Bazen gitmek değil, kalıp da hiçbir şeyi değiştirememek yorar insanı. Elinden geleni yaptıktan sonra, o ağır kabulleniş çöker ya omuzlarına; işte o an sadece dua kalır sığınılacak.
Sevmek her zaman yan yana yürümek değildir. Bazen onun iyiliği için, kendi kalbinden vazgeçip onu sonsuz bir merhamete emanet etmektir. Bizim hikayemiz burada bitti belki ama izi hiçbir zaman silinmeyecek. Artık ne bir sitemim var ne de bir bekleyişim.
Sadece... Seni en güzel yere, O’na bıraktım. Kalbimdeki yerin artık bir boşluk değil, hiç bitmeyecek bir duadır.
Sükûtunkalemi











