetmelere doyamadım. Bugün dostlarım için ağlıyorum. Ama siz bunları kahkaha olarak göreceksiniz tabi yine. Hüngür hüngür ağlayarak ben de isterdim içimi dökmeyi. Zorlandım zorlanıyorum ve bu nedenle ağlamaktansa kahkaha atmayı tercih ediyorum. Belki de şunun bilincindeyim. Siz ağladığınızda bunu herkes fark edebilir. Ama siz ağlanacak halinize kahkaha attığınızda bunu yalnızca gerçek dostlarınız anlayabilir. Beni kimse anlamadığı için artık kahkahalarımın bile bi anlamı kalmadı. Hepsinden kötüsü yaslanacak tek bir omuz yok. Çünkü insanlar sahte. İnsanlar siz onların işlerine yaradığınız müddetçe ‘insanlar’. Doğanın kanunu, dünyanın kuralı filan değil bu. Öyle olsaydı ben şikayet etmeye kendimde hak bulmazdım. Bu düpedüz insanoğlunun çoğunun nankörlüğe dayanan iç güdüsünü törpüleyememesi. Güvendiğim dağlara karlar yağmasın diyemiyorum, yağacaksa yağsın. Ben sadece ya hep kış ya da hep yaz istiyorum. Malum... Mevsim değişiklikleri insanı hasta ediyor. Ben artık hiçbir şey için hasta olmak istemiyorum. Az insan çok huzur diye klişe bi söz var... Hiç insan sonsuz mutluluk olarak değiştirmeme ramak kaldı. Bildiğim bir şey varsa o da şu: Benim insanlara ihtiyacım, bağlılığımı, itimadım, güvenim, sevgim, saygım ailem hariç kalmadı. Beni insanoğlu bitirdi. Ben sözün bittiği noktaya gelirken kendim de bittim. Kendimle verdiğim insanlık mücadelesini kaybettim her şeyden önce. Yoruldum... Düştüğüm gibi kalkarım diyemiyorum artık. Düşmüşken daha ne kadar dibi görücem acaba kaygısındayım. Ben bitiyorum. Ama şunu da öğrenmeye başladım ki insanı olgunlaştıran en güzel şey belki de yalnızlık.

[mandalinahuzuru]

Friendship 🎉

[saireyn]

Fotoğraf Tutkusu | A Passion for Photography

Fotoğraf çekmeye lise yıllarımda başladım. Lisede en büyük ilgilerimden biri fotoğraf dergileri alıp dergideki fotoğrafları incelemek ve bu olağanüstü fotoğrafların nasıl çekildiğini öğrenmekti. Bir fotoğrafa baktığımda kendime ait bir şeyleri hissetmem gerekir. Bence fotoğraf çekmek zamanı ölümsüzleştirmektir. Pek çok yerde fotoğraf çekiyorum. Yaklaşımım dramatik fotoğraflar çekmek. Ölümsüzleştirmek beni çok mutlu ediyor.

I started taking photos when i was in highschool. My favourite thing to do while i was in highschool was to buy photographer magazine's and learn how they managed to take such outstanding shots. When i look at the photos i must feel something of mine. In my opinion, taking a photo is immortalize the date. I have taken photos in many places. My approach is really just take dramatic photos. Immortalizing is make me happy.