Discover Top Posts Tagged with #gloeiend

Fingerspitzengefühl … de schrijfwedstrijd Vlak voor ik naar de hogeschool vertrok, rond mijn negentiende, mocht ik deelnemen aan een interscolaire schrijfwedstrijd.

#glimmend #gloeiend #inspanning #introspectie #receptie #schrijfwedstrijd #taalspel #trots

gloei·end (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord) 1 brandend heet: gloeiend heet 2 vurig, erg: een gloeiende hekel hebben aan iem. of iets; je bent er gloeiend bij bent op heterdaad betrapt Een halfzacht zonnetje prikte in m’n rechteroor en poogde dat stiekem ook bij mijn oog te doen. Het was nog rustig in ‘t treinstel. Over een dik uur zou ik pas in Amsterdam zijn, dus maakte ik het mezelf nog maar even gemakkelijk. Terwijl de zoete klanken van m’n iPod me weer meenamen naar fijnere tijden, liet ik het landschap en het licht bij me binnen,

Ze deelde briefjes uit in de coupé. Straks zou ze weer even langslopen om ze op te halen, zei ze zacht in het voorbijgaan. Op het smoezelig, ooit witte propje, stond in het Nederlands, Engels, Duits en Frans dat ze niet wilde bedelen. Ze had echter geen werk, geen inkomsten en geen partner, maar moest wel voor twee jonge kinderen zorgen. Ze vroeg ons dus of wij, in ruil voor wat kleingeld, papieren zakdoekjes wilden kopen, zodat ze toch het gevoel had er iets voor te hebben gedaan.

Ik keek in het hoesje van mijn telefoon. Ik had nooit muntgeld bij me en dit keer was het niet anders. Een twee-keer-dubbelgevouwen briefje van twintig euro loerde vanuit het vakje mijn kant op. Ik klapte m’n hoesje weer dicht en wilde ‘m weer in m’n broekzak steken, toen er zich plots een gloeiend gevoel in mijn borst nestelde. Stel nou… stel nou dat dit meisje echt de waarheid spreekt. Stel dat ze het echt, maar dan ook ècht nodig heeft en er geen drugs, booze of peuken voor koopt, of het af zou moeten geven bij een of andere gozer die haar anders wat extra blauwe plekken zou bezorgen?

Ik pulkte het twintigje uit ’t vakje en hield ’t stevig in m’n vuist, zodat m’n knokkels langzaam wit werden, terwijl de warmte van het gloeiende gevoel zich door m’n lijf verspreidde. Ze was bijna aan het einde van de treincoupé. Ik had dus nog even de tijd om alles een plaats te geven, voordat ze zich om zou draaien en terug zou komen.

Ze hield haar hand ongemakkelijk op, toen ik mijn – nog steeds – gebalde vuist uit stak om het geld te overhandingen. De beslissing was genomen toen mijn hand zich ontspande. Het inmiddels klamme briefgeld, viel losjes in haar hand. Haar ogen werden groot en lichtten op, toen ze besefte dat er in plaats van 50 cent nèt iets meer lag. Ze keek me direct verbaasd aan, in de veronderstelling dat ik een fout gemaakt zou hebben. Ik vouwde haar hand om het geld en knikte dat het goed was. Haar mond viel open en ik had heel even het idee dat ze om een of andere reden boos zou worden. Daarna brak er een oprechte glimlach door. Ze bedankte me, en nog eens… en bleef even mijn hand vasthouden, terwijl ze in mijn ogen keek.

Op dat moment kwam de trein bij Den Haag HS tot stilstand en vertelde ze me dat dit haar eindpunt was. Nog even haar hand op mijn schouder, dit keer een droeve glimlach met een knik, waarna ze de trein snel verliet en niet meer omkeek.

Nog ongeveer drie kwartier tot Amsterdam. Een geluksmomentje, besefte ik, door de mix van de muziek op m’n hoofd, het heerlijk warme gevoel in m’n lijf en de zon die inmiddels goed haar best deed.

Kippenvel.

#Snuijt #Foto #Schrijfsel #Gloeiend #Poëzie