#haciko

[monikashilke-blog]

#shibuya #haciko #tokyo #japan

[angeliakrisdanti-blog]

9 tahun yang lalu, seorang kawanku memperkenalkanku dengan seorang anak kecil berambut sebahu sedikit keriting. Tak kusangka, pagi yang kurasa begitu membosankan menuju sekolah adalah hari yang bersejarah bagiku. Pagi itu adalah pagi dimana aku mengenal seseorang yang mulai mengubah cara pandangku dan begitu luar biasa mempengaruhi hidupku.

Dia adalah sesosok anak pendiam yang sangat bertolak belakang dengan sikapku yang bahkan tidak pandai mengatur kalimat yang harus aku katakan. Tidak sekali atau dua kali aku berpikir bahwa apa yang kukatan barangkali menyakiti hatimu. Bahkan dengan diammu, apa yang kau pikirkan, seberapa berat bebanmu, semarah apa dirimu padaku, dan seburuk apa diriku menurutmu, aku tidak pernah tahu. Yang aku tahu, hanya dirimu yang tetap setia mendengar celotehanku dan memberiku nasehat saat aku mulai jatuh. Kadang aku merasa, hanya dirimu yang tahu bagaimana cerita hidupku. Sedangkan aku ? bahkan saat mamamu masuk ke rumah sakit, aku tidak akan tahu jika seseorang tidak menceritakannya padaku. Bodoh ? memang. Aku tidak pernah bisa melepas kebiasaanku yang selalu berpikir bahwa semua orang akan bercerita padaku tanpa aku harus bertanya.

Sehari, sepekan, bahkan setahun kemudian aku mulai mengerti arti dibalik diammu. Yang bisa kulakukan hanya berada di sampingmu tanpa berkata sepatah kata pun. Akupun bukan seseorang yang pandai mengatur kata penyemangat seperti yang selalu kau berikan padaku. Dengan hanya melihat ekspresimu aku tahu apa yang sedang ada dipikiranmu. Aku berharap bisa berada di sisimu, hingga tanpa kau harus berbicara pun aku tahu apa yang sedang mengganggu pikiranmu.

Akan tetapi, pada akhirnya semua tak sejalan dengan apa yang aku pikirkan. Semakin dewasa, semakin jarang kita berkomunikasi. Bukan tak peduli, tapi saling mendukung dengan saling diam agar setiap individu fokus dengan mimpi masing-masing. Lalu, siapa yang harus disalahkan ? Keadaan ? kita sudah teralu dewasa untuk menyalahkan keadaan. Mungkin dengan begini, kita menjadi belajar untuk tidak saling bergantung satu dengan lain. Karena, akupun tak akan selamanya berada di dunia ini bersamamu.

Tetapi, tetaplah jadi Irene pendiam yang selalu kukenal. Seberat apapun permasalahanmu dan sebesar apapun dunia ini menekanmu, tetaplah diam. Bukan diam untuk mengalah dengan keadaan, tetapi diam dimana sikapmu sudah mencerminkan segala yang akan kau katakan. Jangan pernah menyerah dalam hidupmu, bahkan mimpimu. Karena, aku selalu menganggap bahwa dirimu adalah orang yang paling tegar setelah banyak hal yang kau lewati. Buat diriku bangga saat nanti aku berkata kepada anakku, “Dia adalah inspirasi ibu”.

Selamat Ulang Tahun yang ke 19. Tuhan selalu ada bersamamu. Terima kasih buat mamamu yang udah berjuang menghadirkan dirimu ke dunia ini 19 tahun yang lalu.

                                                                                                                               Sahabatmu,

                                                                                                                               Ces

[blackstone7541-blog]

La città in cui sono nata è circondata dalle montagne, e non è né troppo grande né troppo piccola. Non la si può definire un paese, ma neanche una metropoli. Di turisti non se ne vedono mai da queste parti. Io sono la seconda di tre fratelli. I miei genitori mi hanno allevata senza troppi fronzoli, un po' alla buona. Frequento una normale scuola femminile della mia prefettura e sono ormai giunta alla fine dell'ultimo anno.

[helloonurcan]

#Repost @kisacikfilm with @repostapp. ・・・ Havalar malum ve dısarda bu sartlarda yasamaya calısan Haciko'lar var kediler kuslar var,imkanı olan sokagına kapısının onune bir kac lokma bıraksa guzel olur ,pencere onune bulguru da unutmayın kuslar icin Haçiko her sabah sahibini trene kadar götürüp, her akşam iş çıkışında da tren garinin önünde karşılardı Ama bir akşam tren istasyonundan çıkmadı profesör. Haçiko gözleri metronun kapısında gece boyunca bekledi Üniversite'de kalp krizi geçirip ölmüştü profesör... Haçiko tam 9 yıl boyunca sahibinin gelmesini bekledi. 11 yaşındayken tren garinin kapısında öldü. Bu da Haciko'nun gercek hikayesi (1935) #kisacikfilm #haciko #hachiko #dog Mutlaka izleyin ! 🐶🐕🐩 (Pilotlar Sitesi)

[sevilrory]

View this post on Instagram

#Repost @kisacikfilm with @repostapp ・・・ Havalar malum ve dısarda bu sartlarda yasamaya calısan Haciko'lar var kediler kuslar var,imkanı olan sokagına kapısının onune bir kac lokma bıraksa guzel olur ,pencere onune bulguru da unutmayın kuslar icin Haçiko her sabah sahibini trene kadar götürüp, her akşam iş çıkışında da tren garinin önünde karşılardı Ama bir akşam tren istasyonundan çıkmadı profesör. Haçiko gözleri metronun kapısında gece boyunca bekledi Üniversite'de kalp krizi geçirip ölmüştü profesör... Haçiko tam 9 yıl boyunca sahibinin gelmesini bekledi. 11 yaşındayken tren garinin kapısında öldü. Bu da Haciko'nun gercek hikayesi (1935) #kisacikfilm #haciko #hachiko #dog

[minifandomvideos-blog]

Haciko the film.. #haciko #film #akita #shiba #cute #dog #memories

[miyoppilot]

Haçiko (10 Kasim 1923 – 8 Mart 1935) Odate'de doğdu. 1924 yılında Tokyo Üniversitesi'nde görev yapan Japon profesör Dr. Hidesabura Ueno, küçük bir köpek yavrusu edindi. Profesör Ueno, köpeğine Japoncada "sekiz tane" anlamına gelen Haçiko adını koydu. Safkan akita cinsi beyaz bir erkek olan Haçiko, her sabah üniversiteye gitmek için evden metroya yürüyen sahibine eşlik etti. Metronun dış kapısına kadar getirdiği sahibini uğurladıktan sonra da eve döndü. Çok geçmeden bir akşam üniversite dönüşünde metronun çıkışında Haçiko'yu kendisini beklerken gördü profesör ve çok şaşırdı. Bu akıllı köpek sahibinin eve dönüş saatlerini hesaplayarak ve aynı yolu kullanacağını düşünerek metronun önüne gitmişti. Ondan sonraki bir yıl boyunca, Haçiko her sabah sahibini metroya kadar götürdü, her akşam iş çıkışında da metronun önünde karşıladı. Hiç saatini şaşırmadı. Ama bir akşam metrodan çıkmadı profesör. Haçiko gözleri metronun kapısında gece boyunca bekledi. Bir sonraki akşam yine yoktu profesör. Üçüncü akşam metrodan yine çıkmadı. Üniversite'de kalp krizi geçirip ölmüştü profesör... Haçiko her akşam sahibim metrodan çıkar diye inatla bekledi. Haftalar, aylar boyunca her akşam Tokyo metrosunun Shibuya istasyonu'nun kapısına gitti. Haçiko tam 9 yıl boyunca sahibinin gelmesini bekledi. 11 yaşındayken metronun kapısında öldü. (1935) Bugün Tokyo'ya gidenlerin Shibuya istasyonunun kapısında karşılaştığı köpek heykeli Haçiko'dur. Japonlar, sadakat ve insan hayvan ilişkisinin sembolü olarak ölümünden hemen sonra 9 yıl boyunca sahibini beklediği yere Haçiko'nun heykelini diktiler. II. Dünya Savaşı'ndan sonra da unutmadılar ve savaş sırasında tahrip olan heykelin yerine 1948'de yenisini diktiler. Bugün Shibuya istasyonu'nun o kapısı Haçiko çıkışı olarak biliniyor ve Tokyo'nun en önemli buluşma merkezlerinden biridir. Her yıl Haçiko'nun ölüm yıldönümü olan 8 Mart'da da birçok hayvansever heykelin önünde buluşurlar. Haçiko'nun hikayesi 1987 yılında bir Japon filmine de konu oldu. Ülkemizde de Japon filmleri festivali'nde gösterilmişti. 70 yıl önce yaşanmış bu köpek hikayesinin şimdi de Hollywood versiyonu çekildi ve Haçiko'nun sahibi Profesörü Richard Gere canlandırdı.