#girye

[girye]

Çok zordu yalandan 'iyiyim' demek. İnsanın ruhu acıyla kıvranırdı da, dışarıdan herkese gülümsemek zorunda kalırdı. Zordu yaşayan bir ölüyken, hiçbir şeyi belli edememek.

[girye]

Sanılanın aksine, bütün depremlere rağmen sapa sağlam kalmış bir ev değilim ben. Geriye sadece yıkık dökük enkazı kalmış bir evim. Gerçi, ev bile değilim aslında. Hiçbir yere ait olamayan bir harabeyim. Hiç kimsenin su dökmediği bir yangında, yanıp kül olmuş bir enkazım.

[girye]

Olmuyor. Anlamıyorlar. Kimse anlamıyor. Bedenim değil, ruhum acıyor. İçimdeki çocuk çığlık çığlığa ağlıyor, dışımdaki kadının gözleri bile dolmuyor. İçim içime sığmıyor da, dünyanın dertleri kalbime sığıyor. Felek işte. İnsanın ruhunu alırdı, canını almazdı.

[girye]

Bütün sorunlarımı o kadar çok içime gömmüşüm ki, artık canımı yakan asıl konunun ne olduğunu ben bile bilmiyorum. Yalandan gülümsemek alışkanlık olmuşta, haberim yokmuş.

[girye]

Bana Niran acısından bahsetme. Döktüğüm her girye içimi kor gibi yakıp beni kül ediyor.

[girye]

Çok garipti aslında. Depresyonda değildim, ağlamıyordum, ortada hiçbir sorun yok gibi gözüküyordu. Ama ruhum öyle yorgun, içimdeki çocuk öyle kırgındı ki. Sanki hiçbir zaman geçmeyecekti bu yorgunluğum. Sanki herkese ve herşeye karşıydı bu kırgınlığım. Garipti işte. Ölmemiştim. Ama yaşıyor gibi de değildim.

[girye]

Kusura bakma sevgilim. Ben şiirlerden anlamam. Şiirler, şarkılar, sevgi dolu kelimeler, hiç birinde başarılı değilimdir. Hayran olduğun o insanlar gibi, şarkılar yazamam sana. Bana güzel söz söyle desen, tek bir kelime edemem. Bana şiir yaz dersen, hemen sıkılıp bırakırım. Ama gözlerinin bende bıraktığı etkiyi anlatsam, nice şarkılar çıkar ortaya. Ve ben o kelimeleri yazmaktan asla gocunmam sevgilim. Gülüşünün bende bıraktığı etkiyi anlatsam, satırlarca şiir ortaya çıkar da, ben her mısrasını yazmaktan ve okumaktan sıkılmam.

[girye]

Herkesin yargıladığı sessizliğim, birnevi feryatdı aslında. Heveslerim kursağımda kalmış, hayallerim beni bile terk etmişti. Ve, her geçen gün daha çok anlıyordum aslında. İnsanlar, sadece gördükleri şeylere inanıyordu. Anlamaya bile çalışmıyorlardı.