#insiran1

[marjansin]

••• فقط خواستم بگم ما خودمون ازین بک گراد های ویندوز اکس پی داریم از برای اونا هم قشنگتر ؛) ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

[marjansin]

••• یه راهروی خلوت بود میان بازار که وقتی واردش میشدی انگار شهری رو پشت سر گذاشته باشی و شهر جدیدی جلو روت باشه، یه شهر آروم اما پر از حرف. از راهرو که میگذشتی چشمت میافتاد به سقف گنبدیش، زیر گنبد نورانیش یه فرش فروشی بود که قدیما باز بود، دلم میخواست باز قدم میزاشتم داخل حجرش و چشمم میافتاد به رنگ به رنگ فرش و گلیم هاش، اما بسته بود. شانسه دیگه بعضی وقت ها یار نیست. کنار دستش یه راهرو دیگه بود، راهرویی تاریک که ورودی همون شهر بود. دیگه از سر و صدای بازار خبری نبود. هوای تازه بهاری بود و صدای چک چک ناودون روی سنگ ریزه های لب باغچه، که یه گودال کوچیک درست کرده بود و گُل های سفید و بنفشی رو کنار خودش جمع کرده بود. دو قدم اونطرف تر، ورودیش یه فرش قرمز پهن شده بود؛ انگار که با زبان بی زبانی داشت خوش آمد میگفت به مسافراش‌. دورتا دورش هم پر از مغازه هایی بود با دیوار های آجری بارون زده که خروار خروار وسیله و چوب از سر و کول هرکدوم بالا میرفت، ولی انگار صاحباش خیلی وقت بود نبودن، یا شایدم بودن و بی صدا یه گوشه پشت خرت و پرت های دکان شون نشسته بودن و مارو نگاه میکردن. بارون نم نمی میامد و ما سنگر گرفتیم کنار سقف چوبیش نزدیک همون ناودون و خاطرات رو دود کردیم و حرف زدیم و نفس کشیدیم. اما خاطرات دود شدنی نبود و با نفس بعدی دوباره بر می گشت سرجاش. نم نم بارون قطع شده بود و چرخی زدم میون قشنگی هاش، اما چقد دلم میخواست وقت بیشتر بود و سرک میکشیدم پشت در و دیوار بخار گرفته مغازه هاشون و بین خرده ریزه هاش قدم میزدم و حال دلشون رو جویا میشدم و حال دلم رو. اما وقت تنگ بود نه حال دلی جویا شدیم و نه صحبتی رد و بدل شد... ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌