IJdelheid
(een poĆ«tische beschouwing) Ze kamt haar glimlach in het ochtendlicht,strijkt kreukels glad in spiegelzacht decor,en fluistert zacht: āKijk mij, vergeet mij nietā¦āmaar wat ze toont, is slechts de buitenkant.Ze bouwt een huis van glanzend zelfvertoon,met woorden als behang van groot vertoon,doch in de muren schuilt de stille vreesdat iemand haar doorziet, haar spiegel leest.Zijn schoenen klinkenā¦















