Zeeuwse Kust Marathon
Het moet denk ik 2007 zijn geweest dat ik voor het eerst van de Zeeuwse Kust Marathon heb gehoord maar het kan ook 2008 zijn geweest. In elk geval ging ik in 2008 per trein en bus naar Zoutelande om daar de finish te zien van oa. Ronnie Duinkerken en Janna Brand en de vele andere webloggers die toen de Zeeuwse Kust Marathon tot een goed einde volbrachten. Gewapend met een digitale compact camera maakte ik van iedereen een foto. Zelf had ik in 2007 net mijn eerste Marathon gelopen en moest er toen nog niet aan denken om een Marathon over het strand te lopen.
In 2009 was de eerste Zeeuwse Trainingsloop een loop vanuit Middelburg naar Vlissingen en weer terug naar Middelburg. Een gezellige duurloop met een 12tal webloggers en onder leiding van de beroemste krullenbol uit Middelburg : Jacqueline. Er waren enkele webloggers in training voor de Zeeuwse Kust Marathon maar ook lopers die een andere najaars Marathon in de planning hadden liepen gezellig mee. Vol ontzag las ik later in dat jaar de ervaringen van de finishers van die bijzondere editie van de Zeeuwse Kust Marathon. En was ik diep onder de indruk van de heftige foto van Tiny Raijmakers uit Uden.
De Zeeuwse Trainingsloop van 2010 was voor het eerste dat de lopers van Vrouwenpolder naar Zoutelande liepen. De laatste 22km van de Zeeuwse Kust Marathon. De trainingsloop werd georganiseerd half augustus. Zelf had ik net de 4daagse van Nijmegen volbracht en had het EK Atletiek in Barcelona (ES) gezien dus meelopen daar dacht ik niet aan. Toch heb ik de foto’s en verslagen op de 14 blogs wel gezien.
In het najaar kon ik met Leonie vd Haak meerijden naar Zeeland alwaar zij de Zeeuwse Kust Marathon ging lopen. En zo zag ik voor het eerste de start in Burgh Haamstede, zag de lopers over de Oosterscheldekering en het zag ze het strand op gaan. Zag de lopers vervolgens het strand afkomen en daarna ben ik met de vader van Richard vd Klis naar de finish gereden om de vele lopers binnen te zien komen. En heel gaaf was dat Ilonka vd Hengel deze Marathon wist te winnen ! Een weblogster die het parcours tijdens de Zeeuwse Trainingsloop al had verkend. Zelf moest ik er nog niet aan denken om deze Marathon te lopen. En dat gevoel werd enkel nog eens bevestigd toen Leonie als een roosje in de auto in slaap viel van de zware inspanning.
Zeeuwse Trainingsloop in 2011 wilde ik wel meelopen. Dat was ‘maar’ 22km en wat kon me nou gebeuren… De start op het strand was mooi en ik genoot. Was wel gewend op het strand te lopen bij Den Haag of bij Zandvoort en dit was niet erg anders. Al hadden we natuurlijk de indrukwekkende Oosterscheldekering in onze rug. Na het strand liepen we de duinen in en dat ging ook nog wel goed. In Domburg was er een rust bij de ‘Hoge Berg’ en toen Jacqueline vertelde dat dit het hoogste punt van Zeeland was moest ik inwendig wel lachen. Was dit nou het parcours van de zwaarste Marathon van Nederland ? Wat heb ik een spijt gehad van die gedachte… Iedere stap die ik die dag heb gezet heeft mijn respect voor de finishers van de Zeeuwse Kust Marathon extra doen stijgen. En als ik dan keek naar oa Rik Wolswinkel, Ronnie Duinkerken, Heleen Plaatzer en Ilonka vd Hengel… wat liepen zij deze dag hard !! Compleet naar de klote kwam ik in Zoutelande over de finish van de Trainingsloop. En ik had slechts 22km gelopen.
Dat najaar ging ik uiteraard weer naar Zeeland maar wilde meer zien van de Marathon en dus huurde ik een fiets in Zoutelande en fietste met (inmiddels) mijn EOS camera naar Breezand. Die dag was het warm, heel warm en ik kon geweldige foto’s maken van lopers die helemaal kapot gingen op het parcours. Van Breezand via Domburg en Westkapelle fietste ik naar Zoutelande. Wie geweldig liepen waren Rik Wolswinkel en Ilonka vd Hengel, die beide deze Zeeuwse Kust Marathon wisten te winnen ! Een hardlopers echtpaar die ik goed ken van oa hun weblog en de vele keren dat ik ze in wedstrijden had gezien of op trainingslopen met ze had gelopen.
De Zeeuwse Kust Marathon is inmiddels een begrip in Nederland geworden en mag zich met recht Dé Zwaarste Marathon van Nederland noemen. Op de dag van de Olympische Marathon (mannen) werd er weer een Zeeuwse Trainingsloop georganiseerd maar ik was zelf nog in Londen (UK) die dag. Er liepen weer vele bekenden mee in de Marathon dat najaar maar zelf was ik op uitnodiging foto’s aan het maken die dag bij de MudMasters in Hoofddorp. Uiteraard las ik later weer alle schitterende verslagen van de lopers die het zo zwaar hadden gehad maar wel gefinisht waren in Zoutelande.
Dit jaar (2013) had ik maar 1 doel : Het finishen van ‘De Zestig van Texel’ en verder dan 1 april (2e paasdag) wilde ik niet kijken. Met een gigantisch succesvolle voorbereiding is het mij gelukt om die Ultra wedstrijd over 61km netjes binnen de officiele tijd van 7 uur te finishen. Een anderhalve maand eerder had ik mijn PR op de Marathon naar 4.16.59 gebracht en dus was mijn hardloopjaar 2013 al geslaagd. Dat ik in mei eindelijk onder de 10 uur liep bij de Hardloop4daagse 100km was een soort slagroom op de al heerlijke taart.
In echte uitdagingen in het najaar had ik geen zin maar om nou helemaal stil te gaan zitten zag ik ook niet zitten. En dus besloot ik begin juni mijzelf in te schrijven voor de Zeeuwse Kust Marathon. De strand ervaring had ik al en het duurvermogen ook. Ik wilde in Zeeland laten zien dat ik echt een betere, krachtigere, sterke loper was geworden. En omdat deze Marathon zo zwaar was leek het mij een goede motivatie om flink wat kilo’s af te vallen. In Zeeland moest een hele fitte sterke Bjorn aan de start staan. Een PR verbetering zou mooi zijn maar daar ging het mij absoluut niet om. Ik wilde indruk gaan maken in Zeeland. Op de Marathon waar ik in de Trainingsloop zo flink had moeten afzien.
Helaas gaat het leven niet altijd zoals je wilt… In juli raakte ik geblesseerd aan mijn voet en trainen kon ik niet meer. En van afvallen was al helemaal geen sprake…. Je mist gewoon motivatie om gezond te gaan eten als je helemaal niet kan sporten. Mijn jaar was al geslaagd maar dit was gewoon een drama ! Toch wilde ik de droom van de Zeeuwse Kust Marathon niet helemaal opgeven. Tenslotte was iedere editie weer anders geweest en was de tijd een stuk minder van belang dan bij andere stads Marathons. Toen ik begin september weer kon beginnen met hardlopen besloot ik er alles aan te doen om nog enigszins fit aan de start te staan. Had slechts een maand dus veel voorbereiding had ik niet. Toen ik in 1 week 2 x het Rondje Westeinder (a 18.9 km) kon trainen en de Dam tot Damloop (16.1km) kon finishen (op easy tempo) besloot ik in Zeeland van start te gaan. Je moet starten om te kunnen finishen.
Vrijdag iets eerder gestopt met werken zodat ik met de trein van 16:05 met korting (40%) naar Zeeland kon reizen. En bovendien ook nog een beetje op een normale tijd in Zoutelande zou zijn. Rond 19:30 was ik ingecheckt in Hotel ‘De Distel’ en.. ik had vanuit mijn kamer op de 2e etage uitzicht op de finish ! Had al een pasta (die ik een dag eerder had gemaakt) in de trein gegeten maar had toch een beetje honger. Toen ik langs de vistaria liep moest ik aan Rik & Ilonka denken en bestelde spontaan een bakje kibbeling. En terwijl ik die op at bedacht ik me dat zo wel een Westmalle moest gaan drinken om het verhaal compleet te maken. Had mijn naam al eerder gehoord maar zag toen niemand. Nadat ik gepint had hoorde ik mijn naam weer en zag toen wie mij eerder geropen had : Jacqueline ! Die zat samen met John en Ans op het heerlijk verwarmde terras. Wat leuk om die hier te zien. Nadien ook nog bij Coach Tiny en zijn groep uit Uden gezeten. Die zaten bij het cafe aan de andere zijde. Coach Tiny die mij de afgelopen jaren had getraind naar geweldige prestaties maar… die niet dit schema richting de Kust Marathon had bedacht. Dat ik uberhaupt op zaterdag zou starten zou geen enkele trainer verstandig vinden. Ikzelf overigens ook niet.
Hotel ‘De Distel’ is ideaal na de Kust Marathon maar als je serieus wilt gaan lopen zou ik hier niet overnachten. De muziek van de feesttent is namelijk zeer luid te horen. Wat was ik blij toen de muziek rond 0:15 stopte. En ik een 5 minuutjes later al lekker lag te slapen.
Zaterdag de wekker op 08:00 en om 08:30 zat ik aan het ontbijt. Prima geregeld en ik heb het er flink van genomen. Bedacht me dat dit nog wel eens een lang dagje kon gaan worden. Voor het hotel kwam ik Tiny tegen en samen zijn we met de georganiseerde bussen naar de start in Burgh Haamstede gegaan. Toch wel fijn dat je met zo’n ervaren Kust Marathon loper (hij liep deze dag zijn 7e Kust Marathon) naar de start kan gaan. In de sporthal echt tal van bekenden. De meest gehoorde vraag was ‘Kom je weer foto’s maken?’ en dat vond ik toch wel leuk. Niet alle mensen die dat tegen mij zeiden kende ik maar de waardering is geweldig. In de sporthal stond ik er eigenlijk heel ontspannen bij. Vandaag ging ik lopen om te finishen en zonder enige tijdsdruk. Als het echt niet zou gaan zou ik stoppen maar die kans achtte ik vooraf klein. De start is een stukje lopen vanaf de sporthal maar ook dat liep ik in goed gezelschap. Leuk was het dat we bij de kerk de finishers van de MTB Marathon zagen en daartussen stond Maurice. Lange tijd geleden dat ik die voor het laatst heb gezien. Nadat ik Marc Papanikitas nog even succes had gewenst ben ik helemaal naar achteren gelopen. Iedereen mocht vandaag voor mij starten. Ik had het plan om heel easy te lopen en dan wil je door zo min mogelijk mensen worden ingehaald.
Om 12:00 gaan de kerkklokken slaan en bij de 12e slag is de start van de Zeeuwse Kust Marathon. Op de start druk ik de Runkeeper van mijn telefoon in en ruim die op. Mn telefoon zie ik pas bij de finish weer. Wat een mensenmassa staat er in Burgh Haamstede en wat is het hier leuk lopen. Na een kilometer gaan er tal van piepjes af en zie je mensen versnellen of juist langzamer lopen. Dat is echt zo grappig om te zien. Ik besluit vandaag lekker om me heen te kijken en zo te zien hoe het er in de achterhoede van de Marathon aan toe gaat. Niet dat ik zelf de snelste ben maar met 4.16 op de Marathon lopen er nog flink wat lopers achter je. Nadat we het dorp uitlopen gaan we de bossen in. Dit is voor mij een totaal onbekend stuk. Heb wel op het parcours kaartje gezien hoe ik moet lopen maar had geen idee vooraf hoe het er precies uit zou zijn. Moeilijk wil ik het absoluut niet noemen maar die kilometers zijn niet vlak, soms onverhard en ik wordt een beetje bang dat ik voor de 6km al last ga krijgen. Nergens voor nodig want voor ik het weet loop ik het strand op. Even flink mul maar al snel goed verhard en langzaam begin ik lopers in te halen. Onderwijl een beetje pratend met de lopers om me heen. We komen bij de eerste VP en hier is behalve water en sportdrank ook bananen. Wel lekker. Daarna een klein klimmetje en dan draaien we de Oosterscheldekering op !!!
Ik was een jaar of 6 toen mijn ouders zijn gescheiden en de eerste echte vakantie met enkel mijn moeder en mijn zusje was in 1987 in Zeeland. Op welke camping we precies stonden weet ik niet meer maar wat heb ik van die vakantie genoten. En wat was ik onder de indruk van de Oosterscheldekering en Neeltje Jans. De watersnoodramp heeft me altijd geinteresseerd. Het boek ‘Oosterschelde, Windkracht 10’ van Jan Terlouw werd later mijn favoriete boek. Heb er zelfs nog een 10 voor gehad toen ik bij Nederlands op middelbare school er een boekverslag van moest maken.
Wanneer ik eenmaal op de Oosterscheldekering loop voel ik me echt goed ! Dit is op en top genieten. Lekker met een windje van windkracht 3 mee en onder schitterende omstandigheden. Eindelijk (!) loop ik hier hard over dit machtige bouwwerk. Een stukje techniek waar Nederland trots op mag zijn. Af en toe kom ik een bekende tegen en maken we een praatje maar eigenlijk vind ik het wel lekker om ontspannen en in gedachte te blijven lopen. Totaal niet vergelijkbaar met Texel. Toen liep ik op een strak schema. Nu probeer ik me zo min mogelijk inspanning zo ver mogelijk te komen. Vlak voor het 10km punt kom ik met Theo samen te lopen. Een loper die ik in het laatste gedeelte van Texel ook heb gezien. De 10km passeren we in 1.05 en ik ben meer dan tevreden. Het had nog wel wat rustiger gemogen. Gewoon ontspannen blijven dan komt alles goed. Voorbij Neeltje Jans lopen is echt geweldig. Wat me wel enorm verbaasd : alle (!) lopers nemen hier de buitenbocht !! Zijn zij nou zo dom of ben ik nou zo slim ? Ik moet er wel om lachen. Als ik bij de Roompotsluis kom is de brug aan kortste zijde net weer open en kan ik daar overheen. Er zijn enkele lopers die voor mij liepen maar omdat zij de verre zijde namen lopen ze nu weer achter mij. Een jongen die mij inhaald roept nog dat hij vandaag dus geen 42.2km loopt maar 42.4km. Daarop reageer ik dat het zelfs 43km of 41km kan worden en is zijn verbazing groot. De afstand is een Marathon maar omdat je niet weet hoe je precies op het strand bij oa Vrouwenpolder loopt is de precieze afstand niet nauwkeurig te meten. Hij moet er om lachen en loopt verder. Het lopen over de Oosterscheldekering is gewoon een droom die uitkomt en ik ben hier op en top aan het genieten. Gewoon totaal in gedachte en niet echt bezig dat ik een ‘wedstrijd’ loop. Onderweg zie ik Ans (de vrouw van John) die mooie foto’s maakt. En ik zie Hans, die vandaag langs de kant staat maar een week later de Marathon van Munchen gaat lopen. Wat me meer verbaasd is dat ik daar naast Jos kom te lopen. Hij verteld me dat het vandaag niet echt gaat terwijl hij een week eerder nog een 48er op de 10km heeft gelopen. Vlak voordat Breezand mogen we eindelijk het strand op. Maar… niet voordat ik ben aangemoedigd door mijn lieve moeder. Die is speciaal voor mij naar Zeeland gekomen. Zo lief !
Het 20km heb ik in 2.15 gepasseerd en het loopt fantastisch. Had ik eerder al last gekregen dan was ik niet het strand op gegaan maar nu heb ik er gewoon zin in. Bij het oplopen van het strand maak ik nog een grapje ‘Lekker spelen in de zandbak als een klein kind’ en ik zie boze gezichten om mij heen. Het strand is verschrikkelijk mul maar dat is toch maar voor even ? Bij de waterlijn is toch altijd hard zand ?
Dit strand is het meest verschrikkelijke wat ik ooit (!) heb mee gemaakt. Het wordt nooit (!) hard en op het ergste gedeelte is het strand slechts een meter of 5 breed en helemaal tegen de duinen aan. Daarbij loopt het ook nog eens schuin af waardoor je scheef loopt. En als je al de gedachte hebt om de waterlijn op te zoeken : de golven zijn hier heel erg onvoorspelbaar ! Hoe ik ook tel, er zit geen ritme in. Soms maak je een stap naar binnen omdat je denkt dat er een grote golf aan komt en blijkt het een kleintje en dan weer andersom. Om me heen kijkend zie ik iedereen ploeteren. Ik ben echt van ultiem geluk (Oosterscheldekering) in de ware Hel van Zeeland beland. De tekst ‘Luctor et Emergo’ (of zoiets) staat voor ‘Ik worstel en kom boven’ toch ? Nou… dat boven komen duurt nog wel even. Op het smalste deel staat een vrouw op de duinen met een camera. Ik vraag haar om een foto te maken. Tot op heden heb ik die nog niet online gezien. Maar wat hoop ik die ergens te gaan vinden. Op die foto zal echt te zien zijn hoe zwaar het echt was.
Naarmate we de ronding van het eiland over het strand vervolgen wordt het strand ‘iets’ beter. En ik merk dat een aantal lopers mij toch wel heel erg eenvoudig voorbij komen. Dat een meisje van waarschijnlijk nog geen 55kg dat kan vind ik prima maar als zware lopers mij voorbij komen begin ik te balen. De snelheid is er bij mij totaal uit en meer dan dribbelen kan ik niet. En nog erger… de blessure die ik deze zomer aan de voet had lijkt volledig terug te zijn gekomen. Als we straks dat verdomde strand af gaan zal ik waarschijnlijk moeten stoppen… Maar als ik stop heb ik dat verdomde strand helemaal voor niks gelopen. Het zijn de gedachte die mij een aantal kilometer over het strand bezig houden. Van de eigen gedachte naar de harde realiteit : Het strand afgaand bij Domburg staat heel veel publiek om je flink aan te moedigen. En wanneer ik achter mij kijk zie ik nog een lang sliert van lopers op het strand. Op het verharde fietspad kom ik naast een aantrekkelijke blondine te lopen en op dat moment besluit ik door te gaan. Lopen is heel erg leuk en je moet er gewoon van genieten. Nu stoppen zou echt zonde zijn.
Bij de VP staat mijn lieve mama en die spreekt de historische woorden “WOW, de topatleten hadden een uur nodig voor het strand en jij slechts 1 uur en 5 minuten’ . Mama’s mogen van mij complimenten (lees: liegen) geven aan hun kinderen maar dit is wel iets overdreven. Er lag zo’n 7 a 8 km strand en ik kan me niet voorstellen dat een Sebastiaan Schletterer of Huub van Noorden (de winnaar van 2013) er langer dan een goed half uur voor nodig had. Bovendien hadden zij denk ik nog een beter strand omdat ze er ruim een uur eerder over heen liepen. En dat ik er (volgens mijn lieve mama) ‘slechts’ 1 uur en 5 minuten voor nodig had zegt direct iets over de snelheid én zwaarte voor een afstand van zo’n 7 a 8 kilometer.
De duinen in en ik wil makkelijker gaan lopen maar dat lukt niet. Wat ik ook probeer. Dit is gewoon niet grappig. Heuvel af gaat nog net met een soort van dribbel maar heuvel op kan ik niets anders dan wandelen. Voel me 100% fris (echt waar) maar mijn benen willen niet meer. Althans de rechtervoet laat weten dat die er geen zin meer in heeft. Net voor de 30km vraag ik maar eens hoe laat het is. ‘Nog geen 16:00’ roept een vriendelijke vrouw in Zeeuwse klederdracht mij toe en ik bereken dat ik nog ruim 2 uur heb voor de laatste 12km. Dat moet toch te doen zijn. Toch ? Iets daarna passeer ik het echte 30km punt en later zie ik dat ik daar na 3.50 door kwam en dus nog 2 uur en 10min over had voor de laatste 12 km 195 meter.
Domburg is erg gezellig en ik ben weer aan het genieten. Het hardlopen gaat niet snel maar ik ben in beweging en die finish die ga ik wel halen. En wat maakt de tijd nu uit. Als ik maar finish ben ik tevreden. Boven op ‘De Hoge Berg’ bel ik mijn moeder en die blijk ik al voorbij te zijn gelopen. Nou weet ik dat als zij de Schelpweg volgt ik haar na de Golfclub ga zien. En ze dan met mij mee kan fietsen wat weer motiverend voor mij is.
Zo gezegd, zo gedaan. Waar ik de weg over mag steken komt mijn lieve Mama bij mij. En ze heeft een blikje coca cola voor mij gekocht. Echt zo lekker !! Kan het niet helemaal opdrinken maar wat smaakt dit goed. Was fris en blijf dat nu ook. Lopen gaat langzaam maar die finish die ga ik halen. Waar mama eerder zo’n geweldig grappige opmerking maakte krijg ik nu te horen dat ik op Texel veel beter liep. Ja, daar heeft ze gelijk in. En volgens haar liep ik daar ook veel sneller. En ja, ook daar heeft ze gelijk in. Toen passeerde ik het Marathon punt netjes onder de 5 uur en bereikte de finish na 6.57.24 . Maar toen was ik goed getraind en nu niet. Toen was ik een kilo of 15 lichter en die moet ik nu allemaal meenemen.
De duintjes waar je deze kilometers op loopt zijn niet zo moeilijk maar wat heb ik het zwaar hier. De benen / voeten willen gewoon niet meer en ik wil door. Wandelen heeft niet zo veel zin dus houd ik maar een soort van langzame dribbel aan. Zelf noem ik dit ‘De Kansloze Dribbel naar de Finish’ . De foto’s zullen wel dramatisch zijn… de video hiervan wil ik never nooit zien. Dat zou echt te erg voor woorden zijn. Als je zo over de Schelpweg loopt zie je in de verte een hele grote vlag. Eerst denk ik dat het al de finish in Zoutelande is. Later merk ik dat het een grote Rabobank vlag is in Westkapelle. Die hangt er echt schitterend bij en af en toe kijk ik er naar om te zien of we al dichterbij komen. Vlak voor Westkappele gaan we de 35km voorbij en had bedacht om op een klok te kijken. Maar daar staat ook journalist Rene van Zee en van hem hoor ik dat Huub van Noorden heeft gewonnen. Leuk om hem Rene te zien en hij maakt nog een foto. Daarna ga ik weer verder. Op naar de finish.
De Tank voorbij is een bijzonder moment. Iedereen kent de Watersnoodramp maar slechts weinigen de ‘Inundatie van Walcheren’ . Best bijzonder om hier even stil te staan (zo hard ga ik toch niet) en mn hand op de tank te leggen uit respect voor de slachtoffers. Daarna weer door naar dé trap. Mama kan hier nog meefietsen maar ik weet dat het niet meer lang is. Vlak voor het KNRM staat het bordje 37km en volgens Mams heb ik ruim de tijd om te finishen. Een tijd noemt ze niet. Bij het KNRM neem ik afscheid van haar. Zij fietst naar de finish, levert de huurfiets weer in en zie ik bij de Ere Galerij op de Dijk van Zoutelande.
Als ik aan dé Trap begin zie ik daar een klok staan en heb ik nog 50 minuten om op tijd binnen te komen. Het is ‘slechts’ 5km tot de finish maar wat nu gaat komen is echt pittig te noemen. Het lopen in de duinen ben ik wel gewend. Ik kan de duinen dromen van Hoek van Holland tot aan Den Helder. En over de hele ronde van Texel maar wat hier tussen Westkapelle en Zoutelande staat… BIZAR ! Deze duinen zijn hoog, heel hoog. Zelfs zo hoog dat men er trappen in heeft gebouwd. Geen normaal mens gaat hier voor zijn plezier overheen. En zeker geen hardloper die er al ruim 37km op heeft zitten en bijna aan het eind van zijn kunnen is. De voeten waren er al eerder mee opgehouden en nu beginnen ook mijn knieen er mee op te houden. Bij een grote trap naar beneden (!) heb ik de grootste moeite. En dit is niet alleen irritant – dit is gewoon keihard pijnlijden. Niet leuk maar we moeten door. Na een flinke klim staat er een bordje ‘Hoogste Punt Kust Marathon’ en ik denk nog ‘Nu alleen nog maar naar beneden naar het strand’ maar wat ben ik dom. Er volgen nog 2 of 3 duinen en dan pas mag ik het strand op. Via een lange trap. Maar die trap kan ik niet meer normaal af en dus loop ik achterste voren naar beneden. Op dit moment de enige manier voor mij om op het strand te komen. Pas bijna beneden hoor ik de mensen lachen en bedenk me hoe grappig dit moet zijn dat ik er zelf ook om begin te lachen. Het 40km zijn we voorbij en de man beneden roept dat ik nu over het verharde strand mag en de finish ruim op tijd ga halen. Daar wordt ik blij van. En van een verhard strand nog veel meer.
Naar de waterlijn lopen hoeft hier niet eens. Het strand is prima beloopbaar en ik ga de finish wel halen. Dat ik nog wat kilo’s moet gaan afvallen wordt duidelijk als ik de vele paaltjes passeer. Ik moet er over dwars door want over de volle breedte past niet. En dat ik daar dan even moeten wandelen vind ik niet zo erg. De laatste keer het strand af… wat heerlijk ! Daar staat een man te roepen dat ik nog 17 minuten heb om te finishen. WOW, makkelijk ging het zeker niet maar deze Marathon ga ik gewoon finishen. Het verharde pad gaat prima en… de laatste (!) trap omhoog ga ik hardlopend (!!) omhoog. Boven hoor ik naast de Doedelzak iemand roepen ‘Jij bent de eerste loper in hele lange tijd die hier hardlopend omhoog ging’ , een geweldig leuk compliment. Bij de ere gallerij staat Mams zoals afgesproken en zij maakt een paar foto’s waarna ik verder ga. Een aantal jaren heb ik hier gestaan om foto’s te maken en nu loop ik hier gewoon zelf. Wordt er toch wel blij van. Naar beneden moet ik echt wandelen want de spieren zijn er mee opgehouden. Maar dan die Langstraat in … ik doe mijn shirt goed, zet mn petje nog even goed en FINISH !! Aangemoedigd door heel veel publiek. Het mooie is dat er net zo veel pubiek nu staat als toen de winnaar binnen kwam. Dit geweldige publiek blijft hier gewoon staan en haalt iedereen als een ware held binnen.
5 uur 48 minuten 56 seconden
Dat is de netto tijd die ik nodig had voor de Zeeuwse Kust Marathon 2013. En nee, dat is geen tijd om trots op te zijn. Waar ik wel trots op ben is dat ik gefinisht ben. En deze tijd is mijn langzaamste Marathon ooit !! En dat hoop ik de komende 30 jaar niet te verbeteren. Het was absoluut niet verstandig om te starten, het was niet verstandig om na het strand door te gaan en toch deed ik het. Waarom ? Als ik verstandig zou zijn geweest had ik in mijn hele leven veel minder bereikt dan dat ik dat nu heb gedaan. Het zit gewoon in mij om af en toe onverstandig te zijn. Dat betekent dat je keihard op je bek kan gaan. Maar het kan ook betekenen dat je grootste successen behaalt die je anders nooit gelukt waren.
De directe gevolgen voor het finishen van deze Marathon was dat ik na de finish niet veel meer kon dan strompelen. En dat ik met moeite mijn hotelkamer bereikte en tijdens het douchen een paar keer me even goed vast moest houden om niet te vallen. Het etentje met de lopers uit Goes, met oa Paola van Gilst en Peter van Limbergen, was heel erg gezellig. Wat heb ik hiervan genoten. Na het hoofdgerecht namen wij een korte break : Er was een prijsuitreiking in de feesttent ! Mooie overwinningen zijn er gehaald. Huub van Noorden en Anjolie Wisse-Engels die de Marathon wonnen. Maar ook Coach Tiny die de Marathon won in het ‘Jongeren’ Klassement (de 65+ categorie) !! Na de prijsuitreiking is het tijd voor dessert en koffie. Of het aan de drukte lag weet ik niet maar de kwaliteit van het eten bij Restaurant ‘Het Verschil’ vond ik een beetje tegenvallen. Had wellicht ook te maken dat mijn smaak na het lopen van een Marathon nogal afwijkt van het normale. En ach.. de gezelligheid met de lopers uit Goes maakte het meer dan goed. Die Paola is echt een schat !! Na het eten is het tijd van bier maar ik wil ook proberen de spierpijn iets uit de spieren te lopen en dus loop ik een heen-en-weertje Langstraat. Veel nut heeft het niet. En wanneer ik Kiek tegenkom kies ik al snel voor een goede stoel en een heerlijke Westmalle. Een dag eerder als voorbereiding, nu als Overwinningsbiertje. Na dit zeer gezellige gesprek loop ik richting Feesttent maar kom onderweg nog een gezellige tafel tegen met oa Rene vd Zee, Roelof Veld en John Guequirre. Deze laatste kende ik nog niet maar wat een gezellige kerel is dat. Wanneer de anderen een voor een weg gaan drinken wij er nog eentje en gaan daarna nog de Feesttent in. Wat een feest !
Hoe laat het is geworden weet ik niet meer maar toen de muziek stopte ben ik naar mijn hotelkamer gegaan. En heb een gebroken nachtje gehad. Maar dat heb ik altijd na het lopen van een Marathon. Het is wel lekker dat deze Marathon op zaterdag is zodat je op zondag lekker kan uitslapen, rustig kan ontbijten en op je gemak weer naar huis kan. En dat is ook precies wat ik heb gedaan. Zeeland was top !! Alleen was ik het zelf niet.