#iniwanan

[justcallmyname05]

Ang Iglesya ng Ikapitong Araw na Adbentista o sa ingles ay "Seventh-day Adventist Church" ay isang denominasyong Protestante na kilala sa pagmamasid nito ng Sabado.Dahil dito,sila ay karaniwang tinatawag bilang mga Sabadista.Ito ay nagbibigay diin sa pagbabalik ni Hesus.Ang denominasyong ito ay lumago mula sa kilusang Millerite na Adbentismo.Ito ay pormal na Itinayo noong 2001.

Ito ay ang simbahang Seventh-Day Adventist Church ito ay nasira dahil sa bagyong yolanda at lalong lumala dahil sa bagyong tisoy ito ay muling inayos ng mga tiga Mamburao,Occidental Mindoro upang masambahan muli ng mga Sabadista.

[alwaysshine]

Mahirap umalis sa lugar kung saan ka iniwanan, dahil natatakot ka na baka bumalik pa sya at hindi ka na nya makita dahil umalis ka na.

[cessyy]

Hinding hindi pala iiwanan ha? Hahahahaha tsk

[jssarigunan]

“Iniwanan”

Pasig, Philippines 

[kacienotes]

Hindi ko lubos maisip ang ilang mga bagay-bagay. Bakit di ko kayang intindihin ang mga piling paliwanag ng buhay? Ang mga sagot ng karanasan sa mga tanong kong "theoretical" lang naman. Akala ko gawa-gawa ko lang. Akala ko narinig ko lang kung saan. Ang tanong na bumabagabag sa'kin. Ang tanong na pilit kong iniintindi ang dahilan. Ang tanong na kahit ako naguguluhan. Kahit ako nahihirapan. Napapaisip. Bakit ba kase? Magagandang alaala. Masasayang pinagsamahan. Kwelang usapan. Kulitan. Tila musmos na naghahagikhikan. Boses na nagsasapawan sa kanta. Palakpakan na tenga sa mga matatamis nyang salita. Namumulang mga pisngi sa pagsuyo na walang maliw. Mga ngiting walang katumbas. At mga matang nangungusap sa galak. Hindi ba't ang sarap sa pakiramdam ng may nagmamahal at may minamahal? Kung lagi lang sanang masaya at walang problema, edi ang sarap mabuhay sa mundo. Tahimik. Pero bakit sa dami ng magagandang nakaraan, kaya pa rin itong itapon at balewalain? Kaya ka pa ring talikuran at iwanan. Kaya ka pa ring hayaang malugmok sa luha at kalungkutan. Sa isang pagkakamali. Sa isa kumpara sa di mabilang na masasayang sandali. Sa maliit na gusot. Nagbago ang lahat. Nasayang. Binalewala. Nawalang saysay. Sabe nga nila, 'asan ang hustisya?' Hindi ko maintindihan. Bakit nabibigyan ng kapangyarihan ang isang pagkakamali na tuldukan ang isang pagsasama? Dahil sa mali nga ito? Dahil maaaring maulit pa? O mas malala pa ang mga susunod? Hindi ba pwedeng "majority wins" din sa pag-ibig? Hindi ba pwedeng burahin ng sandamakmak na tawanan ang isang mantsang pwede namang matabunan? Hindi ba pwedeng pawiin ng hangin, ng ngiti at ng halakhak ang isang beses na pagluha? Hindi na ba kayang isalba ang tiwala na nabuo.. Ang tiwala na ipinundar ng mahabang panahon? Pano ko maiintindihan? Kung ang isip ko, gusto ng magpatawad pero ang puso ko, takot nang masaktan. Pano ako di mahihirapan? Kung sya pa rin ang laman pero takot nang muling maiwanan? Pano ako di maguguluhan? Kung ang puso ko, siya ang gustong piliin pero ayaw na ng isipan.

[fellelouise]

Ang sakit kapag iniwan ka niya para sa ibang tao. Di lang puso ang nadudurog, pati pagkatao mo, durog.

[fellelouise]

Alam mo, wag kang malungkot kung iniwanan ka ng taong mahal mo. Hindi naman ikaw yung nawalan eh. Siya yung nawalan.

Nawalan siya ng taong totoong magmamahal sa kanya.

[fellelouise]

Naisip niyo na ba kung ano yung mga nararamdaman ng mga taong nangiiwan?

Laging side nalang kasi ng mga naiiwanan yung napapakinggan natin, lagi nalang nasa kanila yung tenga ng mga tao, lagi sila yung kaawa-awa. Paano naman yung mga nangiwan?

Hindi naman kasi lahat ng nangiwan, may iba, o nagloko eh. Siguro naman, yung iba, may tamang dahilan kung bakit sila nangiwan.

Siguro, nasasaktan din sila tska nahihirapan, siguro hindi rin naman nila ginusto yung nangyari, siguro, para sa kanila yun na yung tamang gawin para matigil na ang pananakit nila sa isa't isa.

Tao lang din naman sila eh, parang ung taong naiwanan.