Kendin olmak.
Nereden başlarsak başlayalım, şuan ne yaparsak yapalım şu soruyu sormak gerekiyor ‘Bu ben miyim?’
Her güne başlarken bildiğimiz kadar davranırız, bildiklerimizi yapar ve bildiklerimize göre yaşarız. Aynaya baktığımızda tek gördüğümüz bir yanılsama. Kendimizi gördüğümüzde, hiç kendimizi tanımaya çalışmayız. Ne istediğimizi, nasıl olduğumuzu ve ne olmak istediğimizi gibi sorular sormayız. Fakat her zaman nasıl hissettiğimizi biliriz. Bazen bir hiç gibi hissederiz bazen de her şey gibi. Her zaman yaptığımız tek şey var 'kendin olmak’.
Kendimizi aramaya başlarız, hayata uyum sağlamaya, insanlara kendimizi kabul ettirmeye, kendimizi onlarda aramaya çalışırız ve zorlarız da. Korkarız. Korkmaya devam ederiz bu bizi incitene kadar, yardım bekleriz ve bazen yardım istemekten de korkarız. Sadece yalnız hissederiz. Tekrar sormak gerekir 'Bu ben miyim?’
Hayat karışık ve insanlar karmakarışık. Her biri uyum sağlıyor gibi görünüyor fakat derine indiğimizde insanların neler yaşadığını ve bu yaşadıklarından nasıl başarı elde ettiğini düşünemeyiz. Bu hayatta en büyük zorlukları yaşamadan anlayamayız. Bu yüzden düşünmek gerekiyor 'karşındaki insan senin korktuğun kadar, senin hissettiğin kadar korkamayacağını ve hissedemeyeceğini’ bazen anlamak gerekiyor bu dünyada sadece tek olduğumuzu. Fakat şunu da bilmekte gerekiyor; Ne kadar özel olduğumuzu, mucizevi şekilde dünyaya geldiğimizi, hepimizin farklı ve özel olduğunu.
Peki ya neden bilemiyoruz? Neden bu kadar zor? Bazen insanlar neden bizi 'hiç’ gibi hissettiriyorlar ve bazen insanlar neden bizi 'olduğumuz’ gibi kabul edemiyorlar. Hayatın bu kadar adaletsiz olmasının, haksızlıkların bu kadar çok olmasının çok büyük sebepleri var bunlardan en önemlisi 'kendin olmaya çalışmamak’. Başkaları için değişiyoruz, başkalarını değiştiriyoruz, başkaları için değiştiriliyoruz. Belki de tüm dünyadaki sorunlar 'kontrolsüzlükten mi’ ibaret? Neyi kontrol edemiyorduk? Kendimizi mi? Hayatı mı? İnsanları mı? Hiçbiri. Hiçbir şeyi kontrol edemiyoruz yarın ne olacağını bilmediğimiz gibi, sadece bekliyoruz. Bazen farkında olamıyoruz, bazen de farkında olup gerektiği gibi davranıyoruz ama hiçbir zaman 'kendimiz olamıyoruz’ Sadece kendimizi 'bu benim’ diye biliyoruz. Yine de değişiyoruz, değişime uğruyoruz tıpkı dünya gibi. Hem de her gün.
27 Nisan 2017
