#hardloop4daagse

[chrtof]

Hardloop4Daagse:

This weekend participated in the hardloop4daagse. a four-day competition with a total of 60km. The running was very disappointing, but it was a good workout.

:)

[runoutofhell-blog]

Hardloop4daagse Apeldoorn : EINDELIJK !!

Hardlopen doe ik sinds 2002 en in 2007 liep ik in Berlijn mijn 20e Halve Marathon. De laatste kilometers had ik met een leuke Nederlandse meid gelopen en toen zij na de finish vroeg om nog een stukje uit te lopen twijfelde ik geen moment. Pas ruim 12km later kwam ik er achter dat zij voor haar 10e Marathon aan het trainen was. Ik had tot die dag nog nooit verder gelopen dan 22.5km en liep nu zonder moeite bijna 35km. Bij haar thuis heb ik me diezelfde dag nog ingeschreven voor mijn 1e Marathon. Als ik al zo makkelijk een 35km kan hardlopen dan ben ik er klaar voor om mn 1e Marathon te gaan lopen.

Die middag leerde ik dat voorbereiding het sleutelwoord voor de Marathon was en dus ging ik die weken/maanden die volgde me orrienteren op de Marathon en wat daarvoor nodig was. De grootste verbazing was voor mij dat ik las dat topatleten ruim over de 200km per week trainden maar dat de meeste recreanten de 100km nog niet eens haalden. Dat moest bij mij toch echt anders. Met mijn fulltime baan wordt die 200km lastig maar de 100km per week moest ik wel kunnen halen. Tot dan toe liep ik gemiddeld zo’n 40km a 50km per week en dat moest dus snel veranderen. Ik had nog een aantal maanden om die kilometers per week rustig omhoog te brengen alvorens ik Hét Marathon Schema zou gaan beginnen.

Surfend over het internet las ik een verslag van Ronnie Duinkerken en Janna Brand die in 1 weekend in Apeldoorn een 100km hadden gelopen. Geen ultra over die afstand maar 6 etappes over de prachtige veluwe. Dat verslag inspireerde mij enorm. Besloot voor mezelf dat ik me daar maar eens moest gaan testen of ik een 100km wel aan kon. Nou was die wedstrijd een week later maar de organisatie mailde snel dat ik nog kon meedoen dus ik was blij. Die week heb ik nog normaal getraind dus van een goede voorbereiding kon ik niet echt spreken. Totaal onbevangen reisde ik vrijdag na een drukke werkdag af naar Apeldoorn. Er waren wel wat webloggers die mij hadden gewaarschuwd maar echt serieus had ik dat niet genomen…

  Vrijdag om 18:45 bij het Orderbos aankomen en om 19:30 je eerste etappe moeten lopen is geen ideale voorbereiding. In de eerste kilometers voelde ik zelfs de training van de dag ervoor nog. En dit parcours was ook nog eens onverhard en heuvelachtig. Had inmiddels wel begrepen dat je deze etappe rustig aan moest doen dus dat deed ik ook. Na de etappe douchen, eten en mn tent in om te slapen. Zaterdag ochtend voelde ik me goed en de etappe 2 kwam ik lekker door in 1.56 . Later zou blijken veel te hard… Terug op de camping lekker douchen, een goede massage en na het eten van een krentenbol lekker in de tent gekropen. Door de zachte miezer sliep ik al snel. Eind van de middag wordt ik door Janna geroepen dat ze zo gaan naar de 3e etappe. In de auto eet ik nog snel een krentenbol en ik ga voor het eerst in mijn leven 2x op 1 dag hardlopen. De eerste kilometers gaan nog wel maar voorbij de 5km voel ik de kracht langzaam uit mn lichaam verdwijnen en de 10km haal ik op karakter. Maar daarna is het echt over en uit. Wandelend moet ik mn weg vervolgen. Een hongerklop !! Wordt zelfs ingehaald door de achterfietser van de organisatie en door een miscommunicatie gaat hij mij voorbij. Voel me heel slecht en door me ongelofelijk kwaad te maken krijg ik het voor elkaar om weer te gaan dribbelen. Snelheid is ver te zoeken maar ik zal de finish halen. Het mag een wonder worden genoemd dat de championmatten nog aan staan als ik richting de finish kom. Organisatie is verbaasd en na mijn dramatische finish over deze 15km etappe wordt duidelijk wat er is gebeurd. In de auto terug hoor ik met verbazing aan wat Ronnie en Janna allemaal hebben gegeten tussen de etappes. Bij het tankstation koop ik Dextro Energy om tijdens de etappes te kunnen eten. De 4e (korte) etappe gaat goed en de 5e etappe (beide) op zondag kom ik ook nog aardig door. Geen snelle tijden maar ik heb al bijna 80km gelopen en moet op maandag nog maar 1 etappe van 21km om de 100km te volbrengen. Maandag ochtend sta ik op en al (!) mijn spieren zijn gigantisch stijf. Zelfs spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. De kilometers van deze etappe gaan maar traag voorbij. Loop zonder GPS horloge en kan enkel bij iedere 5km kijken hoe lang ik er over doe. De eerste 5km gaan in 37min .. en de tweede 5km gaan ook in 37min. Snel gaat het niet maar ik ga vooruit in deze dribbel en zal die 100km gaan halen. Voorbij de 15km begin ik pijnscheuten te voelen in mn beide kuiten. Eerst om de 2min maar ze volgen elkaar steeds sneller op. Hoe ik de laatste kilometers ben doorgekomen… ik heb werkelijk geen idee. Later hoor ik iemand zeggen dat het erg veel leek op de beruchte finish van Gabriela Andersen op de Olympische Spelen van 1984. Tot op de dag vandaag weet ik niet meer wat er is gebeurd tussen km16 en het moment dat ik bijkwam op de massage tafel in het krachthonk van AV’34 . Daar werden mn kuiten gemasseerd door Annouchka en vroeg ik “Waar ben ik?” en zij antwoorde “Hardloop4daagse Apeldoorn” . En ik vroeg “Ben ik gefinished?” en zij antwoorde “Ja” en ik zei “Oh” . Even de uitvallers van dat weekend niet meegerekend. Ik was laatste geworden in een totaal tijd van 10 uur 59 minuten en 24 seconden. Alles had ik gegeven maar het was gelukt. Totaal naar de klote gegaan maar ik was trots dat ik die 100km had gehaald. Een hele wijze les want 100km per week is veel – een 100km in 1 weekend is echt heel veel en op dat moment te veel voor mij.

  In mn Marathon Schema was ik uitgegaan van mijn Marathon op 6min/km wat een eindtijd oplevert van 4u 12min. De 30km wedstrijd in de voorbereiding was succesvol geweest (2u 50min 36sec) maar de Amsterdam Marathon was ik gefinished in 4u 21min 54sec en daar baalde ik toch wel van. De 6min/km = 10km/uur was mijn doel. Ik vond mezelf een loper die dat toch echt wel moest kunnen. In het voorjaar van 2008 wilde ik mezelf in Rotterdam verbeteren maar door een achillespees blessure kwam ik niet verder dan een teleurstellende 4u 33min 52sec. Een maand na Rotterdam was de Hardloop4daagse en ik moest maar eens bewijzen dat ik wel een goede loper was en de 10 uur op de 100km zou mijn doel gaan worden. Een verbetering van een uur vond zelfs Heleen Plaatzer heel ambitieus maar … slechter als een jaar eerder kon (bijna) niet en als ik goed zou eten dan moest het mogelijk zijn. Inmiddels had ik ook 2 Marathons gelopen dus ik was beter voorbereid.

De week voor Apeldoorn nauwelijks getraind en op vrijdag een dagje vrij om volledig uitgerust naar Apeldoorn af te reizen. Bij het opkomen van de camping kwamen al tal van lopers naar me toe om me nog te feliciteren met de prestatie van een jaar eerder en vol verbazing hoorde ze aan wat mijn doel was dit jaar. De eerste etappe op vrijdag ging prima volgens verwachting. Waar andere lopers heel hard vertrokken bleef ik heel rustig. Ik had mn lesje wel geleerd. Na de etappe uitgebreid gegeten en goed geslapen. Een jaar eerder had het nog gemiezerd maar dit jaar was de temperatuur hoog. Voor mij heel hoog. De tweede etappe op zaterdag werd voor mij een drama. In de hitte verloor ik vele kostbare tijd. Na de etappe goed gegeten en goed gerust. Voor de derde etappe weer goed eten en deze etappe liep ik nu wel geweldig. Met name in de laatste 5km haalde ik nu loper na loper in. In de 4e korte etappe heb je niet zo veel te verliezen of te winnen maar ik moest 2 (!) keer stoppen om mn veters vast te maken… en verloor weer veel tijd op dat 10 uur schema. Eigenlijk was het nu al niet meer mogelijk om die tijd te halen. In de 5e etappe had ik in Rutger een geweldige haas en hoewel ik weer wat minuten was verloren was ik blij met deze etappe. Maandag opstaan en.. weer heel veel spierpijn ! Zou dit weer een herhaling worden van een jaar eerder ? Ik was er echt bang voor. Op advies van Jan Krans ging ik een rondje fietsen en dat hielp wel enigszins. De 10 uur grens kon ik vergeten maar ik ging een PR lopen en daar was ik blij mee. In de hitte verloor ik flink wat tijd op het droom schema maar met een totaal tijd van 10u 39min 14sec was ik toch wel tevreden. En.. extra leuk was dat ik met deze tijd in het klassement een 3e plaats had behaald bij de Mannen Senioren en zodoende voor het eerst in mn leven op het podium mocht staan !!

In 2008 had ik het knotsgekke idee gekregen om in 2009 een Ultra Marathon te gaan lopen. Een rondje over het eiland Texel genaamd “De Zestig van Texel” . Vele kilometers werden gemaakt in de voorbereiding maar mijn onervarenheid op die afstand brak me op. Tevens kreeg ik pijn op mn borst na ruim 42km en raakte in paniek. De laatste kilometers van de Hardloop4daagse 2007 kon ik me niet meer herinneren maar daar had ik natuurlijk wel een risico genomen. Op Texel hadden we voor de start een minuut stilte gehouden voor Andre vd Vliert en toen ik die pijn voelde dacht er aan dat ik tijdens deze wedstrijd misschien wel dood zou kunnen gaan…

Hardloop4daagse 2009 moest een revanche worden voor mezelf. Na het drama van Texel wilde ik in Apeldoorn mezelf weer bewijzen. Weer de 100km en nu moest het weer onder de 10 uur komen. Over mn gelletjes van Powerbar was ik niet tevreden en toen ik op de vrijdag middag van Ronnie & Janna een paar gels van SIS kreeg besloot ik daarmee te gaan lopen. De etappes liep ik goed maar op elke etappe verloor ik wel wat tijd op het 10 uur schema. Slechts enkele minuten per etappe maar langzaam liep dat wel op. In de 5e etappe had ik in Rutger weer een geweldige haas en hij bracht me naar een hele mooie tijd. In de laatste 6e etappe zou ik nu een PR moeten lopen op de Halve Marathon maar ja.. met al 80km in 3 dagen in je benen zou dat onmogelijk worden. Maandag de etappe maar rustig gestart wetende dat ik een totaal PR zou lopen over de 100km maar dat de 10 uur grens niet meer mogelijk was. Heleen Plaatzer had nog een grap gemaakt dat ik ook een ‘Alles of niets’ poging zou kunnen doen. Voorbij de 15km haalde ik Mariska Timmer in. Ze had het zwaar en ik wist precies hoe zij zich voelde. Beloofde haar een biertje bij de finish en die heeft ze ook gekregen. Zelf finishde ik de etappe en kwam op een totaal tijd van 10u 26min 40sec uit. Wederom een flinke verbetering van mijn PR maar weer niet onder de 10 uur grens.

De Hardloop4daagse in 2009 was nog redelijk succesvol verlopen maar de wedstrijden die volgden waren een drama. In 2010 wilde ik weer aan de Hardloop4daagse meedoen maar ik was eigenlijk te geblesseerd om fatsoenlijk de 100km te kunnen finishen. Toch wilde ik dat feestje niet missen en zo schreef ik me in voor de 60km. Dat zijn 4 etappes in 4 dagen. Had verder geen ambitie maar onder de 6 uur (10km/uur) moest wel mogelijk zijn. Ondanks de blessures lukte het mij om de 3 etappes goed door te komen en ik stond dan ook met vertrouwen aan de start van de 4e etappe. Na een paar kilometer haalde ik een 100km loper in die wilde stoppen. Dat vond ik echt verschrikkelijk en besloot op dat moment hem te motiveren om door te gaan. Tot de 10km samen gelopen en toen ik zag dat hij deze etappe wel zou finishen heb ik hem succes gewenst en ben gaan versnellen. Was flink wat tijd verloren maar als ik mn best deed was die 6 uur grens nog mogelijk. In de laatste kilometers kreeg ik het in het mulle zand zwaar en finishte toch wel wat terleurgesteld. Ralph Apeldoorn en Bas Mekking vroegen wat er aan de hand was. Ik baalde een beetje van de 6u 7min 12sec maar was reageerde dat ik een 100km loper had geholpen. Dat gaf me toch een blij gevoel. Dat blije gevoel verdween heel snel toen die 100km loper mij vertelde na zijn finish dat hij de 5e etappe ook al was uitgestapt en nu blij was dat ik hem door de 6e etappe had geloodst. Tja.. had ik dat geweten… Hardloop4daagse 2010 maar snel vergeten.

In de zomer van 2010 liep ik samen met mijn zusje Agnes en mn moeders man Hans de Wandel4daagse van Nijmegen. Door dat vele wandelen verdwenen al mijn blessures. Op het EK Atletiek in Barcelona raakte ik aan de praat met een gerenomeerde toptrainer die mijn weblog regelmatig las en mij gewoon eens even keihard de les kwam lezen. Wat ik deed was fout en ook heel jammer want in zijn ogen kon ik veel beter. Hij wilde anoniem blijven maar bood zijn hulp wel aan met een trainings schema voor een mooie wedstrijd in het najaar. Dat werd de Diepe Hel Holterbergloop en na de goede trainingen in de maanden augustus, september en oktober liep ik in Nijverdal eindelijk weer eens een mooie wedstrijd. De toptrainer adviseerde mij een goede trainer te zoeken en wenste mij succes. Die goede trainer vond ik in de persoon van Tiny Raijmaekers uit Uden. Hem kende ik via de weblog en na vele successen leek dat voor mij een goede trainer. Een schema kan iedereen schrijven maar de ervaring in het schrijven gaat het om had de toptrainer in Barcelona mij verteld. En Tiny was een trainer met ruim 30 jaar ervaring. Op dat schema ging ik lopen en mijn tijden werden weer mooi en ik genoot weer van het hardlopen.

Hardloop4daagse Apeldoorn 2011 ! Daar moest het dan eindelijk lukken om onder de 10 uur grens te komen. In het voorjaar had ik eindelijk (!) weer een 10km onder de 50min gelopen en een Halve Marathon onder de 1u 50min. In de week vooraf een hele voorraad SIS gels en Recovery shakes aangeschaft en extra massages genomen.

De vrijdag etappe rustig doorgekomen en netjes op de 6min/km gelopen zonder enige inspanning. In de zaterdag ochtend kreeg ik Rik Wolswinkel als haas en hij loodste mij door deze ‘lelijke’ etappe. Met 2u 2min over de 19.7km was ik tevreden. De zaterdag avond etappe vloog ik weer de laatste kilometers en pakte wat winst op het 10u schema. De 5e etappe op zondag ochtend ging hard. Veelste hard… Dat bleek wel zondag avond op de 6e etappe die een klein drama werd. Waar ik rond de 1.55 had moeten lopen kwam ik nu binnen in 2u 0min 22sec en was al mn marge verloren op het 10u schema. De laatste etappe moest ik strak op 6min/km gaan lopen. Maandag opstaan en alles deed weer pijn. Was het inmiddels gewend maar baalde er wel van. Vanwege het 10 jarig bestaan van de Hardloop4daagse was de 6e etappe niet meer de Halve M maar werd het een route van Vaassen naar Apeldoorn over het Kroondomein. Nog met enig vertrouwen stond ik aan de start maar na de eerste kilometers begon het klimmen en ik zag de kilometertijden heel hard oplopen. Waar ik 6min/km moest lopen zag ik nu kilometers van zelfs boven de 7min voorbij komen. Vanaf km14 ging de route heuvelaf en ik besloot daar echt alles (!) te geven wat ik in me had. Een ‘Alles of Niets’ poging om die 10 uur grens nog te halen. Op dat bos parcours nam ik echt alle risico’s. Maar.. als lopers als Mark Huisman, Ronnie Duinkerken, Ralph Apeldoorn en Heleen Plaatzer hier heel hard kunnen lopen dan kan ik dat ook. Totaal in de verzuring en volledig naar de klote finishte ik. Wist niet of ik het gehaald had of niet. Het was krap maar hoe krap? De organisatie kent mij en de verantwoordelijke voor de uitslagen zocht speciaal voor mij op of het was gelukt of niet. Groot was de terleurstelling toen ik een bierviltje kreeg met “Netto 10.02.56 / Bruto 10.04.33” . . . .

Hoe groot de terleurstelling was ? Heel groot ! Het zat me echt heel erg dwars dat het weer niet gelukt was. Vele felicaties kreeg ik in Apeldoorn met mijn PR maar die 10 uur grens gedachte begon ik echt te haten. Toen de inschrijving voor de Hardloop4daagse 2012 open ging twijfdelde ik. Toen ik vernam dat vele vrienden van de H4D er ook niet bij waren twijfelde ik. Toen ik van topfotograaf Erik van Leeuwen de uitnodiging kreeg om weer een weekend mee naar de Meerkamp in Gotzis (Oostenrijk) hakte ik de knoop door. Geen Hardloop4daagse voor mij in 2012. De enige reden dat ik daar zou gaan lopen was om de tijd onder de 10 uur te krijgen en verder niets. Het is een geweldige organisatie en de etappes zijn adembenemend mooi maar zonder plezier wilde ik niet meedoen. Besloot voor mezelf een jaartje over te slaan om nog meer gemotiveerd te raken om de Hardloop4daagse Apeldoorn onder de 10 uur te krijgen.

Vanaf het moment dat ik op schema van Coach Tiny was gaan trainen was ik succesvol geweest in mijn hardlopen en dat resulteerde in het ultieme geluk dat ik het voor elkaar kreeg om zelf ‘De Zestig van Texel’ in 2013 succesvol te finishen. In de voorbereiding had ik al mn PR op de Marathon verbeterd (naar 4.16.59) en met snelheid zat het ook wel goed getuige mijn PR op de 10.000m van 47.48 . Dat PR op de baan liep ik slechts 3 weken na Texel. Was toen nog niet volledig hersteld maar het gaf mij genoeg vertrouwen om mijn voor de Hardloop4daagse weer in te schrijven.

Etappe 1 op vrijdag avond over 17.1km mag ik een ruime 1u 42min over doen bij een schema van 6min/km. Met de weersvoorspellingen voor deze editie had ik besloten een caravan te huren en die was vrijdag middag netjes naar Apeldoorn gebracht. Volledig uitgerust en super gemotiveerd stond ik aan de start van mijn 6e Hardloop4daagse en de 5e x op de 100km. De eerste kilometers liep ik gezellig pratend met barefoot-specialist Paul Aerts. Na 5.19, 5.21 en 5.09 versnelde Paul iets en ik wenste hem succes. Iets harder mocht maar onder de 5min/km zou voor mij te gek worden. Met kilometers rond de 5.25 voelde ik me goed. Bij de VP’s rustig mn gel en water genomen en vol vetrouwen liep ik door. De 10km kwam ik door in een ruime 54min en ik bedacht dat ik nu al bijna 6min op het schema had gepakt. Moest ik nu rustig doorlopen of… na de Hardloop4daagse 2011 was ik gaan nadenken of ik die verdomde 3min niet gewoon op een andere etappe had moeten pakken. Nu was het moment daar om dat te doen en kwaad op mezelf liep ik de kilometers in 5.10 , 4.46 , 4.54 , 4.34 , 4.42 , 4.44 en 4.25 ! Finish in 1u 30min 58sec !! Blij dat ik zo had kunnen doorlopen en nog blijer dat ik niet moe was geworden. Het duurvermogen van Texel had hier echt zijn vruchten afgeworpen. In de eerste etappe al ruim 10min pakken op het 10 uur schema gaf vertrouwen. Of had ik nu een te groot risico genomen ?

  Etappe 2 op zaterdag ochtend over 20.4km mag ik ruim 2 uur over doen bij een schema van 6min/km. Mijn excuses aan Elbert Voogd maar dit vind ik gewoon de lelijkste etappe van de Hardloop4daagse. Die klim naar de 5km is verschrikkelijk, dat lange fietspad naar de 10km motiveert niet en net als je denkt lekker te lopen krijg je vanaf km10 tot finish alles onverhard en nergens vlak. Met kilometers in 5.09 , 5.04 , 5.40 , 5.30 en 5.35 kwam ik erg fris voorbij de 5km en niet veel later al bij de eerste VP. Dit ging goed en ik kreeg complimenten van andere lopers hoe makkelijk ik die berg was opgelopen. In kledingkeuze had ik een shirt teveel aan en die gaf ik voorbij de 5km aan de vrouw van Wouter Ribbink. Na de finish zou ik dat shirt weer terug krijgen. Was ik te hard gestart ? Ik besloot wat rustiger te gaan lopen en geen risico te nemen. Ontspannen liep ik op dat best mooie glooiende fietspad de kilometers in 5.54 , 5.48 , 5.33 , 5.29 en 5.36 en zo kwam ik na ruim 55min voorbij de 10km. Alweer 5min gepakt op het 10uur schema en als ik dat zou kunnen vasthouden deze etappe zou ik heel erg blij zijn. Met kilometers in 5.10, 5.21, 5.17, 5.28, en 5.51 was ik iets te enthousiast… Was lopers aan het inhalen en net voor de 15km riep iemand “Je moet vanavond nog een etappe” . Dat had ik net nodig. Ik zat ruim onder 10uur schema en moest inderdaad geen risico’s gaan nemen. Kilometers volgden in 5.48 , 5.40, 5.41, 5.54 en 5.55 en ik finishte dolgelukkig na 1u 53min 53sec ! Weer 10 minuten gepakt op het 10 uur schema !!

Etappe 3 op zaterdag avond over 14.7km mag ik bijna anderhalf uur over doen bij een schema van 6min/km. In de middag een massage genomen en lekker op bed gelegen in de caravan. Was ik te enthousiast ? Begon de bovenbenen iets te voelen van de hoogtemeters die we nu al hadden gehad. Als ik deze avond etappe goed door zou komen dan kon die 10 uur grens al eigenlijk niet meer mis gaan. Maar te vroeg juichen mag natuurlijk niet. De eerste kilometers zijn vlak en kan ik direct wel lekker lopen (km’s in 5.34 en 5.17) maar daarna begint het klimmen en moet je gewoon rustig blijven. Mn ritme is ver te zoeken en ik besluit maar niet op mn Garmin te kijken. Later zie ik dat ik de kilometers in 5.47, 6.07, 5.40, 6.07, 6.05, 5.15, 6.11 en 5.35 loop. Pas bij 10km kijk ik en zie 57.10 staan. Nu al 3 minuten gepakt op het schema en vanaf nu kunnen we gaan sprinten naar de finish. Lekker knallen naar beneden en vele lopers inhalen is mijn gedachte. Valt dat even tegen… In plaats dat ik lopers in haal wordt ik nu zelf ingehaald en geen enkele loper kan ik bijhouden. Kilometers gaan ook maar moeizaam in 6.05, 5.22, 5.44 en 5.54 ! Kijkend naar de totaaltijd op mn Garmin durf ik niet meer. Andere jaren liep ik deze etappe zo mooi maar nu is het voor mn gevoel een klein drama. Enorm is de verbazing als ik bij de finish mn eindtijd zie van 1u 23min 40sec ! Ik snap er niks van.. zo’n slecht gevoel en dan toch zo’n mooie tijd lopen. Dit is voor mij de snelste tijd ooit gelopen op dit parcours. Tijdens het eten begrijp ik van Luc Krotwaar dat mijn snelheid nu in het eerste gedeelte hoger was en ik daardoor tussen betere lopers inloop. En die betere lopers kunnen ook de laatste kilometers beter lopen dan de lopers die ik de andere jaren altijd nog kon inhalen.

Etappe 4 op zondag ochtend over 8.4km mag ik ruim 50min over doen bij een schema van 6min/km. Waar ik in 2011 hier veel te hard liep en de tol betaalde in de 5e etappe ben ik nu een gewaarschuwd mens. Gewoon ontspannen deze etappe doorkomen en geen risico’s gaan nemen. Al verlies ik hier een paar minuten dan nog is er niets aan de hand. In de totaal stand zit ik ruim onder het 10u schema. Kan eerlijk zeggen dat ik bij de start mn Garmin heb ingedrukt en pas bij de finish mijn eindtijd zag. Later op de computer zie ik kilometers van 5.30, 5.42, 5.18, 5.40, 5.45, 5.15, 5.34 en 5.12 en finish in 45.45 ! Dik 5 minuten onder het droom schema en zelfs ruim sneller dan de 49.23 uit 2011. En dat terwijl ik heerlijk heb gelopen. Me lekker heb laten inhalen door snellere lopers en zelf slechts een paar lopers heb ingehaald. Dat ik ruim onder de 10 uur ga lopen realiseer ik me nu wel maar waar dit eindigt.

  Etappe 5 op zondag avond over 19.1km mag ik bijna 1u 55min over doen bij een schema van 6min/km. Deze etappe is echt een breekpunt. Wie nog fris is zal deze etappe opstaan en wie de andere etappes te hard is gegaan gaat hier de prijs betalen. De inmiddels gelopen kilometers, hoogtemeters, rust en voeding gaan hier allemaal meetellen. Ronnie Duinkerken zie ooit heel mooi “Dit is een etappe waar de jongens van de mannen worden gescheiden” en daar moet ik hem gelijk in geven. Extra motivatie komt in de middag van Coach Tiny “Prima etappes. Nu consolideren. Je hebt genoeg ruimte over om de grens de doorbreken” . Kom bijna nog te laat bij de start ook.. andere jaren reed ik met Ronnie en Janna mee maar die staan dit jaar niet op de Camping. Gelukkig kan ik meerijden met een paar aardige 60km lopers die deze etappe komen kijken. Heb speciaal voor deze etappe mijn ‘Janna’s Geluks Shirt’ aangetrokken. Het shirt heeft me nog nooit terleurgesteld. Altijd goed in kunnen lopen en als ik deze etappe goed doorkom gaat er een hele mooie eindtijd uitkomen. Het enige wat ik moet doen is de kilometers onder de 6min houden en dan slaagd mij missie. De kilometers gaan in 5.16, 5.23, 5.37, 5.28 en 5.33 en na 27.20 kom ik voorbij de 5km. Dit is de mooiste etappe en ik geniet ! Kilometers volgen in 6.10, 5.51, 5.37, 6.00 en 6.10 en ik ben blij. Zelfs het moeilijke heidepaadje ben ik goed doorgekomen. Na 57.14 op de 10km nog prima onder schema en ik voel me fris. In de eerdere edities had je na het lastige heidepaadje nog een paar kilometer door het bos en dan was je er. Dit jaar is de etappe om gegooid en bedenk ik me dat we nog ruim 9km moeten. Met 6.14, 5.40, 5.41, 5.53 en 5.54 loop ik prima maar ik begin een beetje te balen van de etappe. De 15km in 1.26.39 is prima in orde. Met kilometers in 5.43 , 6.36 (incl VP), 5.58 en 5.51 finish ik deze etappe na 1u 51min 41sec ! Blij !! Het rekenen kan beginnen hoe lang ik over de laatste 6e etappe mag doen om onder de 10 uur grens te komen. Deze 5e etappe was altijd de mooiste en met mijn tijd ben ik blij maar toch vind ik het jammer dat je na 10km het bos ingaat en die prachtige heide niet meer ziet. Nu was de temperatuur prima in orde maar als het 30 graden is dan is dat bos een broeikas waar geen zuchtje wind staat en kan het een zware etappe worden.

Etappe 6 op maandag ochtend over 20.3km mag ik ruim 2 uur over doen bij een schema van 6min/km. Op zondag avond krijg ik van Coach Tiny de info dat ik met 7.40/km de 10 uur grens ga halen. De etappe in 2u 33min en dat moet wel lukken toch? Als ik maandag ochtend op sta voel ik me eigenlijk nog best goed. De bovenbenen zijn wat stijfjes maar verder niets aan de hand. Nerveus was ik voor deze etappe maar dat maakt al snel plaats voor veel vertrouwen dat ik vandaag wel eens iets heel moois kan laten zien. In bussen worden we naar de start gebracht in Vaassen. Daar zijn we ruim op tijd en kunnen we nog een kop koffie drinken. Erg gezellig met Joos de Bakker en Majet Spoelder. Ook al 2 toppers die ik al jaren ken van de Hardloop4daagse. Voor je de laatste etappe begint kun je een beetje op je eindtijd gaan gokken over 100km en extra leuk voor mij is : Als ik deze etappe een beetje goed doorkom dan is zelf de 9u 30min grens voor mij haalbaar. De eerste kilometers (tot ongeveer km13) gaan gemeen omhoog en moet je dus rustig aan doen. Hoe goed ik me voel blijkt wel uit de kilometer tijden van 5.48, 5.47, 5.44, 5.54 en 5.56. Het enige wat ik nu moet doen is ontspannen onder de 6min/km blijven lopen en dat lukt vrij eenvoudig. Kilometers volgen in 6.23, 5.12, 5.29, 6.22 en 6.35 en zo passeer ik het 10km punt na 59.14 . Geen risico genomen en de gelletjes doen netjes hun werk. De benen voelen nog immer goed en inmiddels heb ik Gert Noordhoek in zicht. Een loper die in mijn ogen beter kan klimmen dan ik. Al heeft hij dit weekend last van een blessure vind ik het toch wel stoer dat ik langzaam op hem inloop. Tevens krijg ik van andere lopers complimenten hoe goed ik loop. Er is een loper die een gezellig babbeltje met mij wil aangaan maar ik heb in dat klimmen wel al mn concentratie nodig en maak dat vriendelijk duidelijk. Deze achtelijke berg waar ik in 2011mijn 10uur grens heb verloren gaat mij nu niet klein krijgen. Kilometers in 6.15, 5.57 en 5.45 en ik steek de Amersfoortseweg over. Blij !! Het hoogste punt is bereikt en vanaf nu gaan we knallen naar de finish. Anders dan in 2011 wil ik geen risico nemen maar wat sneller mag het wel gaan. Kilometers in 5.14, 5.54 (incl VP), 5.12, 5.42, 5.29, 5.46 en 5.03 en de 20km passeren we na 1.55.27 en ik weet dat ik deze etappe ruim onder de 2u ga finishen. Finishte ik deze laatste etappe in 2011 in 2u 09min 37sec … nu finish is glorieus in 1u 57min 57sec ! Netjes onder de 2 uur en een hele mooie verbetering van mn PR van 2011 op dit parcours. Waar de berg me in 2011 klein kreeg overwin ik hier nu.

Na de 10 uur 59 minuten en 24 seconden in 2007 , de 10 uur 39 minuten en 14 seconden in 2008 , de 10 uur 26 minuten en 40 seconden in 2009 en de 10 uur 02 minuten en 57 seconden in 2011 finish ik deze Hardloop4daagse 2013 eindelijk (!) onder die verdomde 10 uur grens ! En niet zo’n beetje ook… Netto 9 uur 23 minuten en 47 seconden !! BLIJ !!!

Die 10 uur grens heeft mij al die jaren enorm gemotiveerd. En nu is het dank eindelijk (!) gelukt. Ieder jaar kon ik mij verbeteren en daar was ik blij mee. In 2011 deed ik een echte serieuse aanval op de 10 uur grens en lukte het net niet. Dat heeft mij echt 2 jaar lang bezig gehouden. Nu was ik gewoon goed en lukte het. Of het nog sneller kan ? Ik weet het niet. Ik ben nu ultiem gelukkig en weet nog niet of ik de komende jaren nog eens voor de 100km ga. Zoals ik het nu kan bekijken was dit zo succesvol dat ik vanaf nu lekker voor de 60km ga. Dat is 1 etappe per dag die kan je allemaal net even wat harder lopen. Dat ik daar ruim onder de 6 uur ga finishen twijfel ik niet eens aan.

Last but not least wil ik iedereen bedanken die mij al die jaren gesteund heeft in mijn missie om de Hardloop4daagse Apeldoorn 100km onder de 10 uur te kunnen finishen. De organisatie voor hun eindeloze inzet en de vele vrijwilligers die er ieder jaar weer stonden. Mijn zusje die elk jaar mij weer uit de brand hielp als ik met mn stomme kop iets was vergeten (dit jaar was ik een kussen en een hoeslaken vergeten). Alle medelopers die mij ieder jaar weer motiveerden – met speciale dank aan Ronnie Duinkerken, Janna Brand, Heleen Plaatzer, Ralph Apeldoorn, Gert Noordhoek, Joos de Bakker, Marjet Spoelder, Jan Krans, Elbert Voogd, Rutger Thung, Rik Wolswinkel, Ilonka van de Hengel en Roberto Hofman. En… Coach Tiny ! Zonder jouw schema was het nooit gelukt !! Dankzij jouw ben ik een betere hardloper geworden en hoop dat nog jaren te blijven en mezelf te kunnen verbeteren.