Leon’un Hilâl’e Mektubu:
Kendimi seninle yeniden tanıyorum.. Başta imkansıza aşık olmayı kabullenemiyordum. Lakin şimdi seni gördüğüm her an tarifi imkansız duygular yaşıyorum. Hiç bilmediğim bir ülkeyi seviyor, hiç bilmediğim bir dili konuşuyorum. Ülkeni tanıdıkça seni daha çok anlıyorum. Sendeki bu tutkunun nereden geldiğini biliyor ve en çok sendeki bu tutkuyu seviyorum.
Senin teninin rengini bayrağımın beyazına, gözlerini mavisine benzetiyorum. Ben ise bayrağınızdaki yıldızın sonsuzluğuna inanıyor, feda etmekten çekinmeyeceğiniz canınızı bayrağınızın kırmızısına yoruyorum ve o kırmızıda kayboluyorum. Sonra sen benim için tüm milletlerin bayrağına ve halklarına dönüşüyorsun. Seni düşündüğümde sınırlar, insanların renkleri, bayrakları ortadan kalkıyor. Ben, seni düşündükçe yok oluyorum. Uzun bir uykunun ortasındayım. Şayet uyanırsam gözlerimi araladığımda tüm imkansızlıkların yok olduğu gözlerini görmek istiyorum. Öte türlüsünü, yani senin gözlerinde son bulmayacak bir uykudan uyanmaktansa sonsuza kadar uyumayı diliyorum.
