#drie jaar

[arnoldbalde]

Ik geef de koeien melk

Dochter

[arnoldbalde]

Wat is dat nou? Zeg ik nou 'Wat is dat nou?'

Dochter

[zogaatdat-blog]

Peuterobservatie

Een Isin-verhaal dit keer. Isin is met zijn drie jaar een goede peuter. Hij gaat alweer een jaartje naar de peuterschool (of, de peuterspeelzaal, maar dat is zo'n rotwoord om telkens uit te schrijven. Bovendien klinkt peuterschool veel leuker). Daar moest hij in het begin erg aan wennen, maar nu gaat het heel erg goed!

Met een jaar of drie mag je als ouder van een blije peuter dan in gesprek met de juf. Zij heeft peuterlief geobserveerd, aantekeningen gemaakt, verhalen geschreven, enzovoorts en wil dat dan graag met je delen. Dat is natuurlijk ontzéttend spannend voor paps en mams. Het voelt bijna weer alsof je zelf op school zit...

Thuis Vandaag kwam juf Els bij ons thuis. Isin mocht lekker naar bed, want die hoort en onthoud alles, dus het was niet zo verstandig om hem erbij te laten zitten. Dat ging gelukkig goed. Juf Els had een enorme waslijst aan wat Isin allemaal doet en kan en niet zo goed kan en nam die met ons door. Wauw. Wat letten ze op een hoop dingen! En dat voor zo'n klein mannetje! Natuurlijk is het heel erg leuk om te horen hoe juffen tegen je zoon aan kijkt, maar zo'n uitgebreid verslag had ik niet verwacht.

Isin in een notedop En wat is het oordeel? Isin is een bijzonder mannetje, in de eerste plaats omdat hij een heel typisch 'zo hoort het' dingetje over zich heeft. Dat meneer Pietje Precies was, dat wisten we al langer dan vandaag. Dat begon al bij zijn geboorte, keurig op de uitgerekende dag - hoe kon het ook anders - en zijn zelf aangeleerde dagritme waar hij sinds hij een maand oud is eigenlijk niet meer van is afgeweken. Hij houdt van vastigheid, zullen we maar zeggen. En liever niet afwijken van het geëikte patroon, want dat vindt ie maar niets. Hij is gek op regeltjes, want dat biedt hem een hoop houvast, net als gezellig plakken aan de juf, want die weet tenslotte hoe alles moet, en dat is een veilige haven. Wat dat betreft lijkt ie stiekum best wel op zijn mams...

Kletskous In de tweede plaats valt Isin nogal op door zijn taalgebruik en zijn onthoud-modus. Hij kan werkelijk alles onthouden wat je hem vertelt en schroomt ook zeker niet om dat aan iedereen die het horen wil (of niet) mede te delen. Hele verhalen, volzinnen, wetenswaardigheden en wat nog niet meer komen er dagelijks uit en daarmee laat hij best wel eens mensen versteld staan. Wij weten al niet beter, maar tussen de andere kindjes van zijn leeftijd valt dat wel op. Prima, hij is niet zo op zijn mondje gevallen. En dat wisten we eigenlijk ook al...

En dan nog... En dan blijven er natuurlijk ook nog wel wat dingetjes over waar ie nog wat sturing in kan gebruiken. Zo is meneer een echte aandachtvrager. Reeds bekend bij paps en mams, maar nu ook bevestigd door juflief die vaak zijn handen volheeft aan meneer. Hij mag graag de juf voor zich alleen hebben, en als die het druk heeft met andere kinderen of dingen, dan laat hij dat wel even weten dat hij haar nodig heeft door het volume wat op te krikken. Wat dat betreft mag Isin zo nu en dan wel wat meer zelfstandig leren spelen en aanrommelen, en leren dat hij daar lang niet altijd een juf, een papa of mama voor nodig heeft. Zich veilig en vertrouwd voelen kan ook nog wel een niveautje hoger worden getild. Soms gaan dingen niet helemaal zoals Isin het had bedacht, en daar voelt ie zich dan niet lekker bij. Dan heeft ie een knuffel nodig, een auto en een speelgoedijsje of een hoekje en een boekje. Hij wordt een beetje onzeker van onvoorziene veranderingen en hij mag wel wat meer vertrouwen hebben in de manier waarop dingen gaan.

Dus? Dus? Ga je als paps en mams zijnde nog even napraten over wat je daar allemaal van vindt, of de constateringen van de juf juist zijn, hoe Isin geworden is zoals hij is, wat hij van nature heeft, wat invloeden van ons zijn, of we niet te streng of te zoetsappig zijn, en zo kun je uren doorbrabbelen over je kleine peuter. Erg leuk, maar ook goed om je niet al teveel zorgen te maken. Want Isin is kort gezegd gewoon een heerlijke, blije, luidruchtige, lieve peuter waar ik erg veel van hou. En hij is zoals hij is. En het komt allemaal best voor elkaar met hem. :-) 

[zogaatdat-blog]

Jarig, 3 jaar!

5 januari 2008. Een memorabele dag in de geschiedenis. Om 10.35 uur hield ik, na 23,5 uur bevallen (klinkt dramatischer dan het was) mijn allereigenste, eerste zoon in mijn armen. Wat een geluk!

5 januari 2011. Een memorabele dag in de geschiedenis! Mijn zoon is drie geworden! Dat is een hele rare leeftijd. Een hele leuke ook, eentje met veel potentie, zal ik maar zeggen! Allereerst heb je de eerste verjaardag. Die is voor papa en mama, als een soort 'we hebben het gehaald' mijlpaal. Dan de tweede verjaardag. Das een nogal suffe: paps en mams zijn wel trots op weer een jaar extra, kindlief snapt helemaal niets van al die verjaardagspoespas en wil dat huis vol visite eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weer leeg hebben. Maar dan de derde verjaardag! 

Bewust In de eerste plaats is mijn zoon zich er nu ten volle van bewust dat hij jarig gaat zijn/is. Daar hebben we hem op voorbereid en hij kan nu ook delen in de voorpret. Hij kijkt uit naar slingers en balonnen, kan al vertellen wat voor taart hij wil, welke cadeautjes er op zijn lijstje moeten en wie er op zijn feestje mogen komen (opa, oma, neefjes en ooms en tantes). Wat heerlijk! Daar doe je het voor!

Hoe oud In de tweede plaats weet mijn zoon nu ook zelf hoe oud hij is en hoe oud hij gaat worden. Dat zorgde hier nogal eens voor wat consternatie, want eigenlijk wilde hij toch maar liever niet groot groeien en twee blijven. Paps en mams hebben hem ervan overtuigd dat het echt heel leuk is om drie jaar te zijn, en al was het niet voor hem, dan wel voor ons.

Fijne leeftijd Drie is namelijk een erg fijne leeftijd. Drie is bijvoorbeeld de leeftijd waarop we mogen verwachten dat onze zoon peuterpuber-af raakt. Niet meteen, maar ergens in dit jaar. En na een toch wel pittige anderhalf jaar peuterpuberen zijn wij daar als ouders heel, heel erg aan toe. Een klein beetje meer luisteren, een klein beetje minder schreeuwen. Misschien ook wat minder huilen om álles. En heel misschien zelfs een ietsiepietsie minder groot aantal 'nee's' en wat meer 'ja's'. En als klap op de vuurpijl mag ie nu ook eens beginnen met leren zichzelf aan te kleden. Ja ja, het leven wordt zoveel makkelijker na de derde verjaardag! 

Een ander voordeel van het bereiken van het derde levensjaar, is dat het vierde levensjaar in zicht komt. En vier is echt heel groot. Vier betekent écht peuter-af, want dan worden kleine kindjes heuse kleuters. En kleuters zijn heel leuk. En groot. En kunnen heel veel zelf: mooie tekeningen maken, aankleden, een boterham smeren, billen afvegen(?), uit bed klimmen zonder papa en mama wakker te roepen, in het grote bed van papa en mama klimmen en ze zo tóch wakker maken, keten met kleine zusjes die nog een jaartje jonger zijn, je kunt het zo gek niet bedenken. En kleuters mogen naar school. En voor ze naar school gaan, mogen ze dagjes komen oefenen op de kleuterschool, en dat is voor paps en mams ook een hele mijlpaal!

Nieuwe fase Je zou kunnen zeggen dat er voor ons gevoel een nieuwe fase is aangebroken. Of in ieder geval de aanloop ernaartoe. En dat voelt heel bijzonder. We merken echt dat er bij het bereiken van de grote drie jaar iets veranderd is. Ten goede! Al was het alleen maar het vieren van Isins verjaardag. En zijn glunderende snoet toen hij een kaart kreeg met een groene Citroën erop. Van oma, precies zoals hij gevraagd had. Ik kijk nu al uit naar zijn echte verjaarsfeestje met een groene taart, met een groene Citroën erop, met een blauw kaarsje en een geel kaarsje en een groen kaarsje. Want dat heeft hij besteld. En dat is precies wat mama geregeld heeft. :-)