Uzun zamandir yazmamisiz buraya bakiyorum da, en son ramazanin huznu varmis icimde kavunicibalik olarak. Simdi ise ailemle ayni cati altinda gecirdigim son gunlerimin huznu var icimde. Tam 3 ay sonra dugunumuz. Evet insan sevdigine kavusacak olmanin heyecani mutlulugu icinde oluyor ama herkesin de bildigi gibi, baba evinden bir kez cikinca o gelinlikle, geri gelsen de hicbir zaman eskisi gibi olmuyor biseyler. Babamin gozlerindeki huznu gormeye dayanamiyorum kiz evladi olarak. Hem mutlu ama ayni zamanda da huzunlu bakislari bana karsi. Onun golgesinde büyüdüm, korundum, saklandim. Simdi ise hic bilmedigim denizlere yolculuk etmek icin yola cikmak uzereyim.. Incesaz'in da dedigi gibi; "Baba evi kabugumdu, hayat cok uzak sanirdim.." Dualarinizi bekleriz. Sevgiyle..