#puberteit

[gedichtenoverdingen]

Over de wreedheid van verliezen.

Laatst was ik met mijn oma uit eten in het restaurant waar wij ooit ook samen zaten. We praatten veel, mijn oma en ik. Er was niets dat ons gesprek niet passeerde: van zorgen tot ambities, van fouten maken tot verjaardagen, van de verhalen die mijn pa nooit over zijn verleden kwijt liet tot herinneringen over hoe ik als klein meisje zo blij in m'n keukentje speelde en altijd ''zeewier voor oma'' maakte in m'n kookparadijs. Zeewier omdat mijn pa dat altijd bij de rijst 's avonds op  tafel zette. Hij rolde dan altijd een ''sigaretje'' van het uitgedroogde zeeplantpapier en de plakkerige rijstkorrels. De kunst zat hem in niet teveel rijst gebruiken zodat het sigaretje niet uit elkaar viel. Op mijn zestiende rolde ik shag alleen in een steegje bij het winkelcentrum, de koude wind uitwijkend. De kunst zat hem in niet teveel shag gebruiken zodat de peuk netjes sloot en ik niet uit elkaar viel.

Er was één ding, één vraag die ik mijn oma niet durfde te stellen tijdens ons etentje.

Bent u eigenlijk eenzaam? Hoe gaat u daar mee om? Ach oma helpt u mij? Dit zijn geen zaken die ze me op school leren. Oma toen u ervan uitging dat ik het vast druk had deze vakantie, was naar u toe komen toch echt het enige in m'n agenda.

Omdat ik ook bang ben dat u ooit doodgaat oma, omdat ik bang ben dat alle schone mensen ooit doodgaan.

Ik vroeg niets, zei niets. Maar ik wist wat zij me zou hebben geantwoord: God is altijd met mij kind, met hem zal ik nooit alleen zijn.

Maar waar was God toen de dingen uit elkaar spatte? God's plan zal ik niet kunnen begrijpen.

Seculariteit is weinig feest, maar zo aangehoord is het alternatief niet beter. Boosheid op god of boosheid op de wereld. Frustratie of acceptatie, opa blijft dood. Mijn pa blijft gebroken. Ik blijf te moe om te functioneren.

Soms vraag ik me echt af wat erger is: blind geboren worden of langzaam zicht verliezen. In het eerste geval mis je iets maar zal je niet weten wat. In het tweede geval glipt alle schoonheid, vertrouwdheid en toekomstperspectief langzaam uit je handen en zal je eenmaal blind beginnen te dromen over mensen en dingen die je niet en nooit meer kan zien. Uiteindelijk zullen hun gezichten langzaam vervagen, maar de gevoelens resteren. Wat is dan meer cru?

[hairstylesboycom-blog]

Tieners en puberteit - Zijn de effecten op tieners overdreven?

Tieners en puberteit – Zijn de effecten op tieners overdreven?

Huidig ​​onderzoek vraagt ​​zich af of de invloeden van puberteit op tieners zo sterk zijn als ooit werd gedacht. Zijn de effecten van de puberteit overschat? Hoewel het waar is dat puberteit sommige adolescenten meer acuut treft dan anderen, is puberteit als geheel een minder dramatische gebeurtenis voor tieners.

Voordat we verder gaan in dit artikel, gaan we het eens zijn over wat puberteit is.…

View On WordPress

[missmamamie]

...heeft een weeskind.

Cause, i’m just a teenage dirtbag, baby… galmt door het huis, de favoriet op de huidige playlist van Mijn Puber. Listen to Iron Maiden, maybe… Dat dekt ongeveer de lading op dit ogenblik. I’m just a teenage dirtbag, baby, Mooi, om hem zo vol overgave bezig te zien, broer en zus doen al brullend met hem mee, schoon! like youououou!

Jup, Mijn Puber fietst nu liever alleen naar school, weigert knuffels en kussen in het openbaar, loopt 10 meter voor of achter, als we met het gezin op uitstap gaan. Laat het duidelijk zijn, TO COOL, om nog langer met ons geassocieerd te worden.

Hee Weeskind!, zeg ik soms al lachend, waar zijn je ouders?

Hij schuift me stukje bij beetje aan de kant… Mama, ik kan dat wel alleen… ik weet wat ik doe … laat mij…

Het valt me best moeilijk, dit  omgaan met Mijn Puber. Het hangen aan alle muren, chauffages, tafels en alle andere hangbare zaken, het zich vervelen tot vervelends toe, zijn je m’enfou-attitude en arrogantie op sommige dagen… Ik vind het  maar niks, maar weet dat ik ook niks te vinden heb. Het zagen en preken heb ik opgegeven, buiten frustraties bij mezelf, mist het volledig zijn doel en als antwoord krijg ik enkel een paar rollende ogen…

Ik mag de badkamer niet meer in als hij doucht en moet kloppen voor ik zijn kamerdeur open doe. Ergens is zijn groei naar zelfstandigheid en het staan op zijn privacy meer dan normaal, maar het schept een zekere afstand. Mijn kindje wordt groot. Je zou denken dat, zijn fysieke ontwikkeling en een frequentere omgang met meisjes een zekere persoonlijk hygiëne zou bewerkstelligen, maar ook hier lijkt het vooropgestelde resultaat nog kilometers veraf. Een arsenaal aan vuile kousen en onderbroeken vind ik wekelijks in en rond zijn bed gestrooid, of als ze al eens tot in de badkamer geraken, dan liefst naast de vuile wasmand… Een dagelijkse verse onderbroek en een paar kousen daar sta ik op. Deze zomer op kamp was dat evenwel anders, ver van onder moeders wakend oog. Wist u dat, een boxershort, minsten vier dagen mee kan, van voor naar achter en van binnen naar buiten, wel economisch voor de wa, maar zeg nu zelf. Het is duidelijk dat persoonlijke hygiëne op dit moment in zijn leven niet zo een grote rol speelt,  zijn haar komt hij liever niet al teveel en met een paar vleugjes parfum is blijkbaar ook veel op te lossen…

 Ondertussen ontwikkelt zijn lichaam zich langs alle kanten en floept alle richtingen uit. Zijn brein heeft nog compleet geen gedacht van wat er gebeurt, en de hormonen jagen door zijn lijf. Soms kan hij zo indiep bedroefd zijn, zonder reden en valt de wereld op zijn kop… Eventjes, heel kort, kruipt hij dan nog eens tegen mij aan…

Als hij vertelt over school en ik hem met zijn vrienden zie, merk ik dat hij best gelukkig is in zijn wereld waar Gamers en Youtubers op de troon zetelen. Hij deinst er zelfs niet voor terug om ’s nachts zijn wekker te zetten naar beneden te sluipen om een livestream te volgen op zijn telefoon… tegen beter weten en de regels in… It’s his world! Ik moest plassen, liegt hij, wanneer ik hem in de living tegenkom om te zien of er misschien iets mis is, hij zich ziek voelt ofzo, de snel weggemoffelde telefoon licht nog op aan de achterkant van zijn onderbroek…

Poeh pubers, hoe pak ik ze aan, zonder ze teveel op de huid te zitten… Hoe laat ik los, maar stel ik toch bepaalde grenzen... Hoe reik hem aan wat belangrijk is, zonder te preken..

En ook waar moet ik met mijn affectie naar toe? Hij klopt me losjes op de rug, wat zoveel wil zeggen als : laat me nu maar snel terug los, terwijl ik hem een knuffel geef. Het voelt ongemakkelijk. Een slaapwelkus kan nog net, zijn mooie hoofdje torent hoog boven mij uit, terwijl ik op de toppen van mijn tenen moet staan en er een volledig stapelbed tussen ons zit…halsreikend. Slaaplekker, lieve schat.

Het afscheuren van de moederkloek is best hard. Gelukkig, is er ook nog dat ene meisje in zijn klas bij wie hij vindt wat hij niet langer bij mij zoekt.

Het loslaten is begonnen…

Yours truly,

 MissMamaMie

 Note: Dit stukje wordt gepubliceerd met toestemming en in samenwerking met Mijn Puber.

[carolienderop-blog]

Puber: onzekerheid over uiterlijk | Online-Opvoedhulp

[mandyschrijft-blog]

Geliefd worden

Lieve, Geliefd worden is de belangrijkste behoefte van een mens. Dat betekent veilig zijn, gekend worden, gewaardeerd worden, ertoe doen, erbij horen, welkom zijn als jezelf. Die behoefte is zo wezenlijk dat we bewust of onbewust bereid zijn er alles voor te doen om haar te vervullen. Als je geluk hebt, hebben je ouders je overtuigend laten ervaren dat je geliefd bent. Maar zelfs als je ouders van je houden en hun best doen om je dat te laten weten, is de kans groot dat je niet het gevoel hebt dat je onvoorwaardelijk en volkomen geliefd wordt. Omdat je ouders ook maar mensen zijn, met hun eigen problemen en veranderlijke buien, hun eigen normen en waarden voor wat het betekent om liefde waard te zijn. Daardoor zullen er in de praktijk gaten zijn in hun liefde, en zul je je niet continu en absoluut geliefd voelen. Het zou ideaal zijn als je een perfect mens was. Want dan zou je automatisch door iedereen geliefd worden. Zou je denken. Alleen bestaat er niet zoiets als een perfect mens. Ieder mens is anders en uniek. Net als 'de gemiddelde mens' of 'de normale mens', is 'de perfecte mens' alleen maar een theoretisch idee waar geen enkel echt mens aan voldoet. Daar komt nog bij dat ieder mens ook andere voorkeuren heeft. Wat voor de een aantrekkelijk is, kan voor een ander afstotelijk zijn. Wie kan er dan in godsnaam bepalen wat perfectie is? Het is eigenlijk raar dat we de liefde die we waard zijn, afmeten aan de afstand tussen wie we zijn en perfectie. Daarmee doen we net alsof liefde een examinator is, die punten uitdeelt als je aan bepaalde voorwaarden voldoet, of bepaalde eigenschappen hebt, of bepaald gedrag vertoont. Als je dan genoeg punten scoort, slaag je voor het examen, en krijg je een diploma met de garantie dat je voortaan geliefd wordt. Dat is niet hoe liefde werkt. Ga maar na hoe je zelf liefhebt. Hou je van iemand omdat hij of zij voldoende scoort op een lijstje van voorwaarden? Of hou je van iemand om wie hij of zij is? En is het niet zo dat als je van iemand houdt, imperfecties geen flikker uitmaken? Want ze horen gewoon bij de unieke eigenheid van die persoon. Ik weet dat het niet vanzelfsprekend is om andere mensen te vertrouwen in hun liefde. Dat je er niet zomaar vanuit kunt gaan dat een ander op dezelfde manier liefheeft als jij. Zeker niet als je graag het object van die liefde wilt zijn. Het lastige is dat mensen op verschillende manieren uiting geven aan liefde. En je er dus niet vanuit kunt gaan dat je je eigen liefde zult herkennen in de ander. Veel mensen vinden het moeilijk of eng om uiting te geven aan hun liefde. Omdat het je kwetsbaar maakt voor afwijzing. Omdat niet iedereen geleerd heeft hoe je op een fijne en veilige manier liefde kunt geven en ontvangen. Dat kan liefde onzichtbaar of onherkenbaar maken. Als je dan ook nog eens twijfelt of je liefde waard bent, kun je te makkelijk tot de conclusie komen dat je niet geliefd wordt. Een voordeel van ouder worden, is dat de twijfel verdwijnt. Het nadeel is dat de zekerheid die ervoor in de plaats komt, vaak een 'zie je nou wel' is. Zie je nou wel dat ik niet geliefd word. Zie je nou wel dat ik geen liefde waard ben. Ik ken niet veel volwassenen die zich onvoorwaardelijk geliefd voelen, om wie ze zijn, no matter wat ze doen. Ik ken vooral veel volwassenen die hun best doen om iets van zichzelf te maken wat liefde waard is. Die niet zichzelf durven zijn, en vaak niet eens meer weten wat het betekent om zichzelf te zijn. Maak ik het te zwaar als ik zeg dat jij nog de keuze hebt? Welke afslag je neemt in geliefd worden. De keuze tussen 'zie je nou wel dat ik geliefd word' en 'zie je nou wel dat ik niet geliefd word'. Ik wil je er vooral aan herinneren dat je die keuze hebt. Het verschil is een kwestie van focus. Of je je aandacht richt op het wel of op het niet. Wil je bevestigd worden in geen liefde waard zijn? Of wil je de mogelijkheid toelaten dat je geliefd wordt? Het eerste zal vanzelf gaan, voor het tweede zul je moeite moeten doen. Alles wat er niet is, heeft een vreemd soort zuigende kracht. Die ervoor zorgt dat je aandacht vanzelf daarheen gaat en erin gevangen gehouden wordt. Het kost zelfbeheersing en discipline om je te richten op het wel en de mogelijkheden daarvan. Stom, want het is dus makkelijker om je bezig te houden met wat je mist en wat niet gewenst is. Het is vaak alsof je voor het gewenste altijd tegen de stroom in moet zwemmen, terwijl als je je gewoon laat drijven, je ergens uitkomt waar je niet wilt zijn. Het gaat er dan niet alleen om te beseffen dat je een keuze van richting hebt, maar ook om op een effectieve manier te leren zwemmen. Er zijn allerlei verschillende manieren van zwemmen. Sommige kosten super veel moeite en energie, terwijl andere relatief makkelijk en prettig zijn. Vaak is het zo dat vooral de eerste meters in een nieuwe richting heel zwaar zijn. Als je stug volhoudt, wordt het steeds makkelijker. Het mooiste is dat als je de moeite neemt om in de gewenste richting te zwemmen, er op een gegeven moment een wonder gebeurt. Dan zal de stroom zich namelijk vanzelf omdraaien. En kun je je de rest van de weg lekker laten drijven in de richting die je wilt. Waar je dan uitkomt, is weten dat je liefde waard bent. Om geen andere reden dan dat jij jij bent. Mandy

[mandyschrijft-blog]

Introductie

Lieve,

Ik fantaseerde hoe het zou zijn om achterstevoren te leven. Niet in de zin van oud geboren worden en dan steeds jonger worden, want dat leek me onpraktisch. Maar hoe het zou zijn om al aan het begin van je leven de kennis en wijsheid te hebben die ontstaat door levenservaring. Wat zou het leven dan anders zijn.

Als ik terugkijk op mijn leven en alles wat ik daarin gedaan heb, dan zie ik dat uiteindelijk niets echt belangrijk was. De waarde van iedere ervaring, was vooral dat het me de mogelijkheid gaf om mezelf te leren kennen en te begrijpen hoe het leven werkt. Stel dat ik geboren was met dat weten. Dan had ik kunnen doen en kiezen wat ik écht wilde en wat bij me paste. In plaats van eindeloos te verdwalen in wat anderen van me maakten en hoe zij vonden dat ik hoorde te leven.

Het zou vooral een wezenlijk verschil gemaakt hebben in de periode tussen pakweg het tiende en twintigste levensjaar. Met stip de moeilijkste periode van het leven, omdat die gaat over ontdekken wie je bent en wat je met je leven wilt. Het is een overgang van jezelf identificeren als kind van je ouders naar je eigen autonome zijn. Is het niet wreed om van iemand zonder levenservaring te verwachten helemaal zelf en alleen de juiste weg te vinden naar volwassenheid? Ik vind van wel.

Ik heb een hekel aan het woord 'puberteit'. Het is gekaapt door ouders en professionele verzorgers, die er iets lastigs en problematisch van gemaakt hebben voor zichzelf. Alsof het iets is wat een jongere de volwassenen in zijn omgeving aandoet, en zij degenen zijn die er het meest van te lijden hebben. Dat maakt die periode voor een jong mens alleen maar moeilijker. In plaats van zich in vrijheid te kunnen focussen op de uitdagingen van volwassen worden, moet hij rekening houden met de eisen, verwachtingen en gevoeligheden van volwassenen. Het is niet raar dat daar vaak strijd en vervreemding uit ontstaat. Dat is niet de schuld van de jongere en de zogenaamde noodzaak om zich af te zetten, maar de schuld van de volwassenen die vinden dat ze recht hebben te bepalen wie je moet zijn en hoe je moet leven.

Als ouders eerlijk waren, zouden ze vertellen dat ze gewoon bang zijn. Bang om hun kind te verliezen. Bang dat hun opvoeding niet goed genoeg was. Bang dat je dezelfde fouten zult maken als zij. Bang dat de dromen die ze op jou geprojecteerd hebben, niet zullen uitkomen. Allemaal egoïstische angsten die weinig met jou te maken hebben. Maar die het je wel moeilijk maken om je eigen weg te vinden.

Als je met levenswijsheid geboren zou worden, zou je je weinig aantrekken van de bemoeizucht en oordelen van anderen. Dan zou je weten dat ze daarmee vooral iets over zichzelf en hun eigen issues zeggen. Dan zou je weigeren om jezelf puber te laten noemen. En genieten van de weg naar volwassenheid. Omdat je zou weten dat die geen einde heeft. Je alleen maar steeds meer van jezelf en het leven laat vinden.

In werkelijkheid word je met niets geboren. Mis je levenservaring op de momenten dat je haar eigenlijk het hardst nodig hebt. Dat is jammer. Maar als je wilt, kan ik je wat van mijn levenservaring geven. Ik heb genoeg.

Mandy

[zensitivitynoordwijk-blog]

Krachttraining voor kinderen

Krachttraining voor kinderen Drs. Martin Keesenberg (fysiotherapeut/klinisch gezondheidswetenschapper) heeft literatuur onderzoek gedaan naar het effect van krachttraining bij kinderen en adolescenten. Op basis van de gebruikte bronnen zijn er geen aantoonbare nadelige effecten wanneer gezonde kinderen aan krachttraining doen onder supervisie van een kundig persoon. De parameters die zijn…

View On WordPress

[brimstonedreams]

 De bakvis

Als tiener, of nog ouderwetser bakvis, was ik gek op de boeken van Cissy van Marxveldt. De Joop ter Heul boeken verslond ik. Nu lees ik de biografie van Van Marxveldt geschreven door  Monica Soeting.  In het boek ook een interessante beschouwing over het verschijnsel puberteit. Is dat een mythe waarin we zijn gaan geloven en die nu tot onze werkelijkheid behoort?

“De ‘bakvisroman’, de roman voor meisjes, ontstond rond 1870. Zowel het ontstaan als de verdere ontwikkeling van het genre hebben te maken met de speciale periode die er in die tijd ontstond tussen het kind- en het volwassenenzijn: de adolescentie. Volgens sommige auteurs, zoals John Neubauer en Pamela Pattynama, bestaan er geen fysiologische voorwaarden voor een dergelijke aparte periode in de menselijke ontwikkeling en is het begrip ‘adolescent’ een mythe die met de ontwikkeling van de middenklasse in het leven werd geroepen. In deze mythe, die als een rite de passage kan worden gezien, staat alles nog open, en mag de adolescent met verschillende rollen experimenteren. In werkelijkheid echter lagen de rollen allang vast, want de mythe van de adolescent bestond in de negentiende eeuw voornamelijk uit conventionele ideeën en fantasieën over vooral mannelijke identiteit. In die zin was de mythe van de adolescent aanvankelijk een ‘mannelijk-burgerlijke-vrijheidsdroom’, zoals Pattynama het uitdrukt. Vanwege de voortschrijdende industrialisatie, verstedelijking en kolonisatie kwam er steeds meer behoefte aan scholing. Daardoor werden de middelbare scholen steeds belangrijker, ook voor meisjes. Zo ontstond er toch een soort tussenperiode tussen het kind- en het volwassenzijn in de tijd van de middelbare scholier: de periode van de adolescent, de puber en de bakvis. De middelbare scholieren zelf gingen zich als puber en bakvis voelen en gedragen. Ze identificeerden zich met het begrip, ook al had dat geen fysiologisch fundament. Dat is normaal − mythes en verhalen bepalen ons gedrag, zoals Pattynama schrijft, en daarmee voor een belangrijk deel onze identiteit. De verhalen die we over onszelf leren te vertellen, worden werkelijk deel van onszelf. We vormen ons impliciet en expliciet naar de verhalen, die daarom dan in zekere zin geen mythe meer zijn.” (p. 167)

Meer over de bakvisroman: ‘Hoe de bakvisroman meisjes voorbereidde op hun taak: moeder en echtgenote’, Monica Soeting, Historiek 26-01-2017

Afbeelding: ‘Foto's van bakvissen en beugelbekkies bij een Justin Bieber-feest’,  Athene 14-09-2016, @ Panos Kefalos