Cause, i’m just a teenage dirtbag, baby…
galmt door het huis, de favoriet op de huidige playlist van Mijn Puber.
Listen to Iron Maiden, maybe…
Dat dekt ongeveer de lading op dit ogenblik.
I’m just a teenage dirtbag, baby,
Mooi, om hem zo vol overgave bezig te zien, broer en zus doen al brullend met hem mee, schoon!
like youououou!
Jup,
Mijn Puber fietst nu liever alleen naar school,
weigert knuffels en kussen in het openbaar,
loopt 10 meter voor of achter, als we met het gezin op uitstap gaan.
Laat het duidelijk zijn,
TO COOL,
om nog langer met ons geassocieerd te worden.
Hee Weeskind!, zeg ik soms al lachend, waar zijn je ouders?
Hij schuift me stukje bij beetje aan de kant…
Mama, ik kan dat wel alleen…
ik weet wat ik doe …
laat mij…
Het valt me best moeilijk, dit omgaan met Mijn Puber.
Het hangen aan alle muren, chauffages, tafels en alle andere hangbare zaken, het zich vervelen tot vervelends toe, zijn je m’enfou-attitude en arrogantie op sommige dagen…
Ik vind het maar niks, maar weet dat ik ook niks te vinden heb.
Het zagen en preken heb ik opgegeven, buiten frustraties bij mezelf, mist het volledig zijn doel en als antwoord krijg ik enkel een paar rollende ogen…
Ik mag de badkamer niet meer in als hij doucht en moet kloppen voor ik zijn kamerdeur open doe. Ergens is zijn groei naar zelfstandigheid en het staan op zijn privacy meer dan normaal, maar het schept een zekere afstand. Mijn kindje wordt groot.
Je zou denken dat, zijn fysieke ontwikkeling en een frequentere omgang met meisjes een zekere persoonlijk hygiëne zou bewerkstelligen, maar ook hier lijkt het vooropgestelde resultaat nog kilometers veraf.
Een arsenaal aan vuile kousen en onderbroeken vind ik wekelijks in en rond zijn bed gestrooid, of als ze al eens tot in de badkamer geraken, dan liefst naast de vuile wasmand…
Een dagelijkse verse onderbroek en een paar kousen daar sta ik op.
Deze zomer op kamp was dat evenwel anders, ver van onder moeders wakend oog.
Wist u dat, een boxershort, minsten vier dagen mee kan, van voor naar achter en van binnen naar buiten, wel economisch voor de wa, maar zeg nu zelf. Het is duidelijk dat persoonlijke hygiëne op dit moment in zijn leven niet zo een grote rol speelt, zijn haar komt hij liever niet al teveel en met een paar vleugjes parfum is blijkbaar ook veel op te lossen…
Ondertussen ontwikkelt zijn lichaam zich langs alle kanten en floept alle richtingen uit. Zijn brein heeft nog compleet geen gedacht van wat er gebeurt, en de hormonen jagen door zijn lijf. Soms kan hij zo indiep bedroefd zijn, zonder reden en valt de wereld op zijn kop…
Eventjes, heel kort, kruipt hij dan nog eens tegen mij aan…
Als hij vertelt over school en ik hem met zijn vrienden zie, merk ik dat hij best gelukkig is in zijn wereld waar Gamers en Youtubers op de troon zetelen.
Hij deinst er zelfs niet voor terug om ’s nachts zijn wekker te zetten naar beneden te sluipen om een livestream te volgen op zijn telefoon… tegen beter weten en de regels in…
It’s his world!
Ik moest plassen, liegt hij, wanneer ik hem in de living tegenkom om te zien of er misschien iets mis is, hij zich ziek voelt ofzo, de snel weggemoffelde telefoon licht nog op aan de achterkant van zijn onderbroek…
Poeh pubers, hoe pak ik ze aan, zonder ze teveel op de huid te zitten…
Hoe laat ik los, maar stel ik toch bepaalde grenzen...
Hoe reik hem aan wat belangrijk is, zonder te preken..
En ook waar moet ik met mijn affectie naar toe?
Hij klopt me losjes op de rug, wat zoveel wil zeggen als : laat me nu maar snel terug los, terwijl ik hem een knuffel geef. Het voelt ongemakkelijk.
Een slaapwelkus kan nog net, zijn mooie hoofdje torent hoog boven mij uit, terwijl ik op de toppen van mijn tenen moet staan en er een volledig stapelbed tussen ons zit…halsreikend.
Slaaplekker, lieve schat.
Het afscheuren van de moederkloek is best hard.
Gelukkig, is er ook nog dat ene meisje in zijn klas bij wie hij vindt wat hij niet langer bij mij zoekt.
Het loslaten is begonnen…
Note: Dit stukje wordt gepubliceerd met toestemming en in samenwerking met Mijn Puber.