#intergenerationeel

[peterpauldoodkorte]

Erfgoed met een schaduw

Erfgoed met een schaduw

[wijsprekenvooronszelf]

Kindermisbruik - verschillende generaties

Toen ik acht was werd ik regelmatig aangerand en misbruikt door de vader van mijn beste vriendinnetje. Al die voorvallen zijn tot vandaag haarscherp in mijn geheugen gegrift. Ik kon het tegen niemand zeggen, de schaamte en verwarring waren te groot. Ik leefde verder alsof er niks aan de hand was, eigenlijk had ik twee gezichten, eentje voor de buitenwereld en een ander, dat van het bange, vernederde kind. Pas toen ik vijftig was, gebeurde er iets waardoor ik bewust werd dat er met mij iets aan de hand was. Ik kreeg een telefoon met een vraag om een vriendendienst : of ik wat zakken met kruidenthee kon wegbrengen naar iemand die dat dringend nodig had. Ik zei ja, bezorgde die zakken bij iemand die helderziende bleek te zijn. Het interieur was navenant, overal lievevrouwenbeeldjes, kaarsen etc. ik was op mijn hoede, gaf de zakken af, dronk een verplichte koffie en maakte dat ik daar buiten was. Maar die vrouw belde me nadien op en zei : “Hoe komt het dat ik achter u een klein meisje zie dat opgesloten is en doodsbang is ?”

Hoe luguber haar opmerking ook overkwam, het was wel raak. Ze refereerde naar een voorval dat echt gebeurd was. De man had me meegenomen naar een stal, de deur op slot gedraaid en me verplicht tot enkele ‘nummertjes’, oa aan zijn penis likken.

Ik begreep dat ik dat kleine, angstige kind nog steeds meedroeg.

De gevolgen hebben mijn hele leven beïnvloed. Alhoewel ik van nature intelligent, artistiek begaafd, optimist en enthousiast was, kwam dat nooit tot uiting. Ik kon me nergens handhaven, sloeg steeds op de vlucht en ben nu geëindigd als een oude, eenzame vrouw, veilig verscholen voor de rest van de wereld in een afgelegen boerderij. De enige mensen die ik zie zijn mijn kinderen en kleinkinderen.

Mijn oudste kind is, toen hij zeven was, door een pedofiel misbruikt. Hij is op zijn 21ste gestorven aan kanker. Pas aan zijn sterfbed sprak hij over het misbruik door een vriend van zijn opa die hem elke week meenam om te gaan “wandelen”.

Ik kan aan het verleden niets meer veranderen, aan de toekomst misschien wel.

Dat is het motief voor mijn getuigenis, want nu,  zoveel jaren later, is mijn kleinzoon misbruikt. Door de biologische vader bij wie hij, op bevel van het gerecht, in de weekends moest verblijven. Vanaf het derde weekend wist ik dat het misliep want het kind zei tegen me : ”Oma ik wil nooit meer naar dieje”. “En waarom niet ventje ?” “Omdat ik in dieje zijn bed moet en dan ben ik helemaal bloot en dieje ook en dan moet ik hem overal kusjes geven en dat is vies.” “Maar dan moet je toch gewoon zeggen dat je dat niet wil.” Zuchtend : “Oma, dat kan niet, het moèt!”

Dit is het startpunt van een jarenlange calvarieweg waarin meerdere instanties een rol spelen. Ik geef u een summiere opsomming zonder in detail te treden. De moeder verwittigt het vertrouwenscentrum. De kinderpsychologe verwittigt het parket. De kleuterjuf krijgt ook te maken met  ‘vreemde’ verhalen van het kind en verwittigt eveneens het vertrouwenscentrum. De jeugdrechter  wordt ingeschakeld. Er wordt opschorting contacten bevolen. De dader gaat in beroep en het hof legt alle bezwarende verklaringen door professionelen naast zich neer en beveelt heropstarten contacten. De moeder krijgt dwangsommen opgelegd van 500E/per dag die haar tot vandaag financieel wurgen (volledig loonbeslag).

Nog een opmerking over de hulpverlenende instanties, Kinderrechtencommissariaat, 1712, Jo-lijn etc. Niemand kan helpen, niemand beschermt het kind. Ook al weten ze dat het kind misbruikt is, niemand steekt zijn nek uit. Ze hebben dat mandaat niet en lopen allemaal braaf, laf mee in de raderen van het systeem. De almacht van de rechter is totaal, ook bij partijdigheid. Dixit advocaten :  “de rechter heeft altijd gelijk” en “ik moet daar elke week pleiten; ik moet aan mijn carrière denken”.

Het einde van het liedje is : buiten vervolgingstelling van de dader en bevel tot heropstarten contacten met de misbruiker. De rechter bedreigt de moeder dat ze niet “moeilijk moet doen” want dan mag “mijnheer beslissen wat er met het kind moet gebeuren. Hij is tenslotte psycholoog en zal wel weten wat het beste is voor zijn zoon.”

Gruwelijke woorden voor iemand die weet wat het kind bij deze man te wachten staat. Wat het kind ook vertelt, het zal niet worden geloofd en worden uitgelegd als : “De  moeder “heeft hem opgestookt”.

Waarom ik dit vertel ?

Om aan de kaak te stellen dat er tot vandaag geen enkele hoop is op bescherming van de slachtoffers, zelfs niet op erkenning van het misbruik.

Justitie gaat ervan uit dat de aanklacht verzonnen is, een wapen in een vechtscheiding, ook al gaat het in geval van mijn kleinzoon om een alleenstaande moeder die na een korte latrelatie zwanger werd en nooit met de vader heeft samengewoond.

De moed zit in mijn schoenen. Ik weet niet meer welke hulp er in ons land nog is voor slachtoffers van seksueel misbruik.