Dat Isin een nogal temperamentvol peutertje is, dat wisten we al. Meestal gaat het heel goed, maar er zijn van die dagen dat je hem het liefst tien keer achter het behang plakt. Leuk om daar af en toe eens een kaartje op te trekken.
Zo gezegd, zo gedaan. In een onbewaakt ogenblik met - echt waar! - drie tegelijk slapende kinderen (nouja, slapen, de betreffende peuter ligt nog tegen zijn knuffelbeesten te leuren) schuif ik even met het tarotdeck van Froud aan tafel.
De kaarten
Allereerst de vraag waarom zijn gedrag is zoals het is. Als in heel druk, onbeheerst, oostindisch doof, maar ook lief, extreem zachtjes voor zijn babybroertje en zeer gehecht aan ritme en vastigheid. Daarop kreeg ik het antwoord in de vorm van Solus: een energie die alle kanten op kan. Het ontdekken van het eigen kunnen, op eigen benen staan, maar het tegelijkertijd moeten erkennen dat je niet alles alleen kunt en de hulp nodig hebt en ook mag accepteren van anderen (en ouders). Logisch. Klinkt als een typisch gevalletje peuterpuber.
In de tweede plaats de vraag wat paps en mams daar aan kunnen doen. Het antwoord lag voor de hand. Isin houdt ons een spiegel voor. Wat wij in hem zien, kunnen we ook bij ons zelf vinden. Goed kijken naar wie wij zijn, wat we doen, hoe we ten opzichte van hem op dingen reageren. Kijk goed naar wie je bent en hoe je bent, en zorg er voor dat het vertroebelde beeld van jezelf plaats maakt voor het ware beeld.
De derde en laatste vraag: wat moet Isin zelf doen om wat meer in balans te komen en het leven voor zichzelf en het hele gezin wat prettiger te maken? Meest logische kaart die ik kon trekken. The Old Oak. Meaning: Isin moet simpelweg opgroeien. Met tijd en leeftijd komt ervaring, rust, mededogen, wijsheid.
Dus...
Dus wachten we gewoon af hoe Isin groter groeit. Hij is opzoek naar de balans tussen 'ik' en 'wij'. Dat hoort nu eenmaal bij zijn leeftijd. En we gaan bij alles waarvan we vinden dat het niet lekker loopt, ook eens bij onszelf te rade. Hoe zijn we nou echt? Wakkeren we niet bepaalde dingen zelf aan? Kunnen we Isins boze buien op ons projecteren? En zo ja, is het dan voor ons niet eens tijd om wat relaxter en rustiger in onze schoenen te staan, en ons wat minder over dingen op te winden? Kunnen we op een rustige manier grenzen aangeven? Schieten we te vaak uit onze slof(fen)? Misschien moeten we ons 'pick your fight' lijstje nog eens doorlopen en een beetje versoepelen... wie weet maakt het deze fase er nog wat makkelijker op.
