car·ri·è·re (de; v(m); meervoud: carrières)
1 loopbaan: carrière maken (in zijn werk) goed vooruitkomen
Onrust giert door m’n lijf en hoewel ik er niet aan toe probeer te geven, word ik er telkens, door een zeurende pijn in m’n nek en achterhoofd, aan herinnerd.
We lagen al vroeg op bed. De warmte maakte ons loom en suf. Het was zo benauwd, dat een gepoogde knuffelpartij veranderde in een wedstrijd Turks olieworstelen, die uiteindelijk zonder winnaar eindigde.
Ik heb gister te horen gekregen dat mijn werkgever niet meer met me verder wil. Vanwege een reorganisatie, is mijn functie overbodig geworden. Ik heb het verhaal zonder tegenwoord aangehoord. Eerlijk gezegd zag ik het al aankomen en verdenk ik mezelf er bovendien van dat ik het - onbewust - zelf die kant op heb gestuurd.
Ik heb mijn werk jarenlang met plezier gedaan. Als financiëel controller vond ik het geweldig om te puzzelen met cijfers, rapportjes te maken en te duiken in de cryptogrammen die op mijn pad kwamen, maar ik was niet helemaal eerlijk tegen mezelf. Ik vond het puzzelen en creëren geweldig, alleen miste ik een aantal elementen. Als ik terugkijk, had ik stiekem iets heel anders willen doen. Ik wilde verhalenverteller worden en dat in de breedste zin van het woord. Ik wilde gedichtjes maken, stripjes tekenen, wekelijkse columns schrijven in populaire kranten en tijdschriften, zelfs een boek uitbrengen en, als ik het ècht voor het zeggen had, zou ik het misschien wel in de filmwereld hebben willen proberen. Ik hoor het u zeggen; Je HEBT ’t toch ook zelf voor het zeggen? Was het maar zo simpel. Je bent van jongs af aan geprogrammeerd om op een bepaalde manier te functioneren en het duurt even, als je dat al lukt, voordat je dat kunt doorbreken. Ik vind het jammer om mensen teleur te moeten stellen, maar het is achteraf nog vervelender en eeuwig zonde om jezelf jouw geluk te ontnemen door te doen wat anderen van je verwachten. Keuzes maken betekent slachtofferen. Dat heb ik mezelf, op dit gebied, aangedaan. Het kiezen voor financiën leek de veilige keuze. Elk bedrijf heeft wel een financiële afdeling, dus kan je overal terecht. Voor baanzekerheid was dit de juiste keuze en hoewel m’n sociale vaardigheden net genoeg waren om me in deze über-sociale wereld te redden, wist ik collega’s, als ze 1 op 1 met me waren, wel voor me te winnen, waardoor ik zelfs iets van carrière begon te maken. Ik had heel even het gevoel m’n weg gevonden hebben, maar dat kleine jochie, dat diep van binnen buiten de lijntjes zat te kleuren, dat zo graag wilde tekenen, rijmen, verbazen en verrassen, werd weggehouden van wat hij het liefste deed.
Ik ben helaas niet gezegend met de gave om mensen geboeid naar me te laten luisteren. Tijdens het praten, struikel ik over m’n woorden, doordat m’n bol vaak sneller wil dan m’n tong kan bijhouden en ben ik zo zelfbewust, dat ik blijf twijfelen aan de weinige kwaliteiten en kennis welke ik denk te hebben. Met tekst op (virtueel) papier, lukt het uitdrukken me al wat beter. Dan kan ik schrappen, corrigeren, spelen met woorden en er op die manier iets solides van brouwen, zonder dat iemand me indringend en oordelend aan zit te gluren. Tijd en vooral geduld stonden me in de weg, waardoor mijn creaties nooit werden hoe ik ze wilde. Ontzettend veel schrijfsels staan nog als concept en werden niet uitgewerkt. Geweldige ideeën, pakkende verhaaltjes en geniale twists zullen op deze manier nooit het licht zien. Och, och, wat lopen jullie toch een hoop geweldigs mis. Maar wat is het doel om iets te maken als niemand het ziet? Wil ik wel dat iemand het leest? Twijfel ik weer aan m’n kwaliteiten? Durf ik me wel voor 100% over te geven aan iets waar ik de uitkomst niet van kan voorspellen? Ik blink nergens in uit, maar kan van een hoop een beetje, dat dan weer wel, maar is dat genoeg om mijn veilige financiële wereldje te verlaten voor een niet in kaart te brengen avontuur? Wat is mijn plan? Wat is het doel? Hoe kan ik e.e.a. samenvoegen, zodat ik kan doen waar ik mezelf in kan verliezen?
Ik kan niet alles beantwoorden, maar ik weet dat het me al jaren roept. Het was een kwestie van tijd. Alles wat ik in m’n leven heb gedaan, heeft me gestuurd naar dit moment. Stoppen met die twijfel!
Zuchtend voel ik de spanning m’n lichaam iets verlaten. Het is nooit rustig in mijn leven en er gebeurt altijd wel wat. Als ik het één op orde heb, volgt het andere drama vaak snel. Het is in ieder geval nooit saai, houd ik mezelf maar voor.
Ik draai me richting haar en baal een beetje dat haar wulpse lijf nog voor de helft bedekt is door het donzen dekbed. Het deinen van haar borsten op haar ademhaling, heeft een rustgevend effect, waardoor kalmte zich langzaam in mijn hoofd en lichaam nestelt. Ik besluit voorzichtig tegen haar aan te schuiven en begeleid haar stilletjes tegen me aan. Na een zachte zoen op haar voorhoofd meen ik een flauwe glimlach te ontdekken. Terwijl ze haar slaapoogjes half opent, zoekt haar tong, ondanks de vroege morning breath, de mijne nog heel even, waarna we het, verstrengeld met elkaar, weer verliezen van de slaap.
Waar ik het allemaal voor doe?
Dit moment geeft me het vertrouwen waar ik verder op kan bouwen.
De pijn in mijn nek is weg.
Eens kijken of ze straks in is voor worstelpoging nummer twee.
