'mesafe üzüyor ama bağı öyle kuvvetlendiriyor ki bazen şaşırıyorum.. kuzenimle yıllardan beri yazları kavuşmayı hayal ederdik. aynı gün doğduğumuz için de ‘ikizim’ diye hitap ederdik, ki hâlâ öyle hitap ediyoruz birbirimize.. Türkiye’ye gittiğimiz her yaz en az bir gece bi balkon sefamız olurdu; açardık öyle hüzünlü parçalarımızı, bağıra çağıra söylerdik.. güzeldi, efkârımız bambaşka bi evrendeydi bizim. şimdi instagram’da paylaştığı durumu izlerken gözlerim doldu.. yıllanmış sevdasına kavuştu, tatliş mi tatliş oğlu var ve karda akşam yürüyüşü yapıyorlar.. içimden öyle bi dua ettim ki, ‘oh be’ dedirtti bu gördüğüm bana. her gördüğümde dedirtiyor ama şu an arka fonda bizim parçalardan biri çalınca sanırım bi tık daha duygusal oldum. ‘vicdanın affetsin’, ergen ergen ne dinlerdik.. bunu, Neşet babayı ve yeri değişmez Tripkolic parçalarımızı.. âh, büyüdün yuva kurdun. büyüdüm, ev kurdum. hayallerimiz, hayatlarımız öyle başkayken yine yan yana olabildik. şimdi bunları buraya yazıp dökmek istedim özlemimi.. mesafe üzüyor ama bağı kesmiyor. senede bir gün için biz çok beklerdik, o gecenin de tadını doyasıya çıkarırdık.. âh eskiler. değişmeyenler arasında benim hayalim.. gerçekleşmeyen ama hep taze kalan hayalim.
