“ Bu kadar boş konuşan insanın arasında dilsiz olmak engel değil, devrimdir ” Özdemir Asaf
Lise 1’de tanıştığım şu sözün bendeki yeri öyle farklı ki. Hayatımda ne zaman bir şeyler yolunda gitmese, ne zaman kendime inanmasam şu sözü hatırlatırım , şu sözle alakalı yaşadığım olayı hatırlarım. Kendime bu kadar güvendiğim için ,başka insanların sözlerine körü körüne inanıp hareket etmediğim için, koca sınıfta beni destekleyen kimse olmasa da haklı olduğunu bildiğim kendimi sonuna kadar savunduğum için, çekinip susmadığım, onlar kalabalık onlar haklıdır hepsi de yanlış düşünüyor olamaz ki demediğim için, özgüven özsaygı özşefkat bunların hepsini karakterimde barındırabildiğim için, en önemlisi de insanların gelip gittiği hayatta yalnızlıklar, kalabalıklar içinde beni asla yalnız bırakmadığı için benliğime her zaman çooookk teşekkür ederim. Bu sözü ilk duyup defterime not ettiğimde çok güzel bir söz demiştim. Sonra edebiyat hocası her ders öncesi tahtaya bir söz yazmamızı istemişti o gün sınıftan arkadaşımdaydı sıra ve söz yazmayı unutmuş, dedim benden yaz bir şey olmaz ( ben zaten çok kitap okuyan bir insanım benim cümlelerim tükenmez. ) aldı yazdı bu sözü tahtaya. Sonra birden sınıfta kavgalı olmadığım ama nedense benimle durmadan çatışan bir kız çıktı dedi bu kimin sözü ne kadar saçma bir söz, silin bunu. Ortaokulu aynı okulda okumasaydık lise 1’e kadar nasıl geldiğini bilemeyeceğim kız dilsiz kelimesini dinsiz diye okumuş meğer. Hadi o yanlış okudu , peki ya diğerleri? Neden tahtaya bakıp okumak yerine kızın söylediğine inanmayı tercih ettiler,Rabbim göz vermiş okuyun demiş, başkalarına körü körüne inanmayı tercih etmek aptallıktır artık. Sonra kız sildi yazıyı bir de bana demez mi neden böyle yazılar yazıyorsun diye( olay yaşandığında imamhatip’teydik bir de ) bir beni imansız ilan etmedikleri kalmıştı. Kendilerini saçı kapalı diye alim,hoca falan sanıyorlardı herhalde. Sonra hoca geldi tahta boş kıza dedi neden yazmadın,kız da unuttum falan dedi durumu da anlatmıyor. O gün yaptığım davranış beni ben yapan davranış. Hâlâ daha o gün böyle davrandığım için kendimle gurur duyuyorum. Kalktım ayağa hocam dedim arkadaş aslında yazmıştı ama sınıftaki diğer arkadaşlar silmesi yönünde baskı yaptı o da sildi. Dedim şu sözü yazmıştı tahtaya Özdemir Asaf’tan sınıftan bir arkadaşımız yanlış okudu bir hata yaptı, diğerleri de yazıyı okumadan kolay olanı ona inanmayı tercih ettiler,arkadaş da tabii kendine güvenmediği için sildi yazıyı. Ben dedim açıklamak istiyorum sözü. Bu yaşananla o kadar iyi anladım ki zaten. Açıkladım sözü, oturdum yerime. O gün üzülmediğimi söyleyemem o kız kim ki herkes ona inanıyor bana neden kimse inanmadı, diye sordum kendime. Ama sonra şükrettim tabii onlar gibi olmadığım için kendim olabildiğim için. Ben boş boş konuşmuyorum ki bana inansınlar, biri çıkıp bana inansaydı o da benimle mücadele vermek zorundaydı herkes kolay olanı seçti. (Arkadaşlarım da onları haklı bulmuştu ben açıklama yapana kadar) bu olaya ithafen Nil’den şu sözü veriyorum dinleyin( kendinize güvenmeyi, haksızlıklar karşısında susmamayı da unutmayın)
( kendime teşekkür ederim,ben ben olduğum için)
